ตอนที่ 5 ส่งมอบกระเป๋าสตางค์

เมื่อกลับมาจากสนามบิน โคลตันก็พบว่ากระเป๋าสตางค์ของเขาหายไป เขาคิดว่ามันต้องเป็นฝีมือของเด็กคนนั้นที่สนามบินแน่ๆ เขาเป็นคนเดียวที่ฉันพบปะด้วย

นิโคลรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาทันทีกับคำพูดที่อวดดีของผู้ชายคนนี้ เธอพยายามระงับความโกรธแล้วอธิบายว่า “คุณทำกระเป๋าสตางค์ตกเองนะ และฉันมีไมตรีพอที่จะโทรหาเพื่อคืนมันให้คุณ”

“ส่งไปที่โรงแรมเซ็นทรัลพาวิลเลียน ไม่อย่างนั้นคุณต้องรับผลที่ตามมา” โคลตันพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาก่อนจะวางสายลงทันที เขาไม่ต้องการพูดอะไรมากเกินจำเป็นกับผู้หญิงคนนั้น แต่ในกระเป๋าสตางค์ของเขามีบัตรหลายใบที่ค่อนข้างสำคัญ และจะเป็นเรื่องยุ่งยากในการออกบัตรใหม่

นิโคลแทบจะบ้าระห่ำเมื่อได้ยินเสียงตัดสายทางโทรศัพท์ เขาเป็นเ*ยอะไรของเขา! เขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉันให้ทำเช่นนั้น?! เธอกำกระเป๋าสตางค์นั้นไว้ในมือโดยต้องการจะโยนมันลงในชักโครกแล้วกดน้ำทิ้ง ถึงกระนั้น เธอก็ยับยั้งความปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น โดยไม่ต้องการเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นเนื่องจากเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เมื่อใส่บัตรประชาชนในมือของเฮย์เดนกลับเข้าไปในกระเป๋าสตางค์แล้ว เธอก็ถามอย่างกังวลใจว่า “หนูแตะต้องอะไรในกระเป๋าสตางค์อีกไหม?”

โดยรวมแล้วเฮย์เดนดูใสซื่อและไม่เป็นพิษเป็นภัยด้วยดวงตาสีดำกลมโตของเขา “ไม่ครับ หนูแค่ดูบัตรประชาชนเขาเฉยๆ”

นิโคลยัดกระเป๋าสตางค์ลงในกระเป๋าถือของเธอพร้อมกับพยักหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเพื่อสังอาหารกลับบ้านให้เฮย์เดน เธอจ้องมองที่ลูกชายของเธอแล้วพูดด้วยความจริงจังอย่างมากว่า “เป็นเพราะหนูนะ เฮย์เดน แม่ต้องออกไปทำธุระสักพักและจะไม่กลับมาจนกว่าจะอีกประมาณสามชั่วโมง หนูดูแลตัวเองได้ไหม?” การเดินทางไปมาจากที่นี่ถึงโรงแรมเซ็นทรัลพาวิลเลียนจะใช้เวลาสองชั่วโมง เมื่อพิจารณาเวลาที่เธอจะใช้ตอนอยู่ที่โรงแรมแล้ว น่าจะใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงก่อนที่เธอจะกลับ

“ได้ครับ หนูดูแลตัวเองได้” เฮย์เดนพยักหน้าด้วยแววตาที่แน่วแน่

นิโคลสั่งว่า “ถ้าอย่างนั้น เฮย์เดน ถ้าหนูง่วงหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็ไปนอนที่ห้องของหนูนะ แม่ทำความสะอาดห้องให้หนูแล้ว” ช่างเป็นปีที่เลวร้ายสำหรับฉัน พอฉันกลับมาก็มีเรื่องมากมายทันที

เฮย์เดนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังพร้อมกับตอบด้วยน้ำเสียงน่าเอ็นดู “ ครับ หนูเข้าใจแล้ว แม่ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะกลับช้า ”

อย่างไรก็ตาม นิโคลรู้สึกเหมือนกับว่าเฮย์เดนกุลีกุจอจะให้เธอไป ฉันคงแค่คิดไปเองมั้ง …

ในขณะเดียวกัน ที่โรงแรมเซ็นทรัลพาวิลเลียน คนกลุ่มหนึ่งกำลังสนทนากันอย่างกระปรี้กระเปร่า ทันใดนั้นหนึ่งคนในนั้นก็นึกอะไรบางอย่างได้แล้วพูดว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็ การ์ดเนอร์คอร์ปอเรชั่นกำลังจะร่วมมือกับคุณลิซ่าแห่งเอฟแอนด์แม็นแอพพาเรล แล้วมันจะไม่ดียิ่งขึ้นเหรอ? เมื่อคุณลิซ่าเข้ามาดำรงตำแหน่ง การ์ดเนอร์คอร์ปอเรชั่นก็จะเพิ่มความแข็งแกร่งในฐานะองค์กรชั้นนำในการขยายตลาดแฟชั่นได้อย่างแน่นอน”

โคลตันตอบอย่างเฉยเมยว่า “อืม-อืม”

“คุณลิซ่าไม่ได้บอกเหรอว่าเธอจะมาถึงประเทศในวันนี้? คุณได้เจอเธอหรือยัง?”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น โคลตันก็หันไปมองควีนนี่ซึ่งอยู่ข้างๆเขา

ควีนนี่คิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เธอจึงไม่คาดว่าเรื่องนี้จะถูกพูดถึง เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลยพูดพร้อมฝืนยิ้มว่า “ฉันยังไม่ได้เจอเธอเลย มีบางอย่างไม่คาดคิดเกิดขึ้นเลยยังไม่ได้เจอเธอ”

น้ำเสียงของโคลตันกลายเป็นเย็นชาทันที “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”