บทที่ 699 ขอโทษ

บทที่ 699 ขอโทษ

"คุณเฉิน ขอโทษที่ผมไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนได้ ที่นี่มีผลไม้และเหล้า ท่านเชิญตามสบาย ผมจะไปรายงานสถานการณ์กับองค์หญิงก่อนนะครับ! "

เซียวเอินพูดด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด เมื่อครู่นี้เขาเห็นสีหน้าไม่กี่คนที่อยู่ตรงประตู ภายในใจรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

"เซียวเอินเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านรีบไปเถอะ! "

ทีแรกเฉินเฟิงก็มองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเซียวเอินไปหาองค์หญิงแอนนี่ไม่ได้จะไปรายงานเรื่องที่ตนมาถึงงานเลี้ยง แต่อยากจะไปเชิญองค์หญิงแอนนี่มาทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับข่ายซ่าญาติดีกัน แค่เรื่องเหล่าบางเรื่องรู้ก็รู้แล้ว แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้

เห็นเฉินเฟิงไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ เซียวเอินก็รีบสาวเท้าออกจากที่นี่

ถึงแม้ข่ายซ่าจะถูกกลุ่มคนล้อมรอบ ทว่านัยน์ตาของเขากลับมองทิศทางที่เฉินเฟิงอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้พอเห็นเซียวเอินจากไปตามลำพัง เขาก็รีบออกจากท่ามกลางผู้คน

"คุณเซียวเอิน ไม่รู้ว่าตอนนี้องค์หญิงอยู่ที่ไหน? " ข่ายซ่ายังไม่ถึงข้างกายเซียวเอิน ก็รีบเอ่ยพูดขึ้นแล้ว

เซียวเอินลังเลสักพัก แล้วกำลังครุ่นคิดว่าจะบอกฝ่ายตรงดีหรือไม่ เวลานี้ก็มีเสียงๆ หนึ่งเรียกขึ้น "รีบดูเร็ว องค์หญิงเสด็จออกมาแล้ว! "

เสียงพูดยังไม่ทันจบลง ทุกคนก็หันไปมองทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของราชวัง แค่เห็นองค์หญิงแอนนี่ทำสีหน้าที่เคล้าด้วยรอยยิ้ม แล้วสวมใส่ชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ พร้อมค่อยๆ เดินมา เธอยังคงสวยขนาดนั้น ชุดกระโปรงยาวสีขาวประดับประดาไปด้วยเพชรพลอย ทั้งสูงส่งและไม่ขาดความสง่าผ่าเผย

ตรงคอยังสวมใส่สร้อยเส้นหนึ่ง ตรงมือก็ใส่กำไลหยกไว้ เพชรพลอยบนเรือนร่างของเธอไม่น้อยกว่าสิบ

หากคนปกติสวมใส่แบบนี้ อาจจะทำให้ดูพื้นๆ ธรรมดาๆ ทว่าองค์หญิงแอนนี่สวมใส่กลับไม่เหมือนผู้อื่น

ด้านหลังแอนนี่มีสาวใช้สองคนกำลังถือกระโปรงของเธอไว้

ตอนที่แอนนี่เดินมา นัยน์ตามองหาเรือนร่างของเฉินเฟิงที่อยู่ท่ามกลางผู้คนไม่หยุด พอมองไปสักพักกลับไม่เห็นเฉินเฟิง แอนนี่จึงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย สำหรับคนอื่นแอนนี่ไม่เจอชำเลืองมองเพียงแต่พริบตาเดียว รวมไปถึงข่ายซ่าที่เป็นผู้สืบทอดตระกูลโรโปรี ต่างก็ไม่มีสิทธิ์ๆ นี้

องค์หญิงแอนนี่ดูผิดหวังอย่างมาก ทว่าเวลานี้สายตาของเธอกวาดมองไปเรื่อยเปื่อย ก็เห็นเรือนร่างนั้นที่คุ้นเคย เวลานี้กำลังอยู่ตรงประตูตามลำพัง องค์หญิงแอนนี่ทำนัยน์ตาเปล่งประกาย รอยยิ้มดูเบิกบานมากขึ้น เฉินเฟิงมาแล้ว

"องค์หญิงผู้ทรงสูงส่ง คืนนี้ท่านดูงดงามอย่างผิดปกติ หากเทียบกับความงามของท่าน ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ ก็ดูมืดมัวไม่มีความสว่างใดๆ! "

หลังจากครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ไปในระยะเวลาสั้นๆ ข่ายซ่าก็ออกจากท่ามกลางผู้คนด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ แล้วเดินมาตรงข้างๆ องค์หญิงแอนนี่ จากนั้นก็เอ่ยชมเธออย่างไม่ปิดบัง

"ขอบคุณค่ะ! "

การที่ต้องเผชิญกับการถูกเอ่ยชม องค์หญิงแอนนี่จึงกล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาทมากๆ

"องค์หญิงแอนนี่ ความงดงามของท่านเกรงว่าแม้แต่นางฟ้ายังไม่มี! "

"ใช่ ที่ๆ มีองค์หญิงแอนนี่ รอบข้างก็จะเต็มไปด้วยความสว่าง! "

แขกที่อยู่รอบข้างต่างก็เดินมาข้างหน้า แล้วต่างพูดด้วยความเคารพและยินดี

ไม่นับถือไม่ได้กับการแต่งกายที่สุภาพบุรุษมากๆ ของคนเหล่านี้ หนังหน้ากลับด้านอย่างผิดปกติ ในปากยังคงพูดคำพูดที่ทำให้คนรู้สึกขนลุก หน้าไม่แดง หัวใจก็ไม่เต้นเร็ว

องค์หญิงแอนนี่ยังคงทำสีหน้าที่เคล้าด้วยรอยยิ้ม แล้วในเวลานี้ จู่ๆ ข่ายซ่าก็พูดขึ้น "องค์หญิงแอนน่าผู้งดงาม ไม่ทราบว่าคืนนี้ท่านได้เชิญชวนสหายจากประเทศหวามาหรือไม่? "

คำพูดนี้ของข่ายซ่านั้นเสียงดังเล็กน้อย นี่เขาตั้งใจพูดแบบนี้ ตอนที่คำพูดของเขาเอ่ยออกไป ทันใดนั้นก็ทำให้ทั้งงานเต็มไปด้วยความเงียบสงบ

"ใช่ มีปัญหาอะไรหรอ? "

ได้ยินคำพูดนี้ของข่ายซ่า แอนนี่ก็นิ่งงันไปสักพัก ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามหมายความว่าอะไร

"องค์หญิง คือแบบนี้ ผมกับคนประเทศหวาเจอกันสองครั้ง ทว่าท่าทีของฝ่ายตรงข้ามกลับทำให้คนโกรธจนผมชี้ขึ้นมา เหมือนกับคนป่าเถื่อนที่ไม่สำเร็จทางด้านวิวัฒนาการ อีกอย่างไม่เพียงแต่ผมที่คิดแบบนี้ แขกที่อยู่รอบๆ ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน! "

"ในมุมมองของผมแล้ว คนแบบนี้ มาร่วมงานของท่าน นี่เป็นการไม่ให้เกียรติท่าน ผมแนะนำให้รีบไล่เขาออกไป! "