EP2: จู่โจมกอดหอม !

“อะไรนะครับคุณฟีนิกซ์ เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ถนัด”

“เปล่า...ไม่มีอะไร” มาเฟียหนุ่มตอบปัดๆ พร้อมกับผละลำตัวออกแล้วยืดตัวขึ้นตรง ทว่าดวงตาคมกลับมองไปยังผอ.ด้วยความหงุดหงิด

“ถ้างั้นเดี๋ยวผมจัดการติดเข็มกลัดให้คุณฟีนิกซ์เองครับ” ผอ. ชูเทพรีบเสนอหน้าหวังเอาใจ เขาเอื้อมมือหมายจะหยิบเข็มกลัดจากมือหนา

แต่ฟีนิกซ์กลับปัดมือนั้นออกเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทแต่แววตากลับจ้องเขม็งไปที่กุ้งแก้ว “ไม่ต้อง...งานฝีมือแบบนี้มันบอบบาง ให้ผู้หญิงติดให้น่าจะเหมาะกว่า”

พูดจบเขาก็ขยับกายเข้าไปชิดจนกุ้งแก้วต้องเงยหน้ามอง ฟีนิกซ์ยื่นเข็มกลัดพร้อมกับยื่นหน้าอกแกร่งไปตรงหน้าหญิงสาวพร้อมเอ่ยสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้ใจสั่น “กุ้งแก้ว... ติดให้ฉันหน่อยสิ”

“คะ..?”

“เอ่อ... คือว่ากุ้งแก้วเป็นแค่นักศึกษาครับคุณฟีนิกซ์ กลัวว่าจะกิริยาไม่เหมาะสม ให้มิกกี้ลูกสาวผมติดให้แทน...” ผอ. ชูเทพพยายามแทรกเพราะอยากดันลูกสาวตัวเอง

“ใช่ค่ะ ให้หนูช่ว....”

ฟีนิกซ์ตวัดสายตาเย็นเยียบไปมอง ผอ. ทันควันจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง “คุณคงไม่คิดว่า... การตัดสินใจของผมมันไม่ถูกต้องใช่ไหม?”

คำพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจมหาศาลทำเอา ผอ. และมิกกี้หน้าเสียรีบก้มหน้าถอยหลังกรูด “มะ...ไม่ใช่ครับ ตามใจคุณฟีนิกซ์เลยครับ”

“ขออนุญาตนะคะ..” กุ้งแก้วมือสั่นน้อยๆ เธอวางพานลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหยิบเข็มกลัดจากมือหนาด้วยความระมัดระวัง เธอต้องเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยเพราะฟีนิกซ์ตัวสูงมาก จนใบหน้าสวยหวานเกือบจะซบลงบนแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่เย้ายวนทำให้เธอแทบจะลืมวิธีหายใจ

มิกกี้ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ความอิจฉาริษยาแล่นขึ้นหน้าจนทนไม่ได้ เมื่อเห็นโอกาสที่กุ้งแก้วกำลังใช้สมาธิกลัดเข็มกลัด มิกกี้ก็แสร้งทำเป็นเสียหลักแล้ว พุ่งตัวเข้าไปชนกุ้งแก้วอย่างแรง!

“ว๊ายยย!”

มิกกี้แสยะยิ้มในใจ หวังจะให้กุ้งแก้วเสียหลักจนเข็มกลัดทิ่มเนื้อฟีนิกซ์ เขาจะได้โกรธจัดและสั่งจัดการยัยเด็กทุนนี่ให้พ้นทางไปซะ!

แต่ฟีนิกซ์ที่ประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศกลับไม่ได้นิ่งเฉย เขาคว้าเอวบางของกุ้งแก้วไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบแรงกระแทกจากมิกกี้อย่างรวดเร็ว ทำให้มิกกี้ร้องหวีดวายด้วยความอับอายและเสียหลักถลาหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นเสียเอง

“กรี๊ดด...คุณพ่อ…”

“วะ...ว๊าย มิกกี้!”

ทว่าในวินาทีนั้น ฟีนิกซ์กลับไม่ได้ปรายตามองเธอแม้แต่นิดเดียววงแขนแกร่งกอดรัดเอวคอดกิ่วของกุ้งแก้วไว้แน่นจนร่างเล็กแทบจมหายไปกับแผงอก ความนุ่มนิ่มของเนื้อสาวที่เบียดชิดทำให้ฟีนิกซ์ชะงักไปชั่วครู่โดยเฉพาะหน้าอกอวบนุ่มที่อัดแน่นภายใต้ชุดนักศึกษา ซึ่งแนบชิดกับอกแกร่งของเขาจนสัมผัสได้ถึงสัดส่วนที่ซ่อนรูปอย่างชัดเจน

“อ้าส์…โคตรจะซ่อนรูป...” เสียงทุ้มกระเส่าเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ความกระสันที่เขาเคยปรามาสว่าเป็นเรื่องไร้สาระกลับพุ่งพรวดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นกายสาวที่สดใสทำให้เลือดในกายมาเฟียหนุ่มร้อนฉ่าด้วยความหื่นกระหายที่อยากจะขย้ำเหยื่อตัวน้อยในอ้อมกอดนี้ให้จมเขี้ยว

“กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ... กุ้งแก้ว” ฟีนิกซ์ก้มกระซิบเสียงพร่า จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ที่ขมับของหญิงสาว พลางกระชับมือที่โอบเอวคอดให้แน่นขึ้นจนร่างกายทุกส่วนแนบชิดกันแทบไม่มีช่องว่าง

“ขะ...ขอโทษค่ะคุณฟีนิกซ์ หนูไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่อง...” กุ้งแก้วเอ่ยเสียงละล่ำละลัก ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อพยายามจะขยับตัวออก แต่กลับยิ่งทำให้สัดส่วนของเธอถูไถไปกับร่างกายกำยำของเขามากขึ้น

“ยะ...อย่าเพิ่งขยับสิ... ฉันยังฟินไม่หายเลย”

เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวกระซิบชิดใบหูเล็ก จนกุ้งแก้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ฟีนิกซ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความหิวโหยดุจสัตว์ป่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ