EP02: งานพริตตี้

“อ๊ะ... รับหนูแล้วเหรอคะ?” เชอร์รี่ตาโตอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง

“รับแล้วสิ! ก็ตั้งใจมาสมัครงานเป็นพริตตี้ไม่ใช่หรือไงล่ะฮะ?”

“ค่ะ! หนูตั้งใจมาสมัครเป็นพริตตี้ค่ะ” ยัยน้องรีบพยักหน้ารับคำรัวๆ

“งั้นก็ดี! เริ่มงานบ่ายนี้เลย มาเซ็นสัญญาตรงนี้ด่วนๆ เสร็จแล้วเดี๋ยวเตรียมไปเปลี่ยนชุดของสนามแข่ง หุ่นกับหน้าสวยฉ่ำอยู่แล้ว ไม่ต้องแต่งอะไรเพิ่มให้เสียเวลา ไปลุย!”

“ค่ะเจ๊! หนูพร้อมเริ่มงานค่ะ”

เชอร์รี่ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่สุด เธอไม่คาดคิดเลยว่าการมาสมัครงานครั้งนี้มันจะง่ายดายและรวดเร็วขนาดนี้ ความกังวลเรื่องเงินรักษาแม่ก่อนหน้านี้ก็หายไปเกือบครึ่ง

“เดี๋ยวค่ะเจ๊ญาญ่า!”

เสียงแหลมสูงของ ‘เมจิ’ รุ่นพี่พริตตี้เบอร์ต้นของค่ายดังแทรกขัดขึ้นมาทันควัน หล่อนตวัดสายตามองเชอร์รี่อย่างริษยาจงเกลียดจงชัง เพราะเห็นชัดๆ ว่านังเด็กหน้าใหม่คนนี้ทั้งสวยเด่น หน้าอกก็ใหญ่บิ๊กบึ้ม เอวสะโพกขโมยซีนหล่อนไปโข

“จะเอาเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนไม่รู้ มาเดินงานใหญ่ระดับพันล้านแบบนี้คะ เมจิไม่ยอมนะ!”

“หุบปากไปเลยยัยเมจิ!” ญาญ่าหันไปตวาดแว้ดใส่หน้าทันที

“ตอนนี้ฉันต้องรีบหาคนไปแทนพริตตี้ชุดก่อน ที่เพิ่งโดนคุณไลเอินไล่ตะเพิดออกไปย่ะ! ถ้าบ่ายนี้หาคนไปส่งให้เขาไม่ได้ พวกเราได้เจ๊งกันหมดทั้งโมเดลลิ่ง!”

‘คุณไลเอินไล่ตะเพิดออกไป... เขาคือใครกันนะ?’ เชอร์รี่แอบคิดในใจ ดวงตาโตแป๋วแฝงแววอยากรู้อยากเห็นพลางมองสถานการณ์ตรงหน้าเงียบๆ

“แล้วแก ยัยเมจิ... ฉันขอเตือนและสั่งแกไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าทำตัวดีๆ ด้วยล่ะ!” เจ๊ญาญ่าหันไปชี้หน้ากึ่งขู่กึ่งสั่งรุ่นพี่ตัวดี

“ครั้งนี้แกได้สิทธิ์ไปนั่งข้างเขาบนรถแข่ง แต่ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าไปแรดทำตัวร่านยุ่งวุ่นวายเกินขอบเขตงาน... ได้โดนคุณไลเอินถีบหัวส่งออกมาจากรถแข่งแน่!”

“รู้แล้วค่ะเจ๊! กฎคือห้ามพูด ห้ามมองแบบเปิดเผย... แค่หนูได้นั่งข้างคุณไลเอินที่มีออร่าผัวเฟียส์กระแทกตาขนาดนั้น แค่นี้หนูก็พอใจแล้วค่ะ”

เมจิเชิดหน้าพ่นความจริงในใจออกมา หล่อนหวังจะหาโอกาสทอดสะพานเงียบๆ แต่ในใจก็กลัวอิทธิพลมาเฟียใจเด็ดคนนั้นใจจะขาด ทว่าสำหรับหล่อนแล้ว การได้อยู่ใกล้ชิดชายในฝันระดับเขาก็ถือเป็นบุญหัวพริตตี้อย่างพวกเธอแล้ว

ในขณะเดียวกันเชอร์รี่ยืนฟังบทสนทนาตรงหน้าพลางพยายามคิดตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ดวงตากลมฉายแววฉงนอย่างหวาดหวั่น...

‘... มีถึงขั้นถีบพริตตี้ตกจากรถด้วยเหรอ ผู้ชายที่ชื่อคุณไลเอินคนนี้ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ แล้วตัวเธอเราจะรอดกลับมาได้เงินไปรักษาแม่ไหมเนี่ย!’

“ส่วนเราน่ะ... ชื่ออะไร?” เจ๊ญาญ่าหันขวับมาถามเด็กใหม่

“อ๊ะ... หนูชื่อเชอร์รี่ค่ะ”

“แหม... แค่ชื่อก็หวานฉ่ำเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นพริตตี้แล้วเอาดีๆ การทำงานกับเจ๊น่ะง่ายมาก แค่เชื่อฟังและทำตามกฎเหล็กให้ได้ก็พอ”