ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 ตรวจภายใน
November 4, 2026
“แต่ว่า!”
“บอกให้อยู่เฉย ๆ จะเริ่มตรวจแล้ว”
จิลเก็บความอายทั้งหมดลงไปเมื่อเธอหนีอีกไม่ได้แล้ว คนตรงหน้านี้เป็นหมอคินน์ที่เธอพึ่งจะผ่านคืนเร่าร้อนมาด้วยกัน และเธอยังมาตรวจร่างกายเพื่อจะเก็บเอาไว้เป็นหลักฐานอีก
“ให้ตายเถอะนี่บวมขนาดนี้เลยเหรอ เจ็บไหม”
เสียงอ่อนโยนที่ถามเธอทำเอาหัวใจของชมชนกสั่นอีกครั้ง ก่อนจะตอบเขาไปด้วยเสียงสั่น
“ไม่ค่ะ”
“ไม่ได้เป็นอะไรมาก มีฉีกขาดเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับอักเสบเดี๋ยวผมจะจ่ายยาแก้อักเสบและลดบวมไปให้ ส่วนที่เหลือจะส่งตรวจที่แล็บอีกครั้ง อยากจะถามอะไรเพิ่มไหม”
“ไม่ค่ะ ฉันลงไปได้หรือยัง”
เป็นครั้งแรกที่เขาตรวจเสร็จแต่ยังไม่อยากเดินออกจากห้อง เขายังอยากจะนั่งมองอีกนาน ๆ เหมือนกับพวกโรคจิตที่กำลังนั่งยิ้มให้กับผลงานตัวเอง และต้องตกใจเมื่อเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง
“จิล… เมื่อคืนทำไมถึงหนี”
“หมอคะ หมอตรวจเสร็จก็ควรจะปล่อยฉันไปได้แล้ว”
“อยากให้ปล่อยงั้นเหรอ แล้วเมื่อคืนนี้ใครล่ะที่เรียกให้ผมช่วย ไม่ใช่คุณหรอกเหรอ”
หมอคินน์ถอดหน้ากากอนามัยออกและก้มลงมากระซิบที่ข้างหู จิลรู้สึกเสียววาบไปถึงท้องน้อยเมื่อเขากระซิบเธอ กลิ่นหมากฝรั่งรสบลูเบอร์รี่มิ้นท์ทำเอาเธอรู้สึกหวั่นไหวและเมื่อเขากลับไปที่ขาหยั่งอีกครั้งก็ยิ้มออกมา
“แย่ล่ะสิ พูดแค่นี้ถึงกับเริ่มแฉะเชียวนะ ทำยังไงดีล่ะจิลหรือว่าจะให้ผมช่วยคุณอีกครั้ง”
“หมอคะ เมื่อคืนนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับคุณ ดังนั้นวันนี้ก็ช่วยปล่อยฉันไปเถอะค่ะ”
“อะไรนะ ไม่ใช่ว่าคุณชอบผมหรอกเหรอ”
“คือฉัน “เคย” ชอบคุณแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำมักง่ายกับฉันแบบนี้ได้ ปล่อยค่ะไม่งั้นฉันจะตะโกนเรียกคนให้ช่วย คุณคงไม่อยากเสียชื่อเพราะข้อหาลวนลามคนไข้หรอกนะคะ”
กลายเป็นคณาธิปที่อึ้งไปเมื่อเธอพูดจบ น้ำเสียงเธอแม้ว่าจะสั่นแต่เขารู้ว่าเธอไม่ได้พูดเล่น เมื่อปล่อยเธอจากเครื่องตรวจและลงมาได้ก็รีบเดินออกจากห้องตรวจไปทันทีเพื่อเปลี่ยนชุด
“จิล เป็นยังไงบ้างทำไมแกตาแดงแบบนั้นล่ะ”
“มิ้นท์ ฉันอยากกลับบ้าน”
“แต่ว่าแกยังไม่ได้เอกสารใบรับรองแพทย์แล้วก็ยาเลยนะ”
“ฉันไม่เอาแล้ว รีบไปจ่ายเงินแล้วกลับกันเถอะ”
“จิลนี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“ฉัน…”
“คุณชมชนกคะ เชิญทางนี้ค่ะ”
พยาบาลที่เคาน์เตอร์เรียกเธอไปพบ จิลจึงได้หันมาบอกเพื่อน
“ฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ แกรออยู่นี่เดี๋ยวกลับไปแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”
“ก็ได้”
มิ้นท์รู้สึกงงเล็กน้อย แต่เมื่อประตูห้องตรวจเปิดและหมอที่เดินออกมาพร้อมชุดกาวน์สีขาวก็ทำให้เธอตกใจ เพราะคนที่พึ่งเดินออกมาจากห้องตรวจของเพื่อนเธอก็คือหมอคณาธิป รุ่นพี่ของจิลนั่นเอง
“เชี่ย โลกนี้มันจะกลมเกินไปแล้ว ขนาดหนีมาคลินิกก็ยังมาเจอเขาเหรอเนี่ย”
เคาน์เตอร์ยา
“คุณหมอให้ยามาตามนี้นะคะ ทานเมื่อมีอาการปวดถ้าหายปวดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องทานจนหมด ทานหลังอาหารนะคะ”
“ขอบคุณค่ะเท่าไหร่คะ”
“เอ่อ ในนี้บอกว่าไม่ต้องชำระค่ะเพราะว่ามีคนชำระแล้ว”
“อะไรนะคะ แต่ว่า…”