เด็กชายผู้น่าสงสาร

“อืม” เสวียนเจิ้งโจวเอ่ยตอบรับเพียงสั้น ๆ

น่าแปลกใจที่แม่ทัพหนุ่มไม่รู้สึกยินดีอย่างที่ควรจะเป็น ในทางกลับกันหากอวี้ซินเหยียนแสดงอาการหึงหวงออกมาเฉกเช่นเคยและกรีดร้องโวยวายสักหน่อย เมื่อได้ยินว่าเขาจะแต่งน้องสาวของนางเข้ามาเป็นฮูหยินรอง เขาจะรู้สึกดีกว่านี้หรือไม่เสวียนเจิ้งโจวได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาจึงขมวดบึ้งตึงเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทางด้านอวี้ซินเหยียนหลังจากกล่าวลาบุรุษใจดีที่เดินมาส่งถึงรถม้าคันใหญ่ นางก็ขึ้นรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์คล้ายกับพู่ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชินอ๋อง และมีองครักษ์ของเขาเป็นผู้บังคับรถม้าพานางไปส่งถึงจวนตระกูลเสวียน ถึงจะยังรู้สึกตกใจและแปลกใจกับเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง แต่อย่างน้อยคงจะดีกว่าที่นางต้องตายจากไปโดยไม่ทันตั้งตัวกระมัง

‘คุณพ่อคุณแม่ ซินขอโทษที่จากมาโดยไม่ได้กล่าวลาเลยสักคำ ซินขอให้พวกท่านทั้งสองจงปล่อยวาง อย่าเสียใจจนส่งผลเสียต่อสุขภาพ หากชาติหน้ามีจริงซินขอเกิดเป็นลูกของพวกท่านอีกครั้งนะคะ อาจื้อฉันขอโทษที่ไม่ได้กลับไปหานาย จงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ห้ามหมดหวังในชีวิตเป็นอันขาด’

ความคิดถึงในห้วงคำนึงของนางกำลังส่งผ่านไปยังอีกมิติหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าทั้งสามคนคงไม่ได้ยินคำกล่าวของตนอย่างแน่นอน

เมื่อใคร่ครวญทุกอย่างจนกระทั่งปลงตกและพร้อมเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่กำลังจะได้พบเจอ มือเรียวจึงกระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้แน่นหนา เพื่อปกปิดร่างกายอวบอิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมที่ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วมอบให้

บุรุษผู้มีพระคุณย้ำชัดว่าไม่ต้องนำเสื้อคลุมไปคืน นางก็ไม่ได้รบเร้าขอพบหน้าเขาในภายหลัง เพราะเข้าใจดีว่าอาภรณ์ที่ถูกสตรีสวมใส่แล้ว บุรุษสูงศักดิ์ย่อมไม่รับคืนเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งสตรีที่แต่งงานแล้วเขายิ่งไม่อยากสวมใส่อาภรณ์ร่วมกับนางอย่างแน่นอน

จากความทรงจำที่ได้รับมา อวี้ซินเหยียนผู้นั้นมีรูปร่างผอมบางเฉกเช่นสตรีคนอื่น ๆ ในยุคนี้ที่มีค่านิยมว่า ยิ่งผอมบางยิ่งงดงาม มิได้มีรูปร่างโค้งเว้าสมบูรณ์แบบเช่นนางผู้มาใหม่ อวี้ซินเหยียนจึงต้องปกปิดร่างกายที่เปียกชื้นของตนให้ดีจะได้ไม่ผิดสังเกต อย่างน้อย ๆ สามีสารเลวผู้นั้นอาจจะจดจำได้ว่าไม่ใช่ฮูหยินคนเดิม

อวี้ซินเหยียนทายาทลำดับที่หนึ่งของตระกูลอวี้จากเขตบริหารพิเศษฮ่องกง นางมีรูปร่างและสัดส่วนโค้งมนเป็นทรงนาฬิกาทราย ซึ่งเกิดจากการออกกำลังกายและกินอาหารที่มีประโยชน์อย่างสม่ำเสมอ ไฟคู่หน้าทั้งสองข้างก็ล้นทะลักตามธรรมชาติ และนางก็ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งทั้งยังดูแลเป็นอย่างดีไม่ให้บุรุษใดเชยชมมาก่อน

ในส่วนของหน้าตา อวี้ซินเหยียนคนนั้นหน้าตาเหมือนนางทุกประการ เพียงแต่สตรีผู้นั้นมักจะแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าเสียเข้มและเกินคำว่างามไปมากโข สตรีร้ายกาจ เอาแต่ใจ และนิสัยโง่งมเชื่อคนง่าย นั่นคือนิยามที่นางมอบให้อวี้ซินเหยียนผู้จากไป

ถึงจะเข้าใจได้ว่าเหตุใดแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวจึงไม่รักใคร่ฮูหยินเอกของตน แต่บุรุษผู้นั้นก็มีความผิดเช่นกันที่ไม่ทำหน้าที่สามีให้ดี เขาเพิกเฉยต่ออวี้ซินเหยียนมาตลอด 6 ปี ที่อยู่ร่วมจวน แต่กลับยิ้มแย้มแจ่มใสให้น้องสาวต่างมารดาของนาง จึงเป็นเหตุให้อวี้ซินเหยียนที่ค่อนข้างไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์ ต้องแสดงความร้ายกาจออกมาเพราะหึงหวงสามีนั่นเอง

จวนตระกูลเสวียน

“ท่านแม่”