ทะลุมิติ

ในขณะที่กอดตัวเองเพื่อคลายหนาว ซินเหยียนก็เห็นความทรงจำของใครบางคนที่ไหลวนเข้าสู่สมองอย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ความทรงจำของเธออย่างแน่นอน เพราะเธอยังไม่มีลูกทั้งยังไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้ง

‘เฮ้ย ! เกิดอะไรขึ้น แล้วที่นี่ที่ไหนกัน’

มาเฟียสาวคิดใคร่ครวญอยู่ในใจ แล้วรีบมองสำรวจร่างกายตนเองก็พบว่าปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้ตายจากแล้ววิญญาณไปเข้าร่างคนอื่นเฉกเช่นที่เคยได้ยินตำนานเล่าขานมาจากบรรพบุรุษ

ในวันเกิดเหตุอวี้ซินเหยียนสวมใส่ชุดจีนโบราณสีแดงสด เพื่อไปร่วมงานประกาศรางวัลผู้ชนะเลิศศิลปะย้อนยุคของหมู่เกาะฮ่องกง มาเฟียสาวขับรถยนต์มาคนละคันกับบอดีการ์ดส่วนตัว ระหว่างทางถูกศัตรูของตระกูลอวี้ตามล่าพุ่งชนท้ายรถยนต์คันหรูให้ตกลงจากหน้าผาสูงซึ่งด้านล่างเป็นทะเลลึก เธอหลบหนีออกจากรถยนต์ก่อนจะเกิดแรงระเบิดได้สำเร็จ จากนั้นจึงดำน้ำหนีเอาตัวรอดจนมาโผล่ที่สระบัวแห่งนี้

ใช่แล้ว ! ร่างกายนี้เป็นของเธออย่างแน่นอน เพราะสังเกตได้จากรอยสักเล็ก ๆ รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่อยู่ใต้ท้องแขน แล้วผู้ชายที่ยืนจ้องหน้าเธออยู่เป็นใคร ทั้งยังมีผู้หญิงผอมแห้งที่สวมใส่ชุดจีนโบราณสีขาวอย่างกับแม่ชีที่ยืนข้าง ๆ กันอีก อวี้ซินเหยียนได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

“นางตกน้ำเหตุใดพวกเจ้าจึงใจจืดใจดำเพียงนี้ เสื้อคลุมสักตัวก็ไม่มีเลยเช่นนั้นหรือ” เสียงเข้มของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยมาแต่ไกล ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุเมื่อพบเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่จึงรีบก้มหัวลงเคารพทันที

“ถวายพระพรชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวกับอวี้ซูเซียวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

อวี้ซูเซียวถึงกับตกตะลึง เมื่อมีโอกาสได้พบเห็นใบหน้าของชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วใกล้ชิดถึงเพียงนี้ ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วคือบุรุษรูปงามวัย 35 ปี ชินอ๋องมีอีกตำแหน่ง คือ เป็นราชครูของเหล่าบรรดาองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ในวัยร่ำเรียนทุกพระองค์

ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเป็นอนุชาร่วมพระมารดาของฮ่องเต้หยางจงเจี้ยน แต่ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่จะมีโอกาสได้พบเห็นบุรุษรูปงามผู้นี้ เพราะพระองค์จะออกมาปรากฏกายให้ชาวเมืองพบเห็นเฉพาะในวันสำคัญเท่านั้น

พรึบ !

เสียงสะบัดเสื้อคลุมลงไปปกคลุมสตรีที่นั่งก้มหน้าและกอดร่างตนเองจนตัวงอด้วยใจที่นึกเวทนา พระองค์มาไม่ทันเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น จึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง สายตาดุดันจ้องมองแม่ทัพหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตนด้วยความผิดหวัง

“เจ้าจะกลับจวนเลยหรือไม่ ข้าจะให้คนนำรถม้าไปส่ง”บุรุษสูงศักดิ์ก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเบากับสตรีผู้น่าสงสาร

“กลับเพคะ”

อวี้ซินเหยียนตอบรับโดยง่าย เพราะเริ่มเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างจากการประมวลเหตุการณ์ในความทรงจำที่ถาโถมเข้ามารุนแรงจนรู้สึกปวดหัว อีกทั้งคำพูดของผู้คนที่เธอพบเห็นก็แปลกหูพิกล หากไม่ติดว่าตนเองไร้อาวุธ ทั้งยังไร้พวกพ้อง เธอคงได้ลุกขึ้นมาตวาดเสียงดังใส่ชายหญิงที่กำลังพูดจาไม่น่าฟังเป็นแน่