ตอนที่  7   บุกถึงห้อง

จิลลังเลเมื่อคนที่มาเคาะประตูคือหมอคณาธิปที่ถือถุงบางอย่างมาด้วย แม้ว่าจะถอดชุดกาวน์ออกแล้วแต่เขาก็ยังดูหล่อในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงสแลค ซึ่งเป็นแบรนด์เนมทั้งตัวก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นมา

“จะส่องอีกนานไหมหรือต้องให้พังประตูเข้าไปถึงจะยอมเปิด”

จิลคิดผิดไปเสียแล้วที่ให้มิ้นท์กลับบ้านไปก่อนเพียงเพราะอยากนอนพักผ่อน แต่เมื่อเห็นว่าใครที่ยืนอยู่หน้าประตูเธอก็แทบจะหมดแรงและใจสั่นไม่หยุดจนต้องหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นและค่อย ๆ เปิดประตูให้เขา

“กว่าจะเปิดได้นึกว่าต้องรอถึงพรุ่งนี้เสียอีก กินข้าวหรือยัง”

“คะ?”

“เฮ้อ สมองเลอะเลือนไปหมดแล้วสินะ หลีกไปสิจะได้เอาของเข้าไปมันหนักนะเร็ว ๆ เข้า”

“ของ… เอ่อ”

“ผมหิวข้าว แล้วก็รู้ว่าคุณคงขึ้นมาแล้วนอนเลยจนไม่ได้หาข้าวกิน ยานั่นต้องกินหลังอาหารทันทีก็เลยซื้อมาเผื่อ”

“ซื้อมาเผื่อเหรอคะ”

ปริมาณที่บอกว่าซื้อมาเผื่อที่มีทั้งโจ๊กสองถุง ข้าวต้มและข้าวกล่องอีกสองสามกล่อง ยังมีผลไม้สดกับขนมปังถุงใหญ่และถุงของร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดอีกถุงใหญ่ แต่หมอคินน์กลับบอกว่าซื้อมาเผื่องั้นเหรอ

“ให้เอาวางตรงไหน”

“เอ่อ เอาวาง…โอ๊ย!”

เธอกำลังจะหมุนไปหาโต๊ะแต่ก็เกิดจุกที่ช่องท้องจนคณาธิปที่เหลือมือแค่ข้างเดียวต้องรวบเธอเอาไว้และยกขึ้นมาพร้อมกับพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน

“ระวังหน่อยสิตอนนี้ท้องน้อยอาจจะยังเจ็บอยู่ จะเดินก็ต้องระวัง เดินเบา ๆ อย่าหันเร็ว ๆ แบบนี้แค่บอกมาก็พอที่เหลือผมจัดการเอง”

“เอ่อ… วางที่โต๊ะก็ได้ค่ะเดี๋ยวจิลเปิดไฟให้”

เธอค่อย ๆ คลายออกจากอ้อมกอดของเขา เมื่อหมอคินน์หันไปมองเธอที่สวมเพียงเสื้อกล้ามบางสีขาวและกางเกงขาสั้นไม่ถึงคืบเพราะอยู่บ้านก็แทบจะหิวขึ้นมาทันที แน่นอนว่าเขาไม่ได้หิวข้าวที่เผลอซื้อมาเยอะ ๆ นั่นหรอก

เมื่อเธอเดินไปเปิดไฟก็หันมาเตรียมจานชามเพื่อจะนำไปใส่ของที่เขาซื้อมา แต่หมอคินน์กลับเดินมาดึงเธอออกมาจากเคาน์เตอร์ครัวและพาไปนั่ง

“อยู่เฉย ๆ เถอะเดินยังแทบไม่ไหวเดี๋ยวผมจัดการเอง”

จิลรู้สึกใจสั่นไม่หยุดเมื่อคนที่เธอเคยเฝ้าฝันว่าจะมีสักครั้งที่ได้ทำแบบนี้กลับกลายเป็นเขาที่ทำแทน อีกทั้งยังเป็นห้องของเธออีกด้วย ทำไมถึงไม่ยุติธรรมเลย

เธอแอบมองแอบชอบเขามาตั้งนานแต่เขากลับไม่สนใจ แต่เวลาแค่คืนเดียวที่เธออยากจะตัดใจเขากลับขโมยหัวใจเธอไปได้อีกครั้ง

“ทำไมคุณหมอถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่คะ”

“ประวัติผู้ป่วย คุณคงไม่คิดว่าผมมีไอคิวสูงแต่อีคิวต่ำใช่ไหม อย่างน้อยผมก็รู้ว่าควรจะทำอะไรเวลาไหน”

เขาเลือกจะเทโจ๊กให้เธอเพราะมันย่อยง่ายและดีต่อคนป่วยอย่างเธอ เมื่อโจ๊กหอม ๆ วางลงตรงหน้าจิลก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที เพราะเธอพึ่งกินข้าวต้มไปเพียงชามเดียวที่มิ้นท์ซื้อมาให้ช่วงเที่ยง

“กินโจ๊กนะ อาหารอ่อน ๆ จะได้กินยาน้ำอยู่ในตู้เย็นใช่ไหม”

“ค่ะ”

“อย่าดื่มน้ำเย็นมากจะดีกว่า มันไม่ค่อยดีกับมดลูกเท่าไหร่ดื่มน้ำอุณหภูมิปกติจะดีที่สุด”

“แต่โจ๊กนี่มันร้อนนะคะ”

“เรื่องมากจริง ๆ”

แม้ว่าจะบ่นแต่เขาก็ผสมน้ำที่ไม่เย็นเกินไปแล้วมาวางให้เธอก่อนจะจัดจานผลไม้และกล่องข้าวของตัวเองมานั่งกินกับเธอ

“มองอะไร กินโจ๊กไปนั่นแหละดีแล้วย่อยง่ายหน่อยจะได้หายเร็ว ๆ ยังมีไข้รุม ๆ อยู่ไม่ต้องมองเลยกะเพรานี่รสจัดยังกินไม่ได้เข้าใจไหม”

จิลไม่เถียงแต่ก็ไม่กล้าถามว่าเขามาทำอะไรที่นี่ในเวลานี้ทั้ง ๆ ที่เธอกับเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน อีกอย่างแม้ว่าคลินิกของหมอคินน์จะอยู่ใกล้ ๆ แต่ก็ไม่เห็นความจำเป็นจะต้องมาหาเธอ และที่สงสัยมาก ๆ ก็คือ…

“ทำไมคุณถึงขึ้นมาข้างบนได้ล่ะคะ”

“ง่ายจะตายไปก็แค่โชว์บัตรประจำตัวของแพทย์ แล้วบอกว่ามาตรวจผู้ป่วยแค่นี้เขาก็ให้ขึ้นมาแล้ว”

“นี่มันวิธีบ้าอะไรกันเนี่ย สงสัยต้องแจ้งนิติบุคคลสักหน่อยแล้ว”

“บ่นอะไรอีกล่ะผมไม่ได้มาชวนคุณทะเลาะนะ แล้วก็เรื่องเมื่อคืนนี้ ผมมีอะไรจะคุยกับคุณถึงได้มาหา เอาไว้กินเสร็จค่อยว่ากันเถอะ”

จิลหันไปกินโจ๊กของตัวเองแต่ก็กินไม่หมด ทำเอาหมอคินน์ถึงกับทำหน้าดุใส่เธออีกครั้ง