บทที่ 9

แคลร์รู้สึกขุ่นเคืองอย่างยิ่ง เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าชายคนนี้จะสรุปว่าเธอเป็นผู้หญิงเลวโดยไม่ได้ถามอะไรซะด้วยซ้ำ และยังตำหนิเธอที่หน้าตาธรรมดาๆอีก

“นี่ปล่อยฉันนะ อย่างที่บอก มันไม่ใช่เรื่องของคุณ” แคลร์โกรธมากจนเธอเกือบจะหมดเหตุผลทั้งหมดแล้ว เธอเคยคิดเสมอว่าหลังจากที่ได้เป็นแม่แล้ว เธอก็ได้ฝึกฝนนิสัยของเธอเป็นอย่างดี วันนี้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงทำเธอโกรธขึ้นมา

“ถ้าคุณกล้าตบเธออีก ฉันจะตัดมือคุณ” เดมป์ซีย์เตือนเธออย่างเย็นชา

เมื่อแคลร์ได้ยินเรื่องนี้ เธอก็กำลังจะแตกสลายจริงๆ เธอกัดฟันด้วยความเกลียดชังและกัดที่หลังมือของชายคนนั้นไป

"อืม?" ผู้ชายไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนสุนัข ฟันที่แหลมคมของเธอกัดจนทำให้เกิดรอยเลือดบางๆ ที่หลังมือของเขา

"คนบ้า! เดมป์ซีย์ไม่เคยถูกดูถูกแบบนี้ เขาปล่อยมือเธอด้วยความโกรธทันที และคำรามใส่แคลร์ด้วยฟันที่ขบ

มือเล็กๆ ของแคลร์ได้รับอิสระแล้ว แต่ก็เจ็บที่โดนผู้ชายคนนี้บีบ เธอจ้องไปที่อลิซและน้ำตาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

อลิซยังคงดูน่าสงสารจากการถูกทำร้ายและทำร้าย ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่ไม่เต็มใจของแคลร์ แววตายินดีของเธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลย

“คุณผู้หญิง กรุณาออกจากที่นี่ทันที! บอดี้การ์ดสองสามคนที่ตามหลังเดมป์ซีย์ออกคำสั่งขับไล่แคลร์ด้วยสีหน้าที่มืดมน

แคลร์ไม่ได้รับสิ่งที่เธอประสงค์ในการมาที่นี่ ดังนั้นเธอจึงไม่เต็มใจที่จะจากไป เธอต้องการรีบเข้าไปในห้องโถง ขึ้นไปชั้นบน และหาของของแม่ด้วยตัวเอง

น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เธอถูกบอดี้การ์ดสองคนหยุดไว้ ในวินาทีถัดมา ร่างกายที่เล็กและบอบบางของเธอก็ถูกยกขึ้นโดยหนึ่งในบอดี้การ์ด

“ปล่อยฉัน ฉันจะไปเอง อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ ไอ้สารเลว!” แคลร์โกรธมาก อลิซรับมือได้ยาก และตอนนี้ก็มีชายอีกคนหนึ่งคอยสนับสนุนเธอ ชายคนนั้นดูเหมือนชายผู้มีอำนาจ เธอจะเอาของของแม่เธอคืนไม่ได้เหรอ?

แคลร์ถูกโยนออกจากประตูโดยตรง เธอไม่มีที่พึ่งและล้มลงไปกับพื้นในท่าที่น่าเกลียด

นักข่าวที่เบื่อหน่ายสองสามคนที่รอถ่ายรูปอยู่ รีบวิ่งไปดูทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งถูกไล่ออกไป