EP4 : พิสูจน์ความซิง NC+

กุ้งแก้วเดินตามไมค์มาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก มันตุ้มๆ ต่อมๆ เมื่อมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพักแขก VVIP ของมหาวิทยาลัยที่ดูเงียบสงบจนน่าขนลุก

“เชิญครับ” ไมค์เอื้อมมือเปิดประตูไม้สลักลายหรูหราออก พร้อมกับเบี่ยงตัวหลีกทางให้เธอด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอคะ?” กุ้งแก้วหันมาถามเสียงสั่น พยายามมองหาที่พึ่งสุดท้าย

“ไม่ครับ... นายต้องการคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว แบบ ‘สองต่อสอง’ เท่านั้น”

“ระ..เหรอ..คะ..” คำตอบของไมค์ทำให้ใจเธอหายวูบ แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก กุ้งแก้วจึงจำใจก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ทว่าทันทีที่แผ่นหลังพ้นกรอบประตู แรงมหาศาลจากใครบางคนที่ดักรออยู่ก็กระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางถลาไปตามแรงดึง

“ว๊ายยย!”

ปัง! แกร๊ก!

“คิดถึงจัง”

เสียงปิดประตูและเสียงล็อกกลอนดังสนิทด้วยฝีมือของคนตัวสูงที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ ฟีนิกซ์ไม่ได้ให้โอกาสเธอได้ตั้งตัวหรือเอ่ยถามอะไรทั้งนั้น เขาจัดการเหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างรุนแรงจนกุ้งแก้วเสียหลักล้มลงไปกองอยู่อย่างหมดทางสู้

แรงเหวี่ยงทำให้กระโปรงนักศึกษาสั้นทรงเอร่นขึ้นมาสูงจนเห็นเนินขาขาวเนียนแบบหมิ่นเหม่ ฟีนิกซ์ไม่รอช้า สายตาคมกริบประดุจสัตว์ป่าจ้องมองสัดส่วนนั้นด้วยความรวดเร็วและกระหาย ก่อนจะก้าวขึ้นมา ‘คร่อม’ ทับร่างของหญิงสาวที่พยายามจะถดตัวหนีด้วยความหวาดกลัว

“คุณฟีนิกซ์! จะทำอะไรคะ ปล่อยกุ้งแก้วนะ!”

แควกกก!

“กรี๊ดดด!”

แทนคำตอบ มือหนาคว้าเข้าที่สาบเสื้อนักศึกษาของเธอแล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว กระดุมพลาสติกกระเด็นหลุดหายไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดยิบและ หน้าอกอวบอิ่มที่ห่อหุ้มด้วยบราเซียร์สีขาว ซึ่งแทบจะปิดกั้นความใหญ่โตซ่อนรูปของเธอไว้ไม่มิด

ฟีนิกซ์จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ ความขาวนวลของเนื้อสาวตัดกับความดุดันของมาเฟียหนุ่มอย่างชัดเจน

“เมื่อกี้ที่หอประชุม... ฉันยัง ‘ชิม’ เธอไม่หนำใจเลยกุ้งแก้ว” เขาคำรามเสียงพร่าพลางโน้มตัวลงไปจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “คราวนี้แหละ... จะไม่มีใครมาขัดจังหวะฉันได้อีก”

กุ้งแก้วหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความประหม่าและหวาดกลัวสุดขีด มือเล็กๆ สั่นเทาทั้งสองข้างพยายามยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนรูปอยู่นั้นจากสายตาหิวกระหายของฟีนิกซ์ แต่มันก็แทบจะปิดความใหญโตนุ่มนิ่มนั้นไม่มิดเลยสักนิด

"กะ...กุ้งแก้วกลัว คุณพูดอะไรคะ... กุ้งแก้วโป๊ไปหมดแล้ว ฮึก... ปล่อยหนูเถอะนะคะ"

เสียงหวานสั่นเครือหน้าระรัว ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กสาววัยขบเผาะกลับยิ่งกระตุ้นให้เลือดลมในกายมาเฟียหนุ่มสูบฉีดพล่านจนแทบระเบิด ฟีนิกซ์ไม่รอช้า เขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวอย่างง่ายดาย บังคับให้เธอต้องแอ่นอกรับสายตาคุกคามของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ส่วนมืออีกข้าง... เขาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นที่ลำคอระหงเบาๆ เป็นเชิงข่มขู่ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนและหยาบคาย

"สะอาดหรือเปล่า!"

"คะ? ... หนู... หนูไม่เข้าใจ อะไรสะอาดคะ?" กุ้งแก้วละล่ำละลักถามด้วยความมึนงงและหวาดหวั่น