จากไปตลอดกาล

“ฮือ ! ฮือ ! หากท่านเลือกนางและกล่าวหนักแน่นถึงเพียงนี้ เช่นนั้นต่อจากนี้ไปก็จงปล่อยข้าไปตามทางของข้าเถิด ลาก่อนเสวียนเจิ้งโจวหากชาติหน้ามีจริงดังตำนานกล่าวขาน ข้าผู้นี้ขอเกิดมามีใจปรปักษ์และเกลียดชังท่านทุกชาติภพ”

ผู้แพ้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันชะตาชีวิตของตนเอง น้ำตาที่ไหลออกมาจนแทบเป็นสายเลือดเมื่อก่อนหน้าได้เหือดแห้งไปจนสิ้น อวี้ซินเหยียนตัดสินใจบางอย่างด้วยอารมณ์โง่เขลาไร้สติยั้งคิด หลงลืมแม้กระทั่งบุตรชายพิการวัยเพียง 5 หนาวที่รอคอยมารดากลับไปหาอยู่ทุกวันเวลา

ตูม ! !

กรี๊ด !

เสียงเหล่าบรรดาคุณหนูผู้เห็นเหตุการณ์ต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างฮูหยินเอกของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจว ลอยคออยู่ในสระบัวและมีทีท่าว่าจะจมน้ำอยู่รอมร่อ

“ชะ ช่วยข้าด้วย”

น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยออกไป เพราะนางกำลังจะจมลงในสระบัวของพระราชวัง คราแรกอวี้ซินเหยียนเพียงต้องการเรียกร้องความสนใจจากสามี มิได้ต้องการให้ตนเองมีภัยถึงแก่ชีวิตแม้แต่น้อย แต่ยามนี้นางถูกบางอย่างที่อยู่ใต้น้ำดึงรั้งที่ขาไม่ให้ว่ายน้ำขึ้นฝั่งด้วยตนเอง

“อึก ! อึก ! ท่านพี่ช่วยข้าด้วย”

อวี้ซินเหยียนสำลักน้ำจนเกือบขาดใจ นางกำลังจมลงน้ำไปเรื่อย ๆ แต่ก็พยายามดันตัวเองให้โผล่พ้นน้ำเข้าไว้ เพื่อรอคอยให้สามีกระโดดลงมาช่วยเหลือ นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะมีเมตตาต่อมารดาของบุตรชายอยู่บ้าง แต่ภาพที่สายตาอันพร่ามัวมองเห็น เป็นภาพที่ทำให้นางตัดสินใจยอมแพ้ นางพ่ายแพ้ให้แก่ความรักที่ชายหญิงคู่นั้นมีให้กัน

ยามที่ร่างบอบบางตะเกียกตะกายพยายามลอยให้พ้นผิวน้ำ นางทั้งยกมือขอความช่วยเหลือ ทั้งพยายามส่งเสียงร้อง แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้ากระโดดลงไปช่วยเหลือนางเลยสักคน แม้กระทั่งบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี เขาก็ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความนิ่งเฉย เพราะคิดว่าเป็นแผนตื้น ๆ ที่ฮูหยินนำมาใช้เพื่อเรียกร้องความสนใจเฉกเช่นที่ผ่านมา

เมื่อตะเกียกตะกายจนกระทั่งหมดแรงและยินยอมที่จะแพ้ อวี้ซินเหยียนจึงจมหายไปในน้ำต่อหน้าต่อตาทุกคนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ยามนี้บนพื้นผิวน้ำในสระบัวไม่มีแม้กระทั่งรอยกระเพื่อมให้เห็นอีกต่อไป

ในจังหวะที่ปล่อยให้ร่างผอมบางของตนจมลงใต้น้ำ อวี้ซินเหยียนก็พบเห็นสตรีงดงามผู้หนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายนางกำลังว่ายน้ำมาตามแสงสว่างที่ปรากฏอยู่ใต้น้ำ สตรีที่หมดหวังในชีวิตจึงหลับตาลงแล้วอธิษฐานบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนที่จะจมหายไปตลอดกาล

แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวเห็นดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง และตั้งท่าจะกระโดดลงสระบัวเพื่อไปช่วยเหลือฮูหยินของตน ถึงจะรังเกียจแต่ก็มิได้อยากให้ตายจาก หากแต่เมื่อมองไปตรงกลางสระบัวเขาก็เริ่มเห็นรอยกระเพื่อมของผืนน้ำที่แยกออกเป็นวงกว้าง จึงได้หยุดทุกการกระทำเอาไว้เสียก่อนเพราะต้องการรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นนับจากนี้

“พี่สาวคงไม่เป็นกระไรหรอกเจ้าค่ะ คงใช้แผนการเดิม ๆ อย่างที่ผ่านมา”