ตอนที่ 117 ดื่มเหล้าขาว

ตอนที่ 117 ดื่มเหล้าขาว

“นายแน่ใจ?” เฉินเฟิงหัวเราะ

“แน่ใจสิ! เฉินเฟิง ถ้านายแน่จริง ก็อย่าออมมือ พวกเราดื่มรวดเดียว” สวีตงเหลียงพูดอย่างนักเลง

“โอเค งั้นก็ดื่มเลย” เฉินเฟิงถอนหายใจ พูดขึ้น ในเมื่อหาเรื่องให้ตัวเอง ก็ต้องโทษตัวเองแล้ว

“น้อง เอาเบียร์มาสักสองสามลัง” สวีตงเหลียงพูดตะโกนขึ้น

“ดื่มเบียร์จะไปสนุกอะไร ตรงนี้มีเหล้าขาว พวกเราก็ดื่มเหล้าขาวกันไปเลย” เฉินเฟิงพูดขึ้น

สวีตงเหลียงสีหน้าเกร็งไปทันที ดื่มเหล้าขาว? นายโง่รึเปล่า? ดื่มไปหนึ่งขวดคงร้อนไปทั้งท้อง

คนอื่นก็มองเฉินเฟิงเหมือนมองคนบ้า ต่างพากันคิดว่าเฉินเฟิงกำลังล้อเล่น คนที่เคยดื่มเหล้าขาวต่างเข้าใจกันดี เหล้าเหมาไถที่ดีกรีสูงเช่นนี้ ดื่มแก้วเล็กกำลังพอดี แต่หากดื่มรวดเดียว คงทำให้กระเพาะทะลุได้

“ทำไมเหรอ? นายไม่กล้า?” เฉินเฟิงยักคิ้วพูดขึ้น

สวีตงเหลียงหน้าถอดสี นี่ไม่ใช่เรื่องกล้าหรือไม่กล้า หากจะดื่มเหล้าขาวรวดเดียว กลัวว่าจะอันตรายถึงชีวิต

“อะไรคือบอกว่าฉันไม่กล้า ฉันแค่กลัวว่านายไม่ไหว ดื่มเหล้าขาวหนึ่งขวด กระเพาะทะลุกันพอดี ถ้าตอนนั้นนายตายคาโต๊ะนี้ ครอบครัวของนายมาหาเรื่องฉัน จะทำยังไงล่ะ?” สวีตงเหลียงชะเง้อคอพูดขึ้น คำพูดนี้ดูเหมือนว่าเขาคิดเผื่อเฉินเฟิงไว้ แต่ความจริงกลับยอมแพ้แล้ว เขาแค่อยากตบหน้าเฉินเฟิง แต่ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตของตัวเองเข้าแลก

“พูดง่ายๆก็คือไม่กล้า” เฉินเฟิงยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์

สวีตงเหลียงหน้าแดง แต่ไม่พูดอะไรต่อ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นนายค่อยๆดื่มทีละแก้วแล้วกัน” เฉินเฟิงพูดต่อ

“แล้วนายล่ะ?” สวีตงเหลียงตั้งสติได้จึงถามกลับ

“ฉันดื่มหนึ่งขวดรวดเดียว” เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนิ่ง

“นายดูถูกฉัน?” สวีตงเหลียงเริ่มโมโห ไอ้หมอนี่หมายความว่ายังไงกัน ให้ตัวเองดื่มหนึ่งแก้ว เขาดื่มหนึ่งขวด นี่กำลังดูถูกฉัน?

เฉินเฟิงพยักหน้า ลอยหน้าลอยตา: “ใช่ไง ฉันดูถูกนาย”

สวีตงเหลียงชะงักไป ได้ นายมันเก่ง!

“โอเค งั้นพวกเรามาดื่มกันได้แล้ว แต่ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้านายดื่มแล้วเป็นอะไรขึ้นมา อย่ามาโทษฉันล่ะ” สวีตงเหลียงพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“สบายใจได้ ถ้าดื่มแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ฉันรับผิดชอบตัวเอง” เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม

“หึ มีคนดูพวกเราเยอะนะ พวกเขาเป็นพยานได้ ยังมีภรรยาของนายด้วย อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันหมด หวังว่านายจะพูดคำไหนคำนั้น!” สวีตงเหลียงพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหด

“แน่นอน” เฉินเฟิงตอบ

“เฉินเฟิง...” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดแล้วหยุดไป อันที่จริงหล่อนก็คิดว่าเฉินเฟิงพูดเกินไป แต่ทว่าคำพูดเหล่านี้หล่อนกลับไม่กล้าพูดออกมา ถ้าพูดออกมากลัวว่าจะทำให้เฉินเฟิงต้องขายหน้า

“สบายใจได้ ฉันไม่ทำเรื่องอะไรเกินตัวหรอก” เฉินเฟิงกระพริบตาพูดขึ้น

“อื้ม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าลง แน่นอนว่า หล่อนต้องเชื่อเฉินเฟิง เฉินเฟิงไม่ใช่คนที่ทำอะไรไม่คิด

“หวังว่าตอนที่นายดื่มจนเรื้อนเป็นหมา ยังคงมั่นใจในตัวเองแบบนี้!” สวีตงเหลียงยิ้มอย่างมีเลศนัยมองไปที่เฉินเฟิง พูดขึ้น: “เอาเหล้ามา!”

ไม่นานนัก เหล้าในห้อง ก็ถูกนำมากองรวมไว้เต็มโต๊ะสวีตงเหลียง

ด้านหน้าของสวีตงเหลียง มีแก้วเหล้าขาววางเรียงรายเป็นแถวกว่าสิบใบ ไม่ใช่แก้วขนาดเล็ก แต่กลับเป็นแก้วขนาดกลาง เห็นได้ชัดว่าสวีตงเหลียงก็มั่นใจมากเช่นกัน

แต่ด้านหน้าของเฉินเฟิง กลับมีเหล้าขาววางอยู่สิบขวด มองดูแล้วชวนขนลุกเหลือเกิน

“กล้าท้าพี่เหลียงดื่ม ทั้งยังดื่มมากขนาดนี้ ไม่รู้ซะแล้วว่าคำว่าตายสะกดยังไง!”

“ถ้าเขารู้เรื่องของพี่เหลียงตอนปีสาม เคยดื่มชนะชายฉกรรจ์ห้าคนมาแล้ว เขาจะทำหน้ายังไง”