บทที่ 2

ห้าปีต่อมา!

ในชั้นประหยัดของสายการบินนานาชาติที่บินไปอเมริกา มีเด็กผู้หญิงสองสามคนกำลังถือโทรศัพท์และแอบถ่ายรูปเด็กน้อยที่น่ารักคู่หนึ่ง

เด็กชายตัวเล็กสวมเสื้อเชิ้ตลายตารางขนาดเล็ก คู่กับกางเกงยีนส์สีเทา มีดวงตาคู่โตที่เปล่งประกายราวกับอัญมณีภายใต้ผมม้าสีดำเรียบๆ ของเขา ยิ่งกว่านั้น ภายใต้จมูกเล็กๆ อันวิจิตรของเขายังมีริมฝีปากบางสีแดง ซึ่งชุ่มชื่นและสวยงามจนแทบหยุดหายใจ

ข้างๆ เขา มีเด็กผู้หญิงอายุเท่ากัน สวยราวกับตุ๊กตา เธอมีเอว-ผมยาวสีดำและผมม้าหนาที่ปกคลุมหน้าผากของเธอสีขาวราวหิมะ และเธอสวมกิ๊บติดผมอัญมณีแวววาว ดวงตาที่เปล่งประกายราวกับคริสตัลของเธอเหมือนกับเด็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของเธอก็สวยราวกับตุ๊กตาที่ประณีตที่สุด และปากเล็กๆ ของเธอก็บุ้ยเล็กน้อยในขณะที่เธอกัดอมยิ้ม เธอช่างอ่อนหวานจนใครๆ ก็ละสายตาไม่ได้

“พี่ครับ หยุดถ่ายรูปพวกเราได้แล้วครับ ถ้าถ่ายต่อผมจะโกรธ!” เมื่อสังเกตเห็นว่าสาว ๆ กำลังแอบถ่ายรูป เด็กชายตัวเล็กจึงพยายามเกลี้ยกล่อมพวกเขาด้วยเสียงแบบเด็กๆ ในทันที

เด็กผู้หญิงอายุมากกว่า 20 ปีที่อยู่ถัดจากเขารู้สึกเขินอายทันทีและปิดกล้องด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

“โอ้พระเจ้า ลูกน่ารักและสวยอะไรอย่างนี้ ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันอยากจะขโมยพวกเขาไป!”

“เํธอไม่เห็นเหรอว่ามีผู้หญิงนั่งอยู่ข้างๆ? แม่ของพวกเขาก็อยู่ที่นี่ อย่ามโน”

นอกจากเด็กน้อยที่น่ารักแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งกำลังงีบหลับโดยเอนหลังพิงเก้าอี้

หญิงสาวมีผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าเล็กที่มีใฝ ผมยาวถึงเอวของเธอถูกดึงไปด้านข้างและมัดเป็นหางม้า เธอสวมเสื้อยืดสีดำหลวมและกางเกงขาสั้นผ้ายีนส์สีขาว เธอดูบริสุทธิ์มาก

“พี่คะ พี่จะปลุกแม่ให้ตื่นไหม? แม่ยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงเลย!” เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ถามด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสาของเธอขณะที่เธอมองไปที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ ข้างๆเธอ

“ให้มัมมี่นอนต่ออีกหน่อยเถอะ ยังเช้าอยู่เลย” เด็กน้อยคนนั้นคือพี่ชายของเธอ แม้ว่าเขายังเด็ก แต่ก็มีบางอย่างที่ชาญฉลาดเกี่ยวกับเขา ดวงตาโตคู่สวยของเขาแสดงสติปัญญาที่ไม่สอดคล้องกับอายุของเขา นัยน์ตาของเขาสงบนิ่ง ไม่เหมือนกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสาและน่ารักที่อยู่ข้างๆ เขา