ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 เรียกใครว่าไอ้ลูกหมา!
November 4, 2026
จิลรู้สึกเริ่มสร่างเมาแล้วเหลือแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ไม่ควรจะเจอกลับมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นถึงคุณหมอและทายาทของนักธุรกิจชื่อดัง อีกทั้งที่นี่ยังเป็นห้องวีไอพีสำหรับแขกพิเศษที่ทุกคนต่างก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าเป็น “ห้องเชือด” นั่นเอง
“คุณมาทำอะไรที่นี่”
“เธอแน่ใจเหรอว่าไม่รู้เลยว่าฉันมาที่นี่ เธอจะแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาทำเป็นไมรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ได้เหรอ”
จิลที่ยังไม่สร่างเมาดีแต่ก็ยังไม่เข้าใจที่เขาพูดก็เริ่มควานหามือถือที่สั่นอยู่ในกระเป๋า เธอยกขึ้นมารับสาย
“ฮัลโหล มิ้นท์ฉันปลอดภัยดี ฉันอยู่ที่…”
“ติ๊ด!”
“คุณหมอ! เอามือถือจิลคืนมานะ”
“ไม่ได้จนกว่าเราจะคุยกันจบ”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณหมอนะคะ เอาคืนมา”
จิลลุกขึ้นมาและเดินเซมาที่เขาเพื่อจะแย่งมือถือ คณาธิปแค่ยืดตัวขึ้นด้วยความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้สาวตัวเล็กย่างชมชนกเอื้อมไม่ถึงจนเธอเริ่มโมโห
“เอามานะไอ้บ้าเอ๊ย อยากโดนหมัดหรือไงแม่จะฟาดไม่เลี้ยงเลย บอกให้เอาคืนมา!”
“อะไรนะ! นี่เธอเมาแล้วกร่างแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอ”
“เอามา! ได้ยินไหมไอ้ลูกหมา!”
“อะไรนะ! นี่เธอเรียกใครว่าไอ้ลูกหมา!”
“แกไง มาแย่งมือถือฉันทำไม เอาคืนมา!”
จิลไม่เพียงแค่ขู่ เธอยังเดินหน้าชกเขาไปสองสามทีเพื่อจะแย่งเอามือถือของเธอกลับมา แต่เขาหลบได้ทันจนเธอเริ่มเหนื่อยและล้มไปนอนที่โซฟา
“เอามานะไอ้บ้า!”
“เชี่ย ด่ากูเป็นไฟ ไหนบอกชอบกูนักหนาวะ”
เขาเดินไปใกล้ ๆ ตัวเธอที่นอนฟุบอยู่ที่โซฟาของเขาก่อนจะค่อย ๆ สะกิดให้เธอตื่น
“นี่… นี่เธอ ตื่นได้แล้วเราต้องคุยกันนะ”
“อือ ยุ่งน่ะมิ้นท์ขอนอนก่อนแป๊บหนึ่ง”
“จะมานอนอะไรตรงนี้”
“พูดมากมานอนด้วยกันเลยมา!”
“เฮ้ย!”
แรงของคนเมาไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ คณาธิปที่ไม่ทันตั้งตัวถูกเธอดึงลงไปซบกับหน้าอกนิ่ม ๆ ที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แบบเด็กมหาลัยแตะจมูกเขาจนรู้สึกวาบหวิวแปลก ๆ ไม่คิดว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอ รวมไปถึงบางอย่างในร่มผ้าที่กำลังเริ่มตึงขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อนั่นด้วย
“อะไรวะเนี่ย ไม่จริงน่า”
ไม่นานประตูก็เปิดออกมา ตันติกรเพื่อนของเขาทันได้มาเห็นภาพนี้ทันทีจึงได้รีบพูด
“ไอ้คินน์ มึงจะทำอะไรก็ล็อกประตูก่อนสิวะ ประเจิดประเจ้อถ้าไม่ใช่กูจะยุ่งเอานะ”
“ไอ้ต้วน! มึงมาช่วยกูทีเร็วเข้า กูจะถูกรัดคอตายอยู่แล้ว”
“อะไรนะ! อ้าวไม่ใช่หรอกเหรอ”
“เร็ว ๆ เข้า”
เมื่อต้วนวิ่งมาช่วยคินน์ที่ถูกจิลรัดคอเอาไว้ออกมาได้กลับต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทกำลังเรียกร้องตามธรรมชาติ
“ไอ้คินน์ กูว่ามึงน่าจะหาคนที่ช่วยมึงบำบัดโรคได้แล้วล่ะ”
“อะไรนะ พูดอะไรของมึง…เชี่ย!! ยังไม่ลงอีกเหรอ”
“ตุงขนาดนี้กูไม่เคยเห็น มึงจะลองไหม”
“ไม่ได้ เธอเป็นเด็กฝึกงานที่โรงพยาบาล นี่มันเลวเกินไปแล้ว”
“แล้วไงวะ ยังไงมึงก็ลองคุยกับน้องมันดูก่อน”
“มึงว่าสภาพแบบนี้กูยังจะคุยอะไรได้ล่ะ กูเกือบตายแล้ว”
“แล้วมึงจะเอายังไงเพราะตอนนี้เพื่อนเธอก็กลับไปแล้ว”