บทที่ 14

ชายผู้เป็นหัวหน้าสวมชุดสูทสีดำออร์โธดอกซ์ที่เน้นรูปร่างสูงและตัวตรงของเขา เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับว่ามันถูกแกะสลักโดยช่างฝีมือที่ยอดเยี่ยมที่สุด และเขามีดวงตาที่จริงใจคู่หนึ่งซึ่งดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์ใดๆ เขาเย็นชาและเฉยเมย ทำให้ผู้คนไม่กล้าแสดงท่าทีโอ้อวดต่อหน้าเขาเลย

เขาได้ล้วงมือในกระเป๋ากางเกงสูทของเขา เขามีอารมณ์ที่สงวนไว้และมีออร่าที่แข็งแกร่ง ความเป็นเลิศของเขาทำให้ผู้ชายธรรมดาๆ ที่มองอยู่ข้างหลังเขาดูหมองคล้ำ

บางทีอาจเป็นเพราะเขาเบื่อกับการรอลิฟต์ เขาจึงเผลอมองประตูลิฟต์ที่อยู่ใกล้เคียงโดยไม่ได้ตั้งใจกับสายตาที่แน่วแน่

จากนั้นเขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยขึ้นมา

เดมป์ซีย์ วิลสันเลิกคิ้วและหรี่ตาลง

เขายังคงมีความทรงจำที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับใบหน้าที่ดื้อรั้นและสวยงามนั้น

รอยกัดที่หลังมือของเขายังไม่หายไปเลยจนถึงวันนี้ และเดมป์ซีย์ วิลสันก็รู้สึกเจ็บปวดใจมาจากเหตุการณ์นั่น

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาปรากฏตัวที่นี่นะ?

อาจจะ? เป็นพนักงานที่นี่หรอ?

มีแวววับในดวงตาของเดมป์ซีย์ วิลสัน จากนั้นเขาก็กระซิบกับผู้ช่วยของเขา แลร์รี่ "ไปดูซิว่าผู้หญิงที่ออกไปเมื่อสักครู่เป็นพนักงานของบริษัทหรือเปล่า"

แลร์รี่รับคำสั่งของเขาและไปตรวจสอบทันที

ในขณะนี้ ยิ่งบริษัทมีอำนาจขึ้นเท่าไรก็รู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจมากขึ้นเท่านั้น

สำนักงานใหญ่ของกลุ่มเพิ่งประกาศข่าวเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และซีอีโอ เดมป์ซีย์ กำลังจะมาตรวจสอบงานนี้

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบนาที เกิดความโกลาหลทั่วทั้งบริษัท

ในห้องประชุมของบริษัท เดมป์ซีย์ ซึ่งเสร็จสิ้นจากการตรวจสอบแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และดื่มชาคนเดียว

ผู้ช่วยแลร์รี่ผลักประตูเข้ามาในห้องเพื่อรายงาน "ท่านประธานคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นพนักงานใหม่ที่มาสมัครเป็นดีไซเนอร์ในวันนี้ค่ะ เธอชื่อแคลร์"

แคลร์หรอ?

ใช่ค่ะ. เธอเป็นผู้หญิงบ้าที่กัดเขาเหมือนลูกสุนัขเมื่อคืนก่อน

“เอาข้อมูลของเธอมา ฉันต้องการดู!” เสียงของ เดมป์ซีย์ เย็นลง

แลร์รี่เข้าใจพฤติกรรมของเจ้านายเขามานานแล้วและเตรียมข้อมูลของเธอให้พร้อม ดังนั้นเขาจึงมอบมันให้เขาด้วยความเคารพในทันที!

ดวงตาของ เดมป์ซีย์ เย็นชาราวกับน้ำในสระ เขากวาดดูประวัติย่อในมืออย่างเฉยเมย จากนั้นเขาก็โยนมันไปทางด้านข้าง "แจ้งฝ่ายบุคคลว่าบุคคลนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้จ้างงาน"

แลร์รี่ไม่กล้าถามถึงเหตุผล นายน้อยมีประเด็นเสมอ