บทที่ 54 เชื่อฉันไหม

บทที่ 54 เชื่อฉันไหม

“ต้องเป็นเพราะคนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิงพูดอะไรกับเมิ่งเหยาแน่เลย ไม่อย่างนั้นเมิ่งเหยาคงจะไม่โง่ขนาดนี้ รู้อย่างนี้ ฉันไม่น่าตอบตกลงให้ผัวพาไอคนไร้ประโยชน์คนนั้นเข้ามาเลย！” หลินหลันบ่นด้วยความโกรธ ถ้าเกิดว่าสามปีก่อน ปล่อยให้เฉินเฟิงตายอยู่ข้างนอก วันนี้คงจะไม่มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้

“ไม่ต้องพูดเรื่องอะไรแบบนั้นแล้ว ยังมีเรื่องที่ต้องคิดอีกว่าจะทำอย่างไรให้คนชั่วคนนั้นตอบตกลง พรุ่งนี้ไปที่อาคารหวงเห้าเพื่อไปหาเสิ่นจุนเหวินเถอะ” ซุนกุ้ยฟางพูดด้วยความเครียด ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้เสิ่นจุนเหวินไม่ได้เจอเสี้ยเมิ่งเหยา จะต้องโกรธแม่กับหลินหลันแน่เลย

“ฉันจะโทรหาเธออีกรอบ” หลินหลันถอนหายใจ ก่อนจะโทรหาเสี้ยเมิ่งเหยา

“เมิ่งเหยา แม่ต้องขอโทษก่อนนะ ที่แม่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของคุณ” น้ำเสียงของหลินหลันอ่อนลง เธอรู้จักนิสัยของเสี้ยเมิ่งเหยาดี ว่าใช้ไม่แข็งด้วยไม่ได้

เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเป็นปม น้ำเสียงของหลินหลัน ทำให้เธอรู้สึกไม่ชิน

“แต่ว่าแม่หวังว่าคุณจะเข้าใจ ว่าที่แม่ทำลงไป ก็เพราะหวังดีกับคุณ สถานการณ์ในบ้านคุณเองก็เข้าใจ พ่อคุณไม่สนใจคุณปู่คุณด้วยซ้ำ ทุกๆ ปีที่มีการแบ่งเงินกันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาเลย ครั้งนี้คุณกลายเป็นคนดูแลยู่ฉวนซานได้ยากมากเลย แต่ในด้านการเงิน ปู่ของคุณกลับไม่อยากจะให้ให้คุณได้เงินจากยู่ฉวนซานแม้แต่นิดเดียว”

“ขนาดเฉินเฟิง……เขาไม่มีอะไรเลย เงินเดือนเดือนหนึ่งของเขา เขาไม่สามารถซื้อเครื่องสำอางให้คุณได้ด้วยซ้ำ ผู้หญิงยังไงก็ต้องใช้เงิน แม่ไม่อยากให้คุณลำบาก แล้วกลายเป็นภรรยาถังแตก”

“ดังนั้นการกระทำของแม่ครั้งนี้ เพื่อให้คุณได้อยู่กับเสิ่นจุนเหวิน เมิ่งเหยาคุณต้องเชื่อแม่นะ แม่ไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณนะ เสิ่นจุนเหวิน เขาเป็นคนที่ดีที่สุดของคุณ”

เมื่อเห็นหลินหลันที่พยายามจะโน้มน้าวตัวเอง เสี้ยเมิ่งเหยาก็อดไม่ได้ที่จะต้องถอนหายใจ เพราะเธอไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมหลินหลันถึงต้องเอาเรื่องความรักไปผูกติดอยู่กับเรื่องเงินทองด้วย หรือว่าถ้าเกิดไม่มีเงิน ก็จะไม่มีความรักงั้นเหรอ？

“แม่ ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน แต่ฉันทิ้งเฉินเฟิงไปไม่ได้หรอก อีกอย่างนะ ฉันคิดว่าคุณเองก็ควรจะให้โอกาสกับเฉินเฟิงบ้าง เขาจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แน่” เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ฟังคำพูดของหลินหลันเลย เธอยังคิดจะโน้มน้าวหลินหลันอีก หวังว่าหลินหลันจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเฉินเฟิง

หลินหลันกัดฟัน ถ้าหวังว่าไอขยะนี้จะเปลี่ยนแปลงได้ ให้หมาไปกินขี้ตัวเองยังจะง่ายเสียกว่า！แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้หลินหลันจะเกลียดเฉินเฟิง แต่คำพูดของเขากลับอ่อนโยนมาก： “โอเค เมิ่งเหยา แม่จะให้โอกาสกับเฉินเฟิง แต่ว่าครั้งนี้ แม่ก็หวังว่าคุณจะให้โอกาสแม่เหมือนกัน ไม่ว่าคุณจะชอบเสิ่นจุนเหวินหรือไม่ พรุ่งนี้ก็ต้องไปเจอเขานะ โอเคไหม？เมื่อไปเจอเขาแล้ว แล้วคุณจะชอบเฉินเฟิงต่อ แม่ก็ไม่ห้ามคุณ”

ความคิดของหลินหลันมันง่ายมาก ขอเพียงแค่ส่งเสี้ยเมิ่งเหยาไปหาเสิ่นจุนเหวิน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอแล้ว เธอเชื่อ ว่าเสิ่นจุนเหวินต้องมีวิธีอะไรแน่นอน ที่จะต้องทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาชอบได้

“แม่ ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันไม่ได้สนใจเสิ่นจุนเหวิน ฉันไม่มีทางไปหรอก！”

เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมหลินหลันถึงอยากให้เธอไปเจอเสิ่นจุนเหวิน แต่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเฉินเฟิง การไปเดทกับผู้ชายคนหนึ่ง มันทำให้เฉินเฟิงหนักใจไหม

“เมิ่งเหยา！ถือว่าแม่ขอล่ะนะ ไปหาเสิ่นจุนเหวินหน่อยได้ไหม？” หลินหลันขอร้อง ถ้าเกิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ไป ไม่ใช่แค่ว่าเสิ่นจุนเหวินต้องมาแก้แค้น อีกอย่างเงินร้อยล้านที่อยู่ในมือ จะต้องหลุดลอยไปแน่นอน มันรู้สึกแย่กว่าการที่เธอถูกฆ่าอีก

“แม่ คุณมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า？” เสี้ยเมิ่งเหยาถามด้วยความหนักใจ แต่ก่อนที่หลินหลันอยู่ต่อหน้าเธอ เผยแต่ด้านที่แข็งแกร่งออกมา แต่ครั้งนี้ กลับพูดเสียงอ่อนหวาน เสี้ยเมิ่งเหยาเลยคิดว่าหลินหลันจะต้องมีเรื่องอะไรปิดบังเธออยู่แน่

เฉินเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็ถอนหายใจ เสี้ยเมิ่งเหยากลับไม่รู้เลย ว่าตัวเองกำลังถูกแม่ตัวเองขายเสียแล้ว