ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 ฉันพอแล้ว
November 4, 2026
ภาพที่ชมชนกนำกาแฟและขนมมาวางที่โต๊ะทำงานในทุก ๆ วันทำเอาเขารู้สึกกลัวและขนลุก จนต้องสั่งให้เลขาส่วนตัวจัดโต๊ะมานั่งหน้าห้องเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาในห้อง นับตั้งแต่วันนั้นจิลจึงไม่ได้เข้าไปด้านในและกชกรเองก็เลยได้รับรู้ว่าใครที่นำกาแฟและขนมมาให้เจ้านายหนุ่มของเธอ
“ถ้าอย่างนั้นช่วยฝากขนมนี้ให้คุณหมอด้วยนะคะ”
“ได้ค่ะ เธอเป็นเด็กฝึกงานชั้นสิบแปดไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ ค่ะ ฉันชื่อจิลค่ะ คณะบริหารปีสามค่ะมาฝึกงานที่นี่...”
“พอแล้ว ๆ พี่ก็ไม่ได้สอบสวนอะไรแบบนั้น ทำไมต้องกลัวด้วยแค่จะถามเฉย ๆ ว่ารู้จักกับคุณหมอเหรอถึงได้เอาขนมกับกาแฟมาฝากเขาทุกวัน”
“ค่ะ คือว่าคุณหมอเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยค่ะ แต่ว่าจิลไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ”
เมื่อเริ่มรู้ว่ามีกชกรที่เฝ้าหน้าห้อง จิลก็ค่อย ๆ ห่างหายไปจากเดิมที่มาทุกวันก็เริ่มหายไปเหลืออาทิตย์ละสองวันและยังซื้อของมาฝากกชกรด้วย
“วันนี้พี่กชเลิกงานดึกเหรอคะ นี่ค่ะจิลเอากาแฟมาให้”
“สวรรค์โปรด ขอบใจมากเลยน้องจิลพี่กำลังง่วงและกำลังยุ่งมากกับเอกสาร อยากไปจิบกาแฟสักหน่อยก็ไม่มีโอกาสได้ลุก นางฟ้าของพี่แท้ ๆ นั่นอะไรน่ะ”
“เอ่อ…”
“พี่รู้แล้วมาเถอะพี่จัดการเอง”
“ขอบคุณค่ะ งั้นจิลไม่กวนนะคะ”
“ได้ ๆ ขอบใจสำหรับกาแฟช่วยชีวิตนะคนสวย”
“ค่ะ”
“เอ… ไปไหนแล้วนะ เอกสารนี่ทำไมไม่ตรงกันสักทีล่ะ”
จิลหันมามองกชกรที่กำลังง่วนด้วยความตาลายกับเอกสารที่เต็มโต๊ะของเธอจนจิลอดถามไม่ได้
“พี่กชมีอะไรให้จิลช่วยไหมคะ พอดีวันนี้ผู้บริหารชั้นสิบแปดเข้าประชุมเลยไม่มีอะไรทำ ให้จิลช่วยไหมคะ”
“จริงเหรอ! ช่วยพี่ได้จริงเหรอถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย มาทางนี้เถอะพี่หาจนปวดตาแล้ว”
กชกรดึงเอกสารของคุณหมอที่สลับไปมาจนต้องมาจัดเรียงใหม่ เธอไม่บอกกับสาวน้อยตรงหน้าว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเอกสารพวกนี้ถึงได้ยุ่งเหยิงถึงขนาดนี้
ก่อนหน้านี้ที่หมอคณาธิปยกมาให้จัดเรียงใหม่ เธอเองก็แทบจะช็อกจนอยากลางานอยู่แล้ว คงเพราะเมื่อคืนนี้เกิดสงครามดุเดือดในห้องของเขาจนทำให้กองเอกสารล้มลงมาถึงได้วุ่นวายแบบนี้
“แบบนี้แล้วก็แบบนี้ ถูกไหมคะ”
“ยอดไปเลยทำได้เร็วดีนี่น้องจิล ทำได้ยังไงน่ะ”
“ก็แค่คัดแยกตามหมายเลขแล้วดึงมาวางที่แฟ้มแยก ๆ เอาไว้ค่ะ”
“ออ ๆ แบบนี้ เออจริงด้วยทำไมพี่คิดไม่ถึงนะ มัวมานั่งหาทีละอันตามชื่อคนไข้ดูสิถ้าไม่ได้น้องจิลคงแย่…แน่ ๆ”
“งั้นอันนี้จิล….”
ทั้งสองคนตกใจเมื่อหมอคณาธิปเดินกลับมาที่ห้อง แต่เขาไม่ได้เดินมาคนเดียว สาวสวยที่เดินกอดแขนเขาในชุดเดรสสั้นหรูแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงนั่นทำให้จิลรีบก้มหน้าทันที
“คุณกช เอกสารพวกนี้ยังไม่เรียบร้อยอีกเหรอ”
“ค่ะ กชกำลังจะจัดให้เข้าที่ค่ะเลยขอแรงให้เด็กฝึกงานมาช่วย”
“อ้อ งั้นผมฝากด้วยนะถ้ามีคนถามก็บอกว่าผมไม่ว่าง ถ้ามีเคสด่วนค่อยเรียกก็แล้วกันวันนี้หมดเคสตรวจแล้วนี่”
“ค่ะ หมดแล้ว”
“คินน์คะ รีบเข้าไปเถอะค่ะ”
“ไปสิ”
จิลมือไม่สั่นเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินแทบจะสิงกันอยู่แล้วเข้าห้องไปพร้อมกับล็อกประตูทันที เธอไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเสียงล็อกประตูนั่น อีกอย่างเมื่อมองเอกสารพวกนี้เธอจึงเริ่มเข้าใจว่าทำไมคุณหมอคินน์ถึงเป็นคนเดียวที่ต้องมีเลขาอย่างกชกร
“เฮ้อ อีกแแล้วสินะหวังว่าจะไม่ทำเอกสารอะไรพินาศอีกนะ ฉันเหนื่อยจนอยากลาออกวันละสามรอบอยู่แล้ว”
เป็นอันว่าชัดเจนว่าเอกสารพวกนี้เป็นแบบนี้เพราะอะไร จิลมือสั่นแต่เมื่อรับปากช่วยกชกรแล้วจึงรีบทำให้เสร็จ และรีบเดินกลับไปที่ชั้นสิบแปดทันทีเพื่อจะเข้ามาในห้องน้ำและปล่อยโฮออกมาเป็นครั้งแรก
กลับมาที่ผับ