บทที่ 847 การจากไปของชิงจือ

เฉินเฟิงมองไปยังเธอด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะกล่าวถาม： “ทำไม？หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ？”

ชิงจือเพียงแค่ตอบกลับเขาสั้นๆ ： “มีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ”

และเธอก็พูดเพียงเท่านั้นโดยไม่มีการอธิบายอะไรเพิ่มเติมทั้งสิ้น

เฉินเฟิงจึงต้องถามเอาความ： “แล้วคุณไม่คิดที่จะอธิบายกับผมหน่อยหรอ เผื่อบางทีผมอาจจะช่วยคุณได้”

แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนี้ของเฉินเฟิงจะดูเป็นไปไม่ได้ ชิงจือจึงแหงนหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะพูด ： “ไม่จำเป็น คุณไม่มีความสามารถนั้นที่จะช่วยฉันได้ คุณไปอยู่ที่ตึกไห่สือรอฉัน ฉันจะไปตามหาคุณที่นั่นเอง”

เฉินเฟิงที่กำลังจะพูดบางอย่างออกมา แต่ว่าชิงจือกลับลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปแล้ว

มีบางครั้งที่เฉินเฟิงไม่คิดว่าแม้แต่ชิงจือที่ต่อให้จะรับรู้ถึงเรื่องราวที่รุนแรงแล้วเธอจะสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง

หลังจากที่ชิงจือกลับห้องของตัวเองไปแล้ว เฉินเฟิงก็เตรียมตัวที่จะพักผ่อน ด้วยเดิมทีคิดว่าค่ำคืนนี้จะเป็นคืนที่เงียบสงบ อย่างน้อยจะได้หลับอย่างเต็มอิ่มสักที

แต่ยังไม่ทันถึงเที่ยงคืน เฉินเฟิงกลับได้ยินเสียงดังแทรกเข้ามาจากด้านนอก

เขาพยายามลุกขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังประตูด้วยความระมัดระวัง แล้วใช้หูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอกนั้น

แล้วเสียงที่เกิดขึ้นราวกับกำลังมีการต่อสู้กัน เฉินเฟิงจึงคิดขึ้นมาได้ว่าจะต้องเป็นชิงจือแน่นอน

เขาคิดเพียงไม่นานก็เปิดประตูเดินออกไปหวังจะเข้าไปช่วยเหลือชิงจือ

และเป็นอย่างที่คิดไว้ เสียงทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นดังมาจากห้องของชิงจือ เฉินเฟิงเดินมาถึงหน้าประตูห้องของชิงจือ เขาเดินตรงเข้าไปทันทีเพราะประตูได้ถูกเปิดค้างเอาไว้อยู่แล้ว

แต่ในตอนที่เขาเดินเข้าไปด้านในก็พบว่าคนที่อยู่ในนั้นต่างพากันล้มระเนระนาดกันไปหมดแล้ว

เขาหันไปเห็นชิงจือที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเธอเลย เธอเพียงแต่นิ่งเงียบ ท่าทีแอบแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง ขาดอยู่อย่างเดียวคือบุหรี่สักมวน

และทุกอย่างก็นิ่งสงบอยู่อย่างนั้น เฉินเฟิงแม้ไม่อยากจะทำลายความเงียบสงบนี้ลง แต่เขาก็ยังต้องถามเพราะความสงสัย ： “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่？”

เมื่อได้ยินเสียงนั้นชิงจือจึงหันหลังกลับมามองเฉินเฟิงก่อนจะพูดออกมา： “เรื่องทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันได้คิดเอาไว้จริงๆ ด้วย จากนี้ไปคุณต้องพาเยว่เอ๋อไปที่ตึกไห่สือเพื่อรอฉันก็พอแล้ว แต่หากว่าคุณไม่เต็มใจ ฉันก็จะไม่บังคับ”

ท้ายที่สุดเฉินเฟิงก็ไม่ได้ถามกับเธอว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเฉินเฟิงอาจจะรู้ว่าคำตอบของชิงจือก็คือไม่มีคำตอบ

ในเช้ามืดวันถัดมาชิงจือก็เดินทางจากไป หลี่จื่อเยว่เข้าไปเรียกชิงจือที่หน้าประตู แต่ก็ไม่มีการตอบสนองกลับมา

เฉินเฟิงเดินมายังข้างกายของหลี่จื่อเยว่ แล้วมองดูเธอเคาะประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพูด ： “เธอไปแล้ว”

หลี่จื่อเยว่หันไปถามเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ： “พี่ชิงจือไปแล้ว？ไปไหนแล้ว？”

เฉินเฟิงตอบกลับ： “ไม่รู้ เธอไม่ได้บอกเอาไว้”

หลังจากที่เฉินเฟิงพูดจบ สีหน้าของหลี่จื่อเยว่ก็เศร้าหมองทันที ราวกับกำลังคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น

เฉินเฟิงพูดขึ้น ： “เธอจะต้องไปกับฉันแล้วนะ ถ้าหากว่าเธอไม่เต็มใจฉันก็จะส่งเธอกลับบ้าน”

เดิมทีเขาไม่เคยมีความคิดที่จะพาตัวหลี่จื่อเยว่มาด้วยอยู่แล้ว ดังนั้นเฉินเฟิงจึงพูดออกมาตามตรง

หลี่จื่อเยว่ได้เพียงจ้องมองไปยังเฉินเฟิง ราวกับว่าเธอกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหานี้

เฉินเฟิงที่เห็นแบบนั้นจึงพูดกับเธออีกครั้ง： “เธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ยังไงซะพวกเราก็ยังไม่ได้ไปในช่วงเช้านี้อยู่ดี ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ”

พูดจบ เขาก็เดินมุ่งหน้าลงไปด้านล่าง โดยไม่สนใจว่าหลี่จื่อเยว่จะตามหลังมาด้วยหรือไม่

หลังจากที่เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่จื่อเยว่ก็สับเท้าเดินตามไป ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้ม： “คุณคงจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม”

เฉินเฟิงหันไปมอง ราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังกังวลเกี่ยวกับปัญหานี้ ทั้งยังรอคอยคำตอบจากเฉินเฟิงด้วยความกังวล

เฉินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ： “เธอวางใจได้ ฉันเคยให้คำมั่นกับชิงจือว่าจะดูแลความปลอดภัยของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากให้เธอกลับไปน่าจะดีที่สุด เพราะที่นั่นจะปลอดภัยมากกว่า”

แต่หลี่จื่อเยว่กลับไม่มีการตอบโต้อะไร เพียงแค่เดินตามหลังเฉินเฟิงลงไปด้านล่างเท่านั้น

ร้านขายอาหารเช้าด้านนอกโรงแรมในขณะนี้กำลังคึกคัก มีคนมากมายมาเรียงรายต่อแถวกันอย่างเนืองแน่น

เฉินเฟิงจึงหันไปพูดกับหลี่จื่อเยว่： “เธอเข้าไปต่อแถวแล้วก็ฝากซื้อซาลาเปาให้ฉันสองลูกด้วย”

หลี่จื่อเยว่มองไปยังเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่ากำลังสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า