ตอนที่ 3 เราดูเหมือนกันเปี๊ยบ

แค่มองเพียงแวบเดียวก็สามารถบอกได้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ควรไปยุ่งด้วย เพราะเขามีกิริยาท่าทางครอบงำ แต่กระนั้น นิโคลก็ยืดหลังตรงแล้วก้าวไปด้านหน้าเพื่อขวางทางของเขา “นี่คุณ! คุณเป็นคนรังแกลูกชายฉันเหรอ?” เนื่องจากผู้ชายคนนั้นสูงมาก เธอจึงสูงเพียงแค่ไหล่ของเขาแม้ว่ายืนบนรองเท้าส้นสูงก็ตามซึ่งทำให้เธอค่อนข้างรู้สึกอ่อนแอลง

เมื่อได้ยินเสียงของนิโคล โคลตันก็หันมามองเธอ ผู้หญิงคนนั้นมีรูปลักษณ์ที่แพรวพราว แต่ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเธอกลับเต็มไปด้วยความโกรธ เธอเชิดคางเล็กๆขึ้นสูง ทำให้ดูรุนแรงและดื้อดึง อย่างไรก็ตาม โคลตันก็รู้สึกเคลิ้มเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นที่น่าดึงดูดใจของเธออย่างฉิวเฉียด กลิ่นนี้…รู้สึกคุ้นๆจังเลย…

ทันใดนั้น เสียงสะอื้นของลูกทำให้เขาหลุดจากห้วงความคิด “แม่ครับ ฝีมือเขา!”

ประกายแห่งความเหยียดหยามฉายผ่านดวงตาของโคลตัน ซึ่งลึกลับและหยั่งไม่ถึงราวกับบ่อสระน้ำแข็ง เมื่อเขาเห็นเด็กชายคนนั้นกำลังเกาะขากางเกงของนิโคล ผู้หญิงสมัยนี้เจ้ามารยามากกว่ากันในเรื่องของเล่ห์เหลี่ยมเพื่อเข้าหาฉัน สำหรับการคิดว่าผู้หญิงคนนี้สามารถหาเด็กที่เหมือนกับฉันมากได้! ถ้าฉันไม่แน่ใจว่าควีนนี่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ฉันเคยเกี่ยวพันด้วย ฉันคงสงสัยว่าเขาคือลูกชายของฉันไปแล้ว…

“นี่คุณ ขอโทษลูกชายฉันด้วย!” นิโคลเรียกร้องพร้อมเชิดหน้าขึ้นสูง ขณะที่พยายามอย่างมากที่จะไม่แสดงท่าทีขี้ขลาด “คุณรู้สึกผิดบ้างเหรอที่รังแกเด็กน้อยอย่างกับผู้ใหญ่?”

ดวงตาของโคลตันหรี่ลงเล็กน้อย เสียงของเขาทุ้มและสุขุมราวกับถังใส่ไวน์ที่บ่มเต็มที่แล้ว “เขาไม่ได้บอกคุณเหรอว่าเขาทำอะไรลงไป?”

นิโคลย่อมเข้าข้างลูกชายเธอ “งั้นบอกฉันมา---ลูกชายฉันทำอะไรให้คุณถึงรังแกเขาอย่างนั้น?”

โคลตันปล่อยเสียงสูดกรนเย็นชาก่อนยกเท้าขึ้นมา “ตอนนี้คุณเข้าใจหรือยัง?”

นิโคลมองลงไปจนสุดขาที่ยาวเหลือเชื่อของผู้ชายคนนั้น จนกระทั่งเธอเห็นรอยเปียกชื้นที่ขอบขากางเกงของเขา เป็นไปได้ไหมว่า…ความรู้สึกแย่ๆเกิดขึ้นในสัญชาตญาณลึกๆของเธอ ในขณะที่เธอยกตัวลูกชายขึ้นจากเท้า คอของเธอก็รู้สึกค่อนข้างแห้ง “หนูทำอะไรลงไปเนี่ย?”

เฮย์เดนตอบอย่างเสียใจว่า “เปล่านะครับ หนูแค่เผอิญไปฉี่โดนเขา เขาเลยอยากตีหนู”