บทที่ 12

แคลร์ช่วยลูกชายของเธอสวมเสื้อผ้าและเช็ดใบหน้าให้สะอาดด้วยผ้าขนหนูที่เปียกหมาๆ

เมื่อเธอเช็ดผมหน้าม้าสีดำของลูกชายออกมาและหวีขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เผยให้เห็นหน้าผากที่เต็มสีขาวบริสุทธิ์ของเขา แคลร์สะดุ้ง

จากนั้นเธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกับหวี

เธอหวีผมหน้าม้าเปียกๆ ของลูกชายเธอ เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและสวยงามของเขาทั้งหมด

"นี่มันเป็นไปไม่ได้..."

มันคล้ายกันเกินไปแล้ว!

คนร้ายกาจที่ช่วยอลิซเมื่อวานนี้ก็มีทรงผมแบบนี้เช่นกัน ในเวลานี้ ลูกชายของเธอเป็นเสมือนเป็นภาพจำลองของเขา

“ไม่นะ…” แคลร์ถือหวีในมือข้างหนึ่งและอีกมือหนึ่งถือผ้าขนหนู ดวงตาของเธอจ้องไปที่ใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายของเธอ และเธอก็ส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว

แฟรงค์ล้างหน้าและหน้าใสขึ้นมาก เขาเงยหน้าขึ้นมองดูท่าทางว่างเปล่าของมัมมี่ จากนั้นยกมือเล็กๆ ของเขาขึ้นทันทีแล้วส่ายหน้าของมัมมี่

“มัมมี่ มองอะไรอยู่ครับ?”

แคลร์ตื่นขึ้นทันทีจากอาการใจลอยของเธอ—และปกปิดความตื่นตระหนกในใจของเธอไป เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ รีบออกไปกินข้าวเช้ากันเถอะ มัมมี่จะไปปลุกน้องสาวล่ะ"

หัวใจของแคลร์เต็มไปด้วยความไม่สบายใจและความกังวล เธอคงจะเครียดมาก

เธอไม่มีส่วนข้องเกี่ยวอะไรกับชายที่น่ารังเกียจคนนั้นเลย

เอ็มม่าบอบบางกว่าแฟรงค์น้องชายของเธอมาก เธอนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างเล็กๆ ของเธอ ไม่ขยับเลย และนอนหลับต่อไป

“เอ็มม่า... ตื่นได้แล้ว ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว มีนมและขนมปังด้วย! "

“ไม่...” คนตัวเล็กพึมพำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น