บทที่ 3

แคลร์ค่อนข้างจะงุนงงเมื่อเธอก้มศีรษะลงเพื่อมองดูลูกสองคนของเธอซึ่งอยู่ติดกับเธอ เธอรู้สึกราวกับว่าเธอฝันไป

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว เมื่อเธอรู้ว่าเธอท้อง เธอตั้งใจที่จะไปโรงพยาบาลเพื่อทำแท้ง อย่างไรก็ตาม เธอได้รับแจ้งว่ากรุ๊ปเลือดของเธอนั้นหายาก และหากเธอทำแท้ง มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะเป็นแม่ในช่วงชีวิตนี้

โชคดีที่เธอได้ให้กำเนิดลูกของเธอ ซึ่งเป็นคู่แฝดชาย-หญิง

“มัมมี่คะ สัมภาระของเราอยู่นี่!” เด็กน้อยที่น่ารักทั้งสองมีอายุเพียงสี่ขวบเท่านั้น ยังอยู่ในช่วงวัยไร้เดียงสาที่สุด และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจะมโนดั่งเหมือนนิยายสำหรับทุกสิ่ง

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนึ่งใบและกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กสองใบถูกส่งไปยังพวกเขา แคลร์หยิบกระเป๋าลงมา และเด็กน้อยแต่ละคนถือกระเป๋าเล็กคนละใบ

“ไปกันเถอะ กลับไปหาพี่สาวของคุณยายกันเถอะ!” แคลร์กลับมาครั้งนี้เพราะการก้าวหน้าด้านหน้าที่การงานของเธอ บริษัทออกแบบที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งที่บ้านได้พบเธอและสนใจแนวคิดการออกแบบแฟชั่นของเธอเป็นอย่างมาก พวกเขาได้เสนอเงินเดือนที่สูงให้กับและเชิญอย่างอย่างเธอร่วมงานเป็นทางการ

แคลร์ใช้เงินค่าขนมและค่าครองชีพที่เธอโกงไปจากพ่อของเธอที่ต่างประเทศแล้วหมดแล้ว

เมื่อนึกถึงลูกสองคนของเธอที่เธอต้องเลี้ยงดู เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเลิกเรียนและกลับมาทำงานที่ประเทศของเธอ

บังเอิญลูกๆ ของป้าเธอเรียนจบและทำงานกันหมดแล้ว เธอจึงถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังที่บ้าน เมื่อเธอได้ยินว่าแคลร์กำลังจะกลับมา เธอเสนอที่จะช่วยเธอดูแลเด็กน้อยทั้งสองคน

ดูเหมือนทุกอย่างจะถูกจัดวางอย่างลงตัว แคลร์เบื่อหน่ายที่ต้องอยู่ต่างประเทศ และเธอต้องการพบญาติของเธอเป็นพิเศษ นอกจากนี้ ลูกสองคนของเธอเริ่มมีไหวพริบมากขึ้น ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะออกเดินทางกลับบ้าน

ขณะที่ทั้งสามเดินไปตามทางเดิน เด็กน้อยที่สวยงามทั้งสองก็ดึงดูดความสนใจจากผู้โดยสารที่อยู่ข้างๆ ได้ในทันทีอย่างไม่น่าเชื่อ

"ช่างเป็นคู่แฝดที่สวยงามและยีนของพวกเขาช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ"

“น่ารักมาก พวกเขาน่ารักมาก ฉันอยากกอดพวกเขาจริงๆเลย”

“พวกเขาเป็นลูกของคนดังหรอ? ทำไมพวกเขาดูสวยจัง พวกเขาเหมือนตุ๊กตาเลย”