บทที่ 848 ถูกรังแก

หลี่จื่อเยว่ลองใส่ชุดกระโปรงยาวตัวหนึ่งเดินมาตรงหน้าเฉินเฟิงพร้อมกับถามด้วยความตื่นเต้น ： “คุณว่าชุดกระโปรงตัวนี้สวยหรือเปล่า？”

นั่นเป็นชุดกระโปรงยาวสีแดงลายดอก ซึ่งด้วยเดิมทีหุ่นของหลี่จื่อเยว่นั้นดีอยู่แล้ว เมื่อมาสวมใส่เสื้อผ้าที่สะท้อนรูปร่างของเธอแบบนี้ จึงทำให้ดูดีเป็นอย่างมาก

แต่ว่าเธอยังไม่รอให้เฉินเหิงได้ตอบอะไร ก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้าแล้ว

และครั้งนี้เธอก็ออกมาพร้อมกับเสื้อยืดเปิดไหล่สีแดง ยิ่งดูเซ็กซี่กว่าชุดกระโปรงลายดอกเมื่อสักครู่นี้

เธอถามคำถามเดิมขึ้นมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เฝ้ารอคำตอบจากเฉินเฟิงเลย

การที่นั่งอยู่ตรงนั้นคอยมองดูหลี่จื่อเยว่เดินเข้าๆ ออกๆ หลายครั้ง สุดท้ายเฉินเฟิงจึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ： “นี่เธอจะดูจนถึงเมื่อไหร่กัน？”

จากนั้นหลี่จื่อเยว่จึงรู้ตัวพร้อมกับหยุดการกระทำของตัวเอง เธอเลือกเอาเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่ตัวเองดูแล้วไม่เลวมา ก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน

หญิงสาวเซ็กซี่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อยู่ก็พูดลอยๆ ออกมา： “พวกผู้หญิงสำส่อนสมัยนี้แต่ละคนแข่งกันโปรยเสน่ห์ใส่ผู้ชายอย่างไม่ยอมกันซะเลย แม้แต่ในสถานที่แบบนี้ยังทำลงไปได้ แถมยังไม่รู้จักกลัวเลยว่าเดือนหน้าตัวเองจะไม่มีกินแล้ว”

เฉินเฟิงไม่รู้ตัวว่าเป็นตัวเอง แต่หลี่จื่อเยว่กลับถามทันที： “คุณกำลังว่าใคร？”

หญิงสาวเซ็กซี่คนนั้นทำเป็นไม่สนใจ ราวกับว่าหากทำแบบนั้นแล้วจะเป็นการลดตัวเองลงไป จึงได้เพียงเดินไปยังเคาน์เตอร์ก่อนจะวางเอาเสื้อผ้าที่ตัวเองเลือกเอาไว้วางลงไป

เธอหันไปพูดกับพนักงาน： “คอลเลคชั่นใหม่ในเดือนนี้ไม่ค่อยจะถูกใจเลยจริงๆ ฉันไม่มีความอยากซื้อเลยสักเท่าไหร่”

พนักงานคนนั้นตอบกลับหญิงสาวคนนั้นด้วยรอยยิ้ม： “พี่เหมย ต้องขอโทษจริงๆ ด้วยนะคะ เดือนหน้าหากคอลเลกชั่นใหม่เข้าแล้วสัญญาเลยว่าจะแจ้งให้กับคุณเป็นคนแรกเลยค่ะ”

หญิงสาวคนนั้นตอบกลับอย่างหมดความสนใจ： “เอาเถอะๆ ฉันไม่ได้ว่าอะไรพวกเธอสักหน่อย ฉันก็แค่ถูกคนบางคนทำลายความรู้สึกสนใจก็เท่านั้น”

เดิมทีหลี่จื่อเยว่ไม่อยากที่จะทะเลาะกับเธออีก แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ทำให้เธอต้องเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่โกรธเคือง

“คุณกำลังว่าใครกันแน่？คุณเองนั่นแหละที่สำส่อน สำส่อนทั้งตระกูล”

ทางด้านเฉินเฟิงเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้ที่หญิงสาวคนนั้นพูดถึงคือตัวเองและหลี่จื่อเยว่ เขาจึงเดินเข้าไปด้วยความไม่พอใจเช่นกัน

แต่หญิงสาวคนนั้นกลับมองหลี่จื่อเยว่ด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อนจะพูดอย่างเยาะเย้ย： “ไร้การสั่งสอนก็คือไร้การสั่งสอน อย่าคิดว่าตัวเองสวยแล้วจะไม่มียางอาย เวลาซื้อของก็ต้องเกาะแกะผู้ชาย ไม่รู้จริงๆ ว่าใช้เงินของใคร”

เมื่อพูดจบ เธอก็ยกถุงเสื้อผ้าพร้อมเดินออกไป

แน่นอนว่าเมื่อเป็นแบบนี้หลี่จื่อเยว่ไม่มีทางปล่อยเธอไปอยู่แล้ว ทั้งยังเดินเข้าไปขวางหน้าเธอคนนั้นทันที พร้อมกับพูดด้วยความขุ่นเคือง ： “ฉันใช้เงินของตัวเอง ทั้งหมดล้วนเป็นเงินของตัวเอง ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน่อย คุณอย่ามากล่าวหากันมั่วซั่วแบบนี้”

“หลีกไป อย่าให้ฉันต้องตบเธอ” หลังจากที่ถูกขวางทางเอาไว้ หญิงสาวที่แต่งตัวเซ็กซี่คนนั้นก็ดึงหลี่จื่อเยว่หวังจะให้เธอหลีกทางให้

แต่หลี่จื่อเยว่กลับยิ่งดึงดันที่จะขวางทางมากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่หลีก นอกเสียจากว่าคุณจะขอโทษฉันก่อน ไม่อย่างนั้นฉันก็จะขวางคุณอยู่อย่างนี้แหละ”

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ หญิงสาวเซ็กซี่คนนั้นก็ยกมือขึ้นด้วยท่าทีที่จะตบหลี่จื่อเยว่จริงๆ

หลี่จื่อเยว่กลัวจนปิดตาแน่นพร้อมกับจะหันหน้าหนี แต่ผ่านไปพักหนึ่งก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เธอจึงลืมตาขึ้นมาแล้วได้เห็นว่าเฉินเฟิงกำลังใช้มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้อยู่

“ยังไม่ถึงคราวที่คุณจะมาสั่งสอนเธอ”

เฉินเฟิงพูดกับหญิงสาวคนนั้นอย่างเยือกเย็น

หญิงสาวเซ็กซี่คนนั้นพยายามดิ้นรนอยู่พักหนึ่งกว่าเฉินเฟิงจะยอมปล่อยมือของเธอ

หลังจากหลุดพ้นมาได้ หญิงสาวคนนั้นก็หันไปตะคอกกับเฉินเฟิงอย่างความเกลียดชังด้วยน้ำเสียงที่โมโหจัด： “กับแค่ไอ้คนจนอย่างนาย ยังมีหน้ากล้ามาทำตัวเป็นฮีโร่ปกป้องหญิงงั้นหรอ ไม่หัดลองไปส่องกระจกดูตัวเองสักหน่อยหล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นพ่อนักบุญหรือไง？”

เฉินเฟิงไม่ได้โกรธเคืองแต่กลับยิ้มตอบ： “คุณรวยมากงั้นสินะ？ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาพนันกันดีไหม ถ้าเกิดว่าผมมีเงินมากกว่าคุณ คุณจะต้องเปลือยกายเดินออกไปจากที่นี่”

：

：

：