บทที่ 13

เมื่อแคลร์ไปต่างประเทศ เธอได้ให้ป้าของเธอช่วยติดต่อโรงเรียนอนุบาลในละแวกนั้น ดังนั้น แคลร์จึงนำเด็กๆ คู่นี้มาลงทะเบียนเรียนโดยตรง

ค่าเล่าเรียนค่อนข้างแพง หลังจากที่แคลร์จ่ายค่าเล่าเรียนให้กับลูกเล็กๆ สองคนเสร็จแล้ว เธอมีเงินเก็บเหลือน้อยกว่า สามแสนกว่าบาท

เธอต้องประหยัดเงินจริงๆ และเธอต้องได้ทำงานให้ได้เร็วที่สุด

เด็ๆ ทั้งสองอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กในต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งปีและอยู่ในโรงเรียนอนุบาลเป็นเวลาสองปี ในเวลานี้พวกเขาเป็นจุดสนใจในโรงเรียนอนุบาล โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาไม่กลัวคนแปลกหน้า พวกเขามีเหตุผลและประพฤติตัวดี และได้รับความรักจากคุณครูหญิง

ครูทุกคนตื่นเต้นมาก พวกเขาไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนสวยงามเช่นนี้มาก่อน และทุกคนต่างก็ถามว่าลูกของแคลร์เป็นลูกครึ่งหรอ

หลังจากที่แคลร์ถูกถามจากคุณครู เธอก็นั่งยองๆ ลูบหัวเล็กๆ ของลูกชายว่า "แฟรงค์ ดูแลน้องสาวเธอดีๆ นะ ในตอนบ่าย คุณยายจะมารับลูกๆที่โรงเรียน มัมมี่กำลังจะไปทำงาน และ ลูกควรเป็นเด็กที่เชื่อฟังเข้าใจไหม?”

“ไม่ต้องห่วงครับแม่ ผมจะดูแลน้องสาวอย่างดี ไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอ มัมมี่ไปทำงานได้อย่างสบายใจได้เลยครับ” แฟรงค์ตอบกลับทันทีด้วยสีหน้าที่มีความรับผิดชอบ

ดวงตาของเอ็มม่าแดงขึ้นแล้ว และจมูกเล็กๆ ของเธอก็สะอื้นสองครั้ง “มัมมี่ มารับหนูเป็นคนแรกหลังจากที่เลิกเรียนจะได้ไหม?”

“เอ็มม่า วันนี้มัมมี่จะไปทำงาน ป้าของมัมมี่จะมารับพวกหนูทั้งสองเป็นคนแรกแทน” แคลร์เกลี้ยกล่อมลูกสาวของเธอ

แฟรงค์จับมือน้องสาวของเขาและพูดว่า "ไปเถอะ ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอขึ้นไปเล่นข้างบนกัน"

ด้วยการป้องกันที่กวนใจของเธอ ในที่สุดเด็กน้อยก็ปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย เธอหันหลังกลับด้วยน้ำตาที่เต็มดวงตากลมโตที่สวยงามของเธอ และเธอก็โบกมือเล็กๆ ให้กับแคลร์

ที่จริงแล้วแคลร์ค่อนข้างสบายใจกับลูกๆ ของเธอ เพราะพวกเขาปรับตัวได้ดีมาก เธอเชื่อว่าภายในเวลาไม่ถึงวันพวกเขาสามารถหาเพื่อนและเล่นกับพวกเขาได้อย่างมีความสุขได้

ตอนนี้เธอรีบไปรายงานตัวที่บริษัท

แคลร์นั่งแท็กซี่และรีบไปที่ทางเข้าห้องโถงใหญ่ของบริษัทอย่างใจจดใจจ่อ

ชื่อบริษัทคือ วัน ธอท บิวดิ้ง ซึ่งฟังดูสง่างาม และชื่อเสียงของบริษัทก็ยอดเยี่ยมไม่เบาเช่นกัน

ใครก็ตามที่สามารถเข้าสู่บริษัทการออกแบบนี้ได้ ถือเป็นแนวทางสู่การเป็นผู้ออกแบบระดับโลกได้