ตอนที่ 489
บทที่ 489 การแสดงออกของหลินหลันที่เปลี่ยนไป
October 21, 2026
บทที่ 489 การแสดงออกของหลินหลันที่เปลี่ยนไป
วินาทีแรก วินาทีที่สอง สามวินาที...
เจ็ดวินาที แปดวินาที เก้าวินาที....
ไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ!
นอกจากจางจื้อเหวกับหลี่หงที่อยู่ฝั่งนั้น แล้วก็ไม่มีใครยืนอยู่อีกเลย!
ทุกคนต่างลงไปกองกับพื้นเป็นแถว!
เสียง “ผลัก”
หลี่หงตกใจตนก้นลงไปกองอยู่กับพื้น
จางจื้อเหวก็ขาอ่อน ปากแห้งผาก
นักสู้ยี่สิบกว่าคน ไม่ถึงสิบวินาที ก็ล้มระเนระนาดไปหมด ไอ้หมอนี่มันเป็นคนหรือว่าผีกันแน่?
จางจื้อเหวกับหลี่หงตกใจจนเสียสติ คนมามุงดูและคนที่เดินผ่านไปมา ต่างอ้าปากค้างกันไปทั่ว
“เขาไม่ใช่...ข่าวที่ลือว่านักสู้ผู้ยอดฝีมือใช่ไหม?”
“มีความเป็นไปได้ ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีก็จัดการคนวัยกลางคนตั้งยี่สิบกว่าคน ขนาดสายลับพิเศษยังทำไม่ได้เลย”
ตอนนี้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างถกเถียงกันเรื่องเฉินเฟิง ทว่าเฉินเฟิงเดินมาที่ด้านหน้าของจางจื้อเหว
“แก...แกจะทำอะไร?”
จางจื้อเหวตกใจจนพูดติดๆ ขัดๆ จิตใต้สำนึกบอกให้ถอยหลัง ทว่าเขายังไม่ทันก้าวเท้าถอยหลังเลย ด้านหน้าก็มืดสนิทแล้ว
“เพี๊ยะ”
เสียงตบที่ดังฟังชัด จางจื้อเหวเหมือนกับว่าว ลอยละล่องออกไป
คนยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็กระอักเลือดพร้อมทั้งฟันเจ็ดถึงแปดซี่หลุดออกมา
เฉินเฟิงสีหน้าเย็นเฉียบ คนอย่างจางจื้อเหว ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องหลักการอะไร เพราะว่าถ้าคุณพูดกับเขาเรื่องหลักการ พวกเขาก็จัดลงมือกับคุณทันที
พอหมัดของคุณมันเก่งกล้ากว่าของพวกเขา พวกเขาถึงยอมพูดเรื่องหลักการกับคุณ
ทว่าเฉินเฟิง ไม่ใช่เป็นคนที่พูดอะไรง่ายๆ ซะด้วย
ถ้าคุณอยากพูดกับฉันเรื่องการชกต่อย งั้นก็จะก็ต่อยกับคุณ ต่อยคุณจนยอมแพ้หมดหนทาง
“พลั๊ว”
เมื่อจางจื้อเหวหล่นมากองที่พื้นก็กระอักเลือดพร้อมทั้งฟันมาอีกหลายซี่ ในเวลานี้ใบหน้าของเขามีแต่เลือด ท่าทางทรมานที่สุด การตบของเฉินเฟิงเมื่อครู่ ดูเหมือนจะตบเบาๆ ความจริงแล้วตบฟันร่วงเกือบหมดปาก เขารู้สึกว่าเฉินเฟิงลงแรงอีกนิด ไม่แน่ศีรษะของเขา ก็คงโดนเฉินเฟิงตบจนหัวขาดกระเด็นไปแล้ว
ในเวลานี้เอง เฉินเฟิงก็เดินเข้ามา
จางจื้อเหวขนหัวลุก พร้อมทั้งถอยหลังกลับตามจิตใต้สำนึก แต่พบว่า ร่างกายที่สั่นเทาไปทั้งตัว แทบไม่หลงเหลือแรงเอาไว้เลย
“เรื่องที่เกิดขึ้น มันสำคัญไหม?” เฉินเฟิงมองจางจื้อเหวลงมาจากด้านบน พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเยือกเย็น
“สำคัญ สำคัญ!” จางจื้อเหวก็เหมือนเจ้าไก่น้อยที่ได้แต่ผงกหัวจิกอยู่ตลอดเวลา
“สำคัญ?” มุมปากเฉินเฟิงกระตุกรอยยิ้มการถากถาง
“ตอนนี้พูดว่าสำคัญ แกไม่รู้สึกว่ามันช้าไปแล้วเหรอไง?”
พูดจบ เฉินเฟิงก็เอาเท้าเหยียบไปบนตัวจางจื้อเหว
เสียง “กร๊อบแกร๊บ”
คนที่เดินผ่านไปผ่านมาทั้งๆ ที่ห่างไปสิบเมตร ก็ได้ยินเสียงกระดูกที่แตกละเอียด
เท้าของเฉินเฟิง สามารถทำให้กระดูกซี่โครงของจางจื้อเหวหักไปสี่ถึงห้าท่อน ต้องใช้เวลาหลายเดือน ที่จางจื้อเหวต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง
หลังจากที่จัดการกับจางจื้อเหวแล้ว เฉินเฟิงก็มองมาทางหลี่หง หลี่หง เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นคนตัวต้นเหตุในการก่อเรื่องทั้งหมด!
“แก...แกอย่าเข้ามา!”
เมื่อเห็นเฉินเฟิงเดินเอามือไพล่หลังเดินมาหา หลี่หงเริ่มกระวนกระวายใจทันที
“ฉัน...ฉันเป็นผู้หญิง แกไม่สามารถทำร้ายผู้หญิง!”
“ไม่ทำร้ายผู้หญิง?” เฉินเฟิงยิ้มให้อย่างเยือกเย็น “งั้นที่แกปล่อยหมามาให้กัดพ่อฉันมันจะคิดบัญชียังไง?”