ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 เมาแล้วห้าว!
November 4, 2026
“อะไรนะคะ ทำไมฉันต้องเอาเรื่องนี้ข่มขู่คุณหมอด้วย ฉันไม่ใช่คนเลวแบบนั้นสักหน่อย”
“นี่เธอกำลังบอกว่าฉันเป็นคนเลวงั้นเหรอ”
“เปล่านะคะฉันไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยสักนิด นั่นคุณหมอคิดเอาเองทั้งหมด”
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่เธอ แต่จากนี้ฉันคิดว่าคงไม่เจอเธอที่แผนกบ่อย ๆ อีกอย่างนะ เลิกซื้อของไร้สาระนั่นไปให้ฉันเสียที ฉันไม่ชอบ”
“พี่กชบอกคุณเหรอคะ”
“ต่อให้คุณกชไม่บอกฉันก็คิดเองได้ เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันเสียที เธอมาที่นี่เพื่อฝึกงานก็ทำไป อย่าทำอะไรที่มันเกินหน้าที่ไม่อย่างนั้นฉันจะรายงานเธอกับคุณอินอร เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”
เธอสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว จากความชื่นชมในตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือความรู้สึกนั้นอีกเลย เมื่อถูกเขาพูดข่มขู่เรื่องสารเลวที่ทำไปทั่วทั้งโรงพยาบาล ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็ไม่ได้อยากจะเห็นเลยสักนิด
“ฉันคิดว่าเธอคงไม่บังเอิญเจอฉันบ่อย ๆ เหมือนทุกวันนี้อีกนะ”
หมอคินน์เดินออกจากประตูไปแล้ว ชมชนกที่กลัวและตกใจค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับพื้นห้องประชุมที่ปูด้วยพรมอย่างหมดแรง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ารุ่นพี่ที่เฝ้าชื่นชมมาตั้งแต่มัธยมและช่วงที่เรียนในมหาลัยจะเป็นคนแบบนี้
อีกอย่างทั้ง ๆ ที่เขารู้กลับไม่แม้แต่คิดที่จะถนอมน้ำใจเธอเลยสักนิด เขาเลือกที่จะพูดแบบนี้เพื่อให้เธอไม่ต้องยุ่งกับเขาอีก
กลับมาที่ผับ
“ไอ้เลว จิลฉันว่าแกน่าจะตัดใจได้แล้วนะ มันพูดกับแกขนาดนี้ถ้ายังชอบคนสารเลวนี่อยู่ฉันก็ไม่รู้ว่าแกเอาสมองไปทิ้งแล้วหรือเปล่า”
“ฉันถึงได้ตัดสินใจบอกแกยังไงล่ะว่าฉันพอแล้ว ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยตั้งใจจะไปพบเห็นอะไรแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่เขาพูดเหมือนกับว่าฉันเป็นคนโรคจิตที่เอาแต่ตามเขาอยู่ฝ่ายเดียว”
เมื่อเริ่มดื่มจิลก็เริ่มระบายอารมณ์และร้องไห้ออกมาอีกครั้ง กับความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บมาเกือบเดือน มิ้นท์ดึงเธอเข้ามาปลอบโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่เคยรู้ว่าจะมีคนที่เฝ้าดูพวกเธออยู่
“ร้องไห้ทำไม”
“ใครร้องไห้วะ กูได้ยินแค่เสียงครางของไอ้พวกนั้น”
“มึงมาแล้วเหรอ ไหนบอกว่าไม่เข้ามาไงวันนี้”
“งานเสร็จเร็วนะเลยแวะมาดื่มสักหน่อย มึงไปทำใครร้องไห้มาอีกล่ะตกลงพวกสาว ๆ พวกนั้นช่วยมึงไม่ได้เลยเหรอ”
คณาธิปค่อย ๆ กระดกเครื่องดื่มในมือของเขารวดเดียวหมดก่อนจะเดินมานั่งกับเพื่อนของเขาซึ่งเป็นเจ้าของผับนี้
“ไม่ได้”
“กูว่ามึงลองไปให้หมอเฉพาะทางตรวจดูดีไหม กูรู้ว่ามึงเป็นหมอแต่ก็ใช่ว่าผงเข้าตาตัวเองจะเป่าออกได้เสียเมื่อไหร่จริงไหม”
“กูไปมาแล้ว”
“เหรอ แล้วหมอว่ายังไงบ้างล่ะ”
“ตันติกร” เพื่อนของเขาที่เป็นทั้งมาเฟียและเจ้าของผับแห่งนี้ถามขึ้นมาพร้อมกับเทเครื่องดื่มลงในแก้วก่อนจะค่อย ๆ คนและนั่งฟังหมอคินน์เล่า
สิบวันก่อน
“ผมว่าคุณหมอน่าจะเครียดกับงานมากเกินไปนะครับ แม้ว่าการสอบคุณวุฒิจะสำคัญ แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะคาดหวังมากเกินไป หมอควรจะหาเวลาผ่อนคลายบ้าง”
“ผมพยายามแล้วครับอาจารย์แต่ว่ามันไม่ดีขึ้นเลย พวกเธอไม่ใช่ทางออกสำหรับผม คือผมไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่ว่าผมไม่มีอารมณ์กับพวกเธอและมันก็…”
“หมอคณาธิป ผมว่าปัญหาของคุณมันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์กับใครสักคนอย่างที่ว่ามา”
“แต่ก่อนหน้านั้นผมคิดว่าผมปกตินะครับจนกระทั่ง….”
เขาเองก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พยายามนอนกับผู้หญิงมาหลายคนหลายครั้ง ถึงแม้ว่าพวกเธอจะเป็นนางแบบ ดาราดังหรือสาวเซ็กซี่ที่ใคร ๆ ต่างก็ต้องการ แต่แค่พวกเธอแก้ผ้าเขากลับหมดอารมณ์จน “นกเขาไม่ขัน” เอาเสียดื้อ ๆ
“คุณไม่เคยมีแฟนเหรอ”
“ไม่เคยครับ ผมคิดว่ายังไม่จำเป็นจะต้องแต่งงานในตอนนี้ ผมไม่อยากผูกมัดใครและไม่อยากถูกเชือกมาล่ามคอ มันดูไร้อิสระแล้วก็น่ารำคาญ”
“ผมถามว่าไม่เคยมี "แฟน" ไม่เกี่ยวกับเรื่องแต่งงาน"
“แต่ถ้าไม่คิดจะแต่งงานจะมีแฟนไปทำไมละครับ”
“อืม เอาแบบนี้นะ คุณไม่เคยคิดจะชอบผู้หญิงคนไหนที่เคยมีเซ็กส์ด้วยกันบ้างเหรอ”
“ไม่เคยเลยครับ ก็แค่ระบายอารมณ์แบบว่า ขอโทษนะครับ “น้ำแตกแล้วแยกทาง” อะไรแบบนั้น"
หมอ “ไพศาล” อึ้งไปเล็กน้อยเมื่อหมอคินน์ตอบมาแบบไม่คิดเลยว่าเขาไม่เคยชอบผู้หญิงที่นอนด้วย ไม่คิดเลยว่าหนุ่ม ๆ สมัยนี้จะเป็นแบบนี้ซึ่งหมอคณาธิปไม่ใช่คนแรกที่มาปรึกษาเขาด้วยอาการแบบนี้
“คุณกำลังจะบอกว่าคุณชอบ “ซื้อกิน” งั้นเหรอ"
“ก็ไม่นะครับผมเต็มใจให้ ที่จริงพวกเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงบริการ ต่างคนต่างพอใจก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ”
“แต่ที่ผมถามคือ คุณไม่เคยรู้สึกชอบอยากดูแลอยากเอาใจใส่ใครสักคนเลยเหรอ”