EP1: อ้าส์...ชื่อน่ากิน...เหมือนเจ้าของเลย

“เครื่องดื่มใหม่ของทางร้านค่ะ…” พริตตี้สาวสวยในชุดเดรสสั้นรัดรูปเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่มชั้นเลิศ เธอจงใจโน้มตัวลงจนเห็นหน้าอกอวบอิ่ม แสร้งทำเป็นวางแก้วช้าๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือเรียวสวยไปสัมผัสที่ต้นขาแกร่งของผู้ชายที่เธอหมายปองอย่างมีหยั่งเชิง

“คุณฟีนิกซ์สนใจให้ ‘หนู’ ช่วยชิมก่อนไหมคะ?”

ฟีนิกซ์ ไม่แม้แต่จะปรายตามองขาสวยๆ นั่นด้วยซ้ำ แววตาของเขาดูแคลนและรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะเป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำที่มีสัญชาตญาณดิบเต็มเปี่ยม แต่เขากลับมองว่าผู้หญิงและการยั่วยวนพวกนี้เป็นเรื่อง ‘ไร้สาระ’ เสียเวลาทำมาหากิน

“ออกไป...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่เย็นเฉียบจนอุณหภูมิรอบข้างดูเหมือนจะลดฮวบ

“คะ...คุณฟีนิกซ์ หนูแค่...”

“ฉันบอกให้ออกไป!”

ครั้งนี้เขาตวาดเสียงเรียบแต่ทรงพลังจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ลูกน้องที่ยืนคุมอยู่รอบนอกรีบปรี่เข้ามาหิ้วปีกเธอออกไปจากโซนวีไอพีทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้านายสั่งซ้ำ

ฟีนิกซ์ นั่งอยู่ตรงกลางในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นนิ่งสนิทและเย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบจ้องมองแก้วบรั่นดีในมือโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ขนาบข้างด้วย ไลเอิน มาเฟียหนุ่มเจ้าสำราญ และ ดราก้อน มาเฟียดุดัน ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ด้วยท่าทางที่คุกคามจนไม่มีใครกล้าสบตา

“โถ่... ไอ้นกเพลิง ใจคอจะเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกไปถึงไหนวะ สวยระดับพรีเมียมขนาดนั้นมึงยังไล่เหมือนหมูเหมือนหมา” ไลเอินหัวเราะร่าพลางพิงหลังกับโซฟา

“นั่นดิ นานๆ ทีจะมาผ่อนคลาย มึงก็ทำซะบรรยากาศเสียหมด” ดราก้อนเสริมพร้อมยิ้มมุมปาก

ฟีนิกซ์ยกบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะปรายตาคมกริบมองเพื่อนทั้งสองแล้วสวนกลับด้วยเสียงนิ่งๆ

“ทำไม... หรือพวกมึงชอบเรื่องไร้สาระแบบนั้น? เท่าที่กูจำได้ พวกมึงก็เขี่ยผู้หญิงทิ้งเป็นว่าเล่นเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

"หึๆๆ / ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะของไลเอินและดราก้อนประสานกันลั่นโซนวีไอพี เมื่อโดนเพื่อนรักย้อนเข้าให้แบบเต็มเปา

ฟีนิกซ์ไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้น เขาขยับข้อมือขึ้นเพื่อก้มดูนาฬิกาเรือนหรู สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเวลาที่ผ่านไปสมควรแก่เหตุ

"คืนนี้กูอยู่ได้ไม่นานนะ... เดี๋ยวอีกพักกูคงต้องกลับก่อน" ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงเรียบพลางวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกระจก

ไลเอินที่กำลังรินเหล้าถึงกับชะงักขวดในมือ ส่วนดราก้อนก็เลิกคิ้วมองอย่างจับผิด

"เฮ้ย ทำไมรีบกลับวะ? " ดราก้อนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"นั่นดิ..." ไลเอินขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาล้อเลียนพุ่งตรงไปที่เพื่อนหน้านิ่งทันที "อย่าบอกนะว่าที่รีบกลับเนี่ย เพราะแอบซุกผู้หญิงไว้ที่ห้อง? กลัวสาวเจ้าตื่นมาไม่เจอแล้วจะงอนหรือไงวะไอ้เสือซุ่ม"

ฟีนิกซ์ปรายตามองเพื่อนที่กำลังมโนไปไกลด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"เพ้อเจ้อ... พรุ่งนี้เช้ากูมีไปมอบทุนการศึกษาให้เด็กแต่เช้า”

"เด็กขนาดไหนวะ?" ไลเอินเลิกคิ้วถามพลางกลั้วหัวเราะในคอ

"มหาลัยฯ" ฟีนิกซ์ตอบสั้นๆ ขณะลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่

"หืมม... มหาลัยฯ เหรอวะ กำลังน่ากินเลยนะมึง" ดราก้อนสำลักขำ แววตาเจ้าเล่ห์พุ่งเป้าไปที่เพื่อนรักทันที

"มึงก็ไปกินสิ" ฟีนิกซ์ปรายตาคมกริบมองด้วยความเย็นชา "พรุ่งนี้กูจะรีบมอบรีบกลับ สถานที่แบบนั้นกูไม่อยากอยู่นาน มนุษย์เยอะ... น่ารำคาญ"

"ไม่แน่นะมึง...มึงอาจเจอผู้หญิงที่ได้สัมผัส 'แท่งทองคำ' ของมึงก็ได้นะ ใครจะไปรู้" ไลเอินพูดทิ้งท้ายพลางยักคิ้วให้ดราก้อน

"มึงมันไร้สาระฉิบ!" ฟีนิกซ์สบถทิ้งท้ายก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไปจากโซนวีไอพีทันที ทิ้งให้เพื่อนมาเฟียทั้งสองหัวเราะร่าลับหลัง

เช้าวันใหม่ ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

บรรยากาศในหอประชุมใหญ่คึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มารอรับทุนการศึกษาประจำปี กุ้งแก้วสาวน้อยวัยสิบเก้าปี ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ที่มาพร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักสดใสฉายแววมีความสุขอย่างปิดไม่มิด

"ดีใจด้วยนะ กุ้งแก้ว!" พะแพงเพื่อนสนิทเอ่ยขึ้นพร้อมกอดคอเธอแน่น

"ขอบคุณนะ ตอนแรกกุ้งแก้วก็กลัวจะไม่ได้เหมือนกัน" เธอตอบพลางยิ้มจนตาหยี