ตอนที่7 ต้องการมาก🔥

เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ฝืนความต้องการของตัวเอง กัดฟันข่มอารมณ์วาบหวามที่เกิดขึ้น ดึงตัวเองออกจากจูบที่แสนเร่าร้อนนั้นอย่างกะทันหัน

คนตัวสูงพ่นลมหายใจหนัก หัวคิ้วหนาขมวดมุ่น หน้าผากหนาพิงกับหน้าผากเล็กของเธอ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมตามระดับการหายใจที่แรงขึ้น

ส่วนมุกดาเองก็หอบหายใจอย่างหนัก ริมฝีปากอวบอิ่มบวมเป่ง จากการถูกบดจูบอย่างรุนแรงยาวนาน ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำอย่างชัดเจน

“ขอโทษ”เวกัสยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น กำลังหักห้ามใจตัวเองสุดชีวิต เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าจนฟังแทบไม่ได้ยิน

“เกือบเลยว่ะ”

มุกดาส่ายหน้าช้า ๆ เธอไม่ได้โกรธเขา นึกแปลกใจตัวเองที่มีความคิดไม่อยากให้เขาหยุด เธอรู้สึกชอบจูบเมื่อกี้ มันทำให้เธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกมา

“ฉะ ฉันไม่โกรธค่ะ”เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ"ฉัน ชะ ชอบ"

คำนั้นเหมือนเป็นการจุดระเบิดความรู้สึกของเขา คนตัวสูงร้องครางในลำคอ ดึงเธอกลับเข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ซุกหน้าลงที่ไหล่บางของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใส่ซอกคอหอมของเธอ

“อย่าพูดแบบนี้ เธอกำลังเล่นกับอะไรอยู่ รู้ตัวหรือเปล่า”

เขากัดฟันเอ่ยออกไป ทำตัวเหมือนเป็นคนดี ทั้งที่ในใจมันเริงโลด แค่จูบก็ดูเหมือนเธอจะติดใจเขาไม่น้อย แสดงว่าเขาคิดไม่ผิด เรื่องที่เธอดูเหมือนจะชอบเขา แบบนี้อะไรก็คงไม่ยาก

มันช่างน่าสนใจเสียจริง เพิ่งจะเคยโดนผู้หญิงหน้าซื่อ ตาใสแบบนี้สนใจ ความรู้สึกเหมือนตอนเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่ม รู้สึกคลั่งท่าทางของเธอแทบบ้า

“กลับกันเถอะ”เขาหยุดนิดนึง สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ

"ค่ะ"มุกดาพยักหน้าหงึกหงัก ซุกหน้าลงอกแกร่งของเขาด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก

คนตัวสูงกอดเธอแน่นอยู่นาน จนร่างกายทั้งคู่เริ่มสงบลง จึงลุกขึ้นจากม้าหิน ก่อนจะจับมือกันเดินกลับหอของเธอ ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก

แต่ทว่าทั้งคู่รู้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อกี้คือจุดเริ่มต้นของไฟที่กำลังจะลุกโชน และครั้งหน้าอาจจะไม่มีใครหักห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป

ถึงหน้าหอพักของมุกดา เวกัสปล่อยมือเธอออกช้า ๆ นิ้วเรียวยาวเกี่ยวกันไว้นิดหนึ่งก่อนจะหลุดออกจริง ๆ

“ขึ้นไปได้แล้ว”

มุกดาพยักหน้า หน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมีเพียงแสงไฟ“พี่ขับรถระวัง ๆ นะคะ”

เขาพยักหน้าแค่ครั้งเดียว แล้วหันหลังทันที กลัวว่าถ้ายังยืนมองหน้าเธออย่างนั้น จะเปลี่ยนใจลากเธอขึ้นรถไปคอนโดของเขาตอนนี้

คนตัวเล็กยืนมองเขาจนรถของเขาเคลื่อนที่ออกไปด้วยความเร็ว ไฟท้ายรถหายไปกับความมืด ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ ยังรู้สึกถึงร่องรอยของการสัมผัสและบดขยี้