EP5 : ยิ่งเจ็บยิ่งรัก ยิ่งตบยิ่งหลง NC25+

ฟีนิกซ์ตวัดลิ้นร้อนลากไล้ผ่านรอยแยกแคมอวบสีหวานชมพูสดอย่างหิวกระหายและตะกรุมตะกราม จนมันแย้มบานออกจากกัน จังหวะที่ปลายลิ้นสากเน้นย้ำกระดกลงบนยอดเกสรสีสวยที่ชูชันท้าทาย กุ้งแก้วถึงกับสะดุ้งตัวลอยแผ่นหลังไม่ติดโซฟา!

“อื้อออ... คุณฟีนิกซ์...ปล่อยกุ้งแก้ว.. พะ...พอแล้ว อ๊าาา!”

กุ้งแก้วสับสนจนทำอะไรไม่ถูก ความเจ็บปนหวามไหวที่ได้รับมันแปลกประหลาดจนเธอต้องพยายามดีดดิ้น พลางใช้มือเล็กดันหัวทุยของมาเฟียหนุ่มออกไปให้พ้นจากจุดสงวน พร้อมกับอ้าปากจะร้องขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก

ทว่าฟีนิกซ์กลับหัวไว เอื้อมมือไปหยิบแพนตี้ตัวจิ๋วที่เพิ่งถอดออกมายัดใส่ปากเล็กที่ยังคงส่งเสียงจนมิด เพื่อปิดกั้นเสียงอ้อนวอนนั้นให้เหลือเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอ ก่อนจะรวบข้อมือบางทั้งสองข้างกดลงบนหน้าท้องแบนราบของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว

"เงียบซะกุ้งแก้ว... ยิ่งดิ้นฉันยิ่งอยากรุนแรงกับเธอนะ...ฉันอยากบดขยี้เม็ดนุ่มนิ่มให้แหลกคาปากเลย..."

เสียงทุ้มสั่นพร่า พลางส่งสายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่อาบไปด้วยน้ำตาด้วยความดิบเถื่อน ก่อนยกยิ้มร้ายกาจแล้วกระแทกนิ้วร้ายรุกล้ำเข้าสู่ความคับแน่นของใจกลางความเป็นสาวอย่างไม่ปราณี!

จึก!

“อื้อออออ!”

กุ้งแก้วเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายบางเกร็งกระตุกสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดร้าวระบมจากการบุกรุกที่แสนป่าเถื่อน นิ้วแกร่งที่แทรกตัวผ่านเยื่อบางๆ ที่ขวางกั้นความบริสุทธิ์เข้าไปจนสุดโคนนิ้ว เป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างดีว่าดอกไม้งามดอกนี้ยังไม่เคยมีชายใดได้แตะต้องมาก่อน

“หึ...รูหอยแม่งคับแน่นสมกับที่คิดไว้จริงๆ ว่ะ” ฟีนิกซ์พึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุดที่ได้เป็นเจ้าของความบริสุทธิ์นี้เป็นคนแรก ในขณะที่กุ้งแก้วน้ำตาใสไหลรินออกมาไม่ขาดสาย เธอสะอื้นไห้จนตัวโยนเมื่อรู้ซึ้งว่าตนเองได้ ‘เสียสาว’ ให้กับมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งเจอหน้าไม่ถึงวันด้วยวิธีที่แสนหยาบคาย

“ฮึก... ฮือออ!”

ฟีนิกซ์เริ่มขยับนิ้วเข้าออกอย่างจงใจเพื่อแกล้งให้แม่กุ้งตัวน้อยต้องทรมานกับความสยิวที่เขาปรนเปรอให้ แต่ทว่ากิจกรรมที่กำลังเร่าร้อนกลับต้องเป็นอันต้องหยุดชะงักลง!

ปังๆๆๆ!

เสียงเคาะประตูดังรัวประดุจเสียงปืน พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่ดังลั่นอยู่หน้าห้อง มิกกี้ที่แอบซุ่มจับเวลาอยู่ข้างนอกรู้สึกว่ากุ้งแก้วเข้าไปนานเกินไป แถมเธอยังหูไวพอที่จะได้ยินเสียงอื้ออึงแปลกๆ แว่วออกมา และด้วยความริษยาทำให้เธอลืมความกลัว แผดเสียงสั่งการไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม แม้แต่ไมค์ที่ยืนคุมเชิงอยู่เธอก็ไม่ละเว้น

“กุ้งแก้ว! แกทำอะไรคุณฟีนิกซ์น่ะ! นังคนแพศยา แกออกมาเดี๋ยวนี้!” มิกกี้แผดเสียงแหลมพลางทุบประตูไม่หยุด

“นี่คุณ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามารบกวนเวลานายของผม!” ไมค์พยายามเข้าขวางและกดเสียงต่ำเพื่อเตือนสติ แต่ดูเหมือนมิกกี้จะขาดสติไปแล้ว

“ไม่ถอย! ฉันรู้ว่ายัยเด็กนี่มันต้องใช้มารยาทำเรื่องต่ำๆ อยู่แน่ๆ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

ภายในห้อง... ฟีนิกซ์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด แววตาที่เคยหิวกระหายเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ เขาปรายตามองกุ้งแก้วที่สภาพกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและใบหน้าอาบน้ำตา ก่อนจะถอนนิ้วร้ายออกมาอย่างรวดเร็วพลางตวาดเสียงเหี้ยม

“อยากเห็นนักใช่ไหม... ว่าข้างในทำอะไรกัน!”

จังหวะที่ฟีนิกซ์กำลังจะขยับตัวลุกขึ้น กุ้งแก้วที่รวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายด้วยความคับแค้นใจก็ตัดสินใจ ยกเท้าถีบเข้าที่แผงอกแกร่งเต็มแรง!

พลั่ก!

“โอ๊ย!” มาเฟียหนุ่มที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับผงะเสียหลักถอยหลังไปเล็กน้อย วงแขนที่เคยรัดรึงข้อมือเล็กไว้คลายออกทันที กุ้งแก้วรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งดึงแพนตี้ออกจากปาก พลางคว้าสาบเสื้อนักศึกษาที่ขาดวิ่นมาปิดหน้าอกไว้ด้วยตัวสั่นเทา ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความโกรธจัดจนสั่นระริก