หักห้ามใจ

“หืม เจ้าเป็นฮูหยินของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวหรอกหรือ จึงจะกลับตระกูลเสวียน”

ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัย เพราะจดจำได้ว่าแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวแม่ทัพทิศประจิมของแคว้นฉิน มีฮูหยินเอกที่หน้าตาแปลกพิลึกไม่ได้งดงามเช่นนี้มิใช่หรอกหรือ

“เพคะ หม่อมฉันคงต้องรบกวนพระองค์ให้คนไปส่งที่จวนเสวียน หากกาลข้างหน้ามีสิ่งใดที่สามารถช่วยเหลือได้ หม่อมฉันจะรีบตอบแทนความเมตตากรุณาในครั้งนี้”

อวี้ซินเหยียนพยายามพูดคุยด้วยภาษาของคนในยุคนี้ให้คุ้นเคย นับว่ายังดีที่ผู้นำตระกูลอวี้ที่ฮ่องกงทุกรุ่นทุกสมัย ค่อนข้างเข้มงวดในเรื่องศาสตร์และศิลป์ของสตรีชนชั้นสูงในยุคโบราณมาตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษ นางซึ่งอยู่ในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูลจึงสามารถ พูด อ่าน เขียน ภาษาจีนโบราณได้อย่างคล่องแคล่ว รวมไปถึงการร่ายรำ วาดภาพ และการแต่งกลอนนางก็ทำได้ดี ถึงขั้นได้รับรางวัลชนะเลิศศิลปะย้อนยุคของหมู่เกาะฮ่องกง แต่ยังไม่ได้ขึ้นรับโล่รางวัลก็ต้องทะลุมิติมายุคโบราณแห่งนี้เสียก่อน

“อืม เช่นนั้นก็ตามข้ามาเถิด รถม้าของข้าจอดรออยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ ข้าจะให้องครักษ์ไปส่งถึงจวนเสวียน เจ้าจะได้ปลอดภัย”

ชินอ๋องกล่าวพลางลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำหน้าไปยังจุดจอดรถม้าหน้าพระราชวัง เพื่อไปสั่งการองครักษ์คนสนิทให้ไปส่งสตรีที่เขาอยากช่วยเหลือด้วยใจที่บริสุทธิ์มิได้หวังผลตอบแทนแต่อย่างใด

“ขอบพระทัยเพคะ”

อวี้ซินเหยียนตอบรับการช่วยเหลือ แล้วลุกขึ้นเดินก้มหน้าตามหลังผู้มีพระคุณไปทันที ไม่ได้หันกลับมามองชายหญิงที่ยืนมองนางอยู่ห่าง ๆ เลยสักนิด ขณะที่เดินผ่านชายหญิงใจร้ายที่ยืนอยู่ไม่ไกล ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วก็หยุดเดินแล้วกล่าวความในใจบางอย่างออกไป

“แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจว วันนี้ข้ารู้สึกผิดหวังยิ่งนักที่เคยสนับสนุนให้ท่านขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพทิศประจิม สิ่งใดกรวด สิ่งใดหยก ท่านก็ยังดูไม่ออก ถึงจะไม่รักไม่ชอบแต่ก็ไม่ควรปล่อยให้ฮูหยินถูกสายตาของผู้คนจ้องมองมาในขณะที่นางสวมใส่อาภรณ์เปียกชื้นมิใช่หรอกหรือ น้ำใจขั้นพื้นฐานเพียงเล็กน้อยท่านยังแยกแยะไม่ออกเลย เห็นทีว่าภายภาคหน้า หากจะให้สนับสนุนท่านในตำแหน่งที่ใหญ่โตกว่านี้ข้าคงกระทำไม่ลง”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยพลางเหลือบมองสตรีผอมแห้ง ที่ยามนี้กำลังพยายามส่งสายตายั่วยวนอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันท์ แค่เห็นสายตาของนางที่มองมาเขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าก็งดงามไม่ได้ครึ่งของเสวียนฮูหยินเลยสักนิด เหตุใดแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวจึงตามืดบอดถึงเพียงนี้ หรือความชอบของเขาจะไม่เหมือนบุรุษคนอื่น ๆ ชินอ๋องได้แต่ขบคิดประเด็นนี้อยู่ในใจ

“อะ เอ่อ ประเดี๋ยวกระหม่อมจะไปส่งฮูหยินที่จวนเองพ่ะย่ะค่ะ”

แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าตนเองไร้น้ำใจจริง ๆ คงเพราะอารมณ์โกรธที่ฮูหยินกระทำการโง่เขลาจนเกือบทำให้เขาเดือดร้อนต้องอาญาไปด้วยกระมัง

“เจ้าจะไปกับเขาหรือไม่”