บทที่ 55 คนโง่

บทที่ 55 คนโง่

ถ้าเชื่อฉันก็ไปหาเสิ่นจุนเหวินเถอะ ฉันจะปกป้องคุณเอง” เฉินเฟิงพูด เขาไม่ได้บอกความจริงกับเสี้ยเมิ่งเหยา เพราะว่าเขาอยากจะสั่งสอนหลินหลันกับซุนกุ้ยฟางสักหน่อย ว่าหลังจากนี้พวกเธอไม่ควรมาทำอะไรเสี้ยเมิ่งเหยาอีก

“อือ” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เธอเองก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น เพราะตัวเธอเองไม่มีทางยอมมองชีวิตที่เหลือของหลินหลันอยู่ในคุกตาปริบๆ หรอก เพียงแต่ว่า การทำแบบนี้ มันอาจจะทำให้เฉินเฟิงไม่สบายใจได้

“ขอบคุณนะ เฉินเฟิง” เสี้ยเมิ่งเหยากอดเฉินเฟิง ไม่เคยมีครั้งไหน ที่เธอจะคิดว่าเฉินเฟิงเห็นเธอสำคัญขนาดนี้ บนโลกใบนี้ ก็คงจะมีแต่ผู้ชายคนนี้ที่สนับสนุนเธอขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าเป็นคนอื่น คงจะไม่ใจกว้างขนาดนี้

“พรุ่งนี้ฉันจะไป แต่ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย！” หลังจากนั้น เสี้ยเมิ่งเหยาก็โทรหาหลินหลัน พลางพูดกับหลินหลันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอก็จะไม่ติดค้างอะไรกับหลินหลันอีก ถ้าเกิดว่าหลินหลันยังเห็นแก่ผลประโยชน์อีก เธอจะไม่ใจอ่อนแล้ว

เมื่อได้ยินว่าเสี้ยเมิ่งเหยาตอบตกลง สีหน้าของหลินหลันก็มีแต่ความตื่นเต้นดีใจ

“ลูก เชื่อแม่เถอะ คุณชายเสิ่นไม่มีทางทำให้คุณผิดหวังหรอก พรุ่งนี้คุณแต่งตัวสวยๆ นะ……” หลินหลันยังอยากให้เสี้ยเมิ่งเหยาทำตัวดีๆ แต่เสี้ยเมิ่งเหยากลับตัดสายไปแล้ว

หลินหลันเองก็ไม่ได้โกรธอะไร เพียงแค่เสี้ยเมิ่งเหยาตอบตกลง คนที่ต้องปวดหัวแทนก็คงจะเป็นเสิ่นจุนเหวินแล้ว

ซุนกุ้ยฟางที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายลง

“เออใช่หลินหลัน คุณโทรหาเฉินเฟิงเถอะ และข่มขู่ไอไร้ประโยชน์นั่นสักหน่อย ฉันกลัวว่าเขาจะพยายามขัดขวางเสี้ยเมิ่งเหยา” ซุนกุ้ยฟางพูด

“ได้ ฉันจะโทรเดี๋ยวนี้เลย” หลินหลันเองก็ไม่ค่อยไว้ใจเฉินเฟิง เพราะกลัวว่าเฉินเฟิงจะทำให้ยุ่งเหยิง

เฉินเฟิงเพิ่งจะกลับมาที่ห้อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือหลินหลัน แต่เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไร และรับโทรศัพท์

“เฉินเฟิง ลูกสาวของฉันอยู่ข้างๆ คุณไหม？” หลินหลันถามเฉินเฟิงด้วยความเย็นชา น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดีสักเท่าไหร่

“ไม่อยู่” เฉินเฟิงหรี่ตาพลางพูด

“ไม่อยู่ก็ดี คุณน่าจะรู้แล้ว ว่าพรุ่งนี้เมิ่งเหยาจะต้องไปเจอคุณชายเสิ่น” หลินหลันพูดตรงมาก โดยที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของเฉินเฟิงเลยแม้แต่น้อย

“รู้” เฉินเฟิงพูดไปตรงๆ

“รู้ก็ดีแล้ว คุณฟังให้ดีนะ จากนี้เมิ่งเหยาจะกลายเป็นผู้หญิงของคุณชายเสิ่น ไม่ว่าคุณจะตอบตกลงหรือไม่ มันจะไม่มีทางเปลี่ยนไปเลย พรุ่งนี้ มันจะเป็นการเดทครั้งแรกของเธอกับคุณชายเสิ่น จะให้ดีคุณก็อย่าไปรบกวนนะ！”

“แน่นอน ถ้าเกิดว่าคุณคิดไม่ออก แล้วอยากจะไปตายล่ะก็ ฉันเองก็ไม่ห้ามคุณ คุณเองก็ควรจะรู้เอาไว้นะ ว่าคุณชายเสิ่นเป็นใคร มันเหมือนกับการฆ่ามดแค่นั้นเอง” หลินหลันพยายามข่มขู่อย่างบ้าคลั่ง เธอเชื่อ ว่าถ้าเกิดว่าเฉินเฟิงมีสมองสักหน่อย ก็น่าจะรู้ดี ว่าเขาต่างกับเสิ่นจุนเหวินมากขนาดไหน เขาเป็นถึงหลานของคนรวยในชางโจว กับอีกคนเป็นแค่คนส่งอาหาร ยังไงก็ไม่มีทางเทียบกันได้

“แม่ คุณไม่พูดแบบนี้ก็ยังพอว่า แต่ว่าพอคุณพูดแบบนี้ ฉันคงจะต้องคิดดูหน่อย ว่าเสิ่นจุนเหวินมีดีกว่าเยอะแยะ และสามารถบดขยี้ฉันได้เหมือนกับมดตัวหนึ่ง” เฉินเฟิงพูดพลางขำ การที่หลินหลันไม่มาหาเรื่องก็ยังพอว่า แต่หลินหลันยังคิดว่าการที่จะมาขู่เขา มันจะทำให้เฉินเฟิงรู้สึกร้อนรนขึ้นมาบ้าง