EP05: มีผัวหรือยัง!

หะ... เห็นค่ะคุณไลเอิน” เจ๊ญาญ่ากลืนน้ำลายเอื๊อก “แล้ว... แล้วน้องเมจิล่ะคะ”

“กูไม่เอา!” ไลเอินพ่นเสียงหงุดหงิด “กูจะเอายัยนี่นั่งข้างกู... หรือพวกมึงมีปัญหา? เดี๋ยวกูเพิ่มเงินค่าตัวให้เป็นสองเท่า!”

“มะ... ไม่มีค่ะ! ไม่มีปัญหาเลยสักนิด ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะคุณไลเอิน!”

พอได้ยินคำว่าเงินเพิ่มสองเท่า เจ๊ญาญ่าก็หูผึ่งเปลี่ยนท่าทีทันควัน หล่อนฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบาน พลางยื่นมือไปกระชากแขนเมจิที่กำลังยืนกระฟัดกระเฟียดหน้าดำหน้าแดงด้วยความอิจฉาให้ถอยออกมา จากนั้นเจ๊ญาญ่าก็รีบตะโกนกำชับเชอร์รี่ที่กำลังโดนไลเอินยัดร่างอวบอัดเข้าไปในเบาะฝั่งตุ๊กตาหน้ารถอย่างรีบร้อน

“เชอร์รี่! อย่าขัดใจคุณไลเอินเด็ดขาดนะลูก! แล้วจำกฎเหล็กของพวกเราได้ใช่ไหม!”

“ขะ... ค่ะ หนูจำได้ค่ะเจ๊!” เชอร์รี่ตอบกลับเสียงสั่นเครือปนงุนงง ในใจทั้งกลัวทั้งสับสนไปหมดแต่ก็ยอมขยับตัวนั่งลงบนเบาะหนังแท้อย่างว่าง่าย

“สั่งเสียเสร็จหรือยัง!” ไลเอินหันไปตวาดกร้าวใส่โมเดลลิ่งตัวแม่อย่างหงุดหงิด ทำเอาเจ๊ญาญ่าร้องลั่นรีบกึ่งลากกึ่งจูงอีพี่เมจิถอยหลังกรูดออกไปทันที

“ว้ายยย! เสร็จแล้วค่าเสร็จแล้ว ถอยแล้วค่ะคุณไลเอิน!”

ปัง!!

เสียงปิดประตูรถซูเปอร์คาร์ฝั่งคนขับดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเข้าไปในหัวใจดวงน้อยของเชอร์รี่ ร่างสูงกำยำของไลเอินก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งทันที ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเริ่มการแข่งขันอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ

“…..” มือเล็กทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ พยายามปิดปากเงียบกริบตามกฎเหล็กที่ท่องจำมา ทว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่จำกัดกลับแคบลงถนัดตา เมื่อมันเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นกายชายชาตรีผสมน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความคุกคามอันแสนดิบเถื่อนจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ไลเอินเอี้ยวตัวหันมามองเด็กสาวที่นั่งตัวเกร็งนิ่งราวกับลืมหายใจ เขาปรายสายตาโลมเลียลากผ่านใบหน้าหวานหยดลงมายังทรวงอกคัพใหญ่ที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจสั่นรัว ก่อนจะไปสะดุดนิ่งอยู่ที่ต้นขาขาวผ่องเนียนละเอียดที่โผล่พ้นชายกระโปรงพริตตี้สั้นกุดขึ้นมาจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน

“หึ…” ไม่รอช้า... ฝ่ามือหนาร้อนจัดตะปบหมับลงบนผิวเนื้อโคนขาอ่อนขาวเนียนละเอียดทันที!

หมับ!

“อ๊ะ! หนูขอโทษค่ะ... เชอร์รี่ขอโทษที่เมื่อกี้กล้าขึ้นเสียงใส่คุณไลเอิน!”

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือไหว้ เอ่ยขอโทษเสียงสั่นเครืออย่างตื่นตระหนก เมื่อฝ่ามือหนาวางลงมาที่ต้นขา และข้อนิ้วแข็งแรงเริ่มลูบไล้ ลงน้ำหนักบดคลึงเนื้อนุ่มตรงต้นขาอ่อน ในใจเธอแอบคิดว่าเขาคงกำลังโกรธที่เธออวดดีใส่เขาเมื่อครู่

“อายุเท่าไหร่...”

ทว่าไลเอินกลับเอ่ยถามอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ได้สนใจคำขอโทษของเธอเลยสักนิด พลางขยับฝ่ามือร้ายกาจไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ ตามอำเภอใจ นิ้วแกร่งกรีดกรายลึกเข้าไปจนเกือบจะถึงเนินเนื้อสาวอย่างจงใจและหยาบโลนที่สุด

“อ๊ะ... อื้อออ!” ร่างอวบอิ่มสะดุ้งเฮือก พยายามหนีบขาเข้าหากันด้วยความกลัว และความสยิวซ่านที่แล่นเข้าสู่ใจกลางความสาว

“ตกใจอะไรหนักหนาวะ!”

ไลเอินสบถหงุดหงิดอย่างขัดใจ ทว่าฝ่ามือปลาหมึกกลับยิ่งบีบเคล้นเฟ้นเนื้อนุ่มตรงโคนขาอ่อนของเด็กสาวแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบจนผิวขาวจัดขึ้นรอยนิ้วมือแดงเด่นชัด

“คือ…”

เชอร์รี่เม้มปากแน่นจนห่อเลือด เนื้อตัวสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ ทั้งหวาดกลัวคำพูดดุดันและกระสับกระส่ายกับมือหนาที่กำลังลวนลามลูบไล้คุกคามเธออย่างเอาแต่ใจ ทว่าลึกๆ แล้วเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปปัดป้องหรือขัดขืนสัมผัสป่าเถื่อนนี้ออกเลยสักนิด เพราะกลัวเหลือเกินว่าถ้าหากทำให้คนเถื่อนตรงหน้าไม่พอใจ เธอจะต้องตกงาน และไม่มีเงินไปรักษาแม่ที่กำลังป่วย...

“ขะ... ขอโทษค่ะ... หนูอายุสิบเก้าค่ะ” หญิงสาวเค้นเสียงตอบอ้อมแอ้ม ยอมปล่อยให้ฝ่ามือร้อนร้ายนวดเฟ้นโคนขาอ่อนของตัวเองต่อไปอย่างจำนน