บทที่ 8

"กล้าดียังไง!" แคลร์รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกาย และสองมือเล็กๆ ของเธอก็กำแน่นด้วยความโกรธจัด

“ทำไมฉันจะไม่กล้า เธอรู้ความลับที่พ่อของฉันบอกฉันตอนที่เขาเมาหรือเปล่า? เขาบอกว่าคุณไม่ใช่ลูกสาวของเขา… เธอเป็นสัตว์ป่าที่มีพ่อเป็นใครก็ไม่รู้…” อลิซจ้องมองไปที่ร่างนั้น ที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอกังวลและไม่รู้ว่าจะทำให้แคลร์คลั่งไคล้ได้อย่างไร เธอจึงบอกความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ซ่อนอยู่ในใจเธอไป

"หุบปาก!" แคลร์เป็นคนมีเหตุมีผลและใจเย็นพอควร แต่เมื่ออลิซบอกว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสและอยากจะเผาข้าวของของแม่ของเธฮ เธอก็โกรธจัดเป็นอย่างมาก

“ทำอย่างไร เธอแน่ใจหรอ? เธอต้องการที่จะตบฉันหรอ? ตบฉันเลยสิ แคลร์ เธอยังไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น!”

“ปัง!” แคลร์ตบหน้าอลิซอย่างดุเดือด

อลิซก็ครางออกมาอย่างแผ่วเบาทันที เธอเอามือปิดหน้าที่ถูกตบราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เธอก็ยังเยาะเย้ย “แคลร์ เธอทำได้แค่นี้แหละ ใช่ไหม? เจ้าสัตว์ป่าพวกนี้ เธอช่างน่าขายหน้าเสียจริงๆ และเธอก็ไม่สามารถมีชีวิตที่สง่างามตลอดชีวิตของเธอได้…”

“อลิซ...” แคลร์กัดฟันด้วยความเกลียดชัง เธอปรารถนาอย่างจริงใจว่าเธอมีใบมีดอยู่ในมือ เพื่อที่เธอจะได้เฉือนผู้หญิงคนนี้เป็นพันๆ ครั้งไปเลย

แคลร์โกรธมากจนเธอหมดเหตุผล เธอยกมือขึ้นและต้องการตบอลิซอีกครั้ง แต่จู่ๆ มือเล็กๆ ของเธอก็ถูกฝ่ามือขนาดใหญ่คล้ายเหล็กคว้าเอาไว้

แคลร์หันไปมองเขาด้วยความตกใจและโกรธ เพียงแต่เห็นใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของผู้ชายคนหนึ่ง

“คุณ…” เมื่อแคลร์เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายคนนั้น เธอตกใจจนพูดไม่ออกเลย

เธอพูดไม่ได้เพราะเธอถูกดึงดูดด้วยใบหน้าที่งดงามและหล่อเหลาของเขา แต่เพราะใบหน้านี้...เหมือนลูกชายของเธอมาก

เมื่อเห็นเดมป์ซีย์เดินเข้ามาเพื่อห้ามแคลร์ไม่ให้ตบเธอ อลิซจึงรีบบีบน้ำตาด้วยความคับข้องใจและเอามือปิดหน้าไว้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่บาดเจ็บ “พี่ พี่ตบหน้าฉันอย่างไร้ความปราณีเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ฉันทำอะไรผิดถึงทำให้พี่ตบฉันแบบนี้?”