จดหมายจากบิดา

“กลับเรือนของเจ้าเสียเถิดอาเจิ้ง”เสียงแข็งของมารดาเอ่ยย้ำอีกครั้ง

“ขอรับท่านแม่ เช่นนั้นข้าฝากจดหมายของท่านพ่อตาให้อวี้ซินเหยียนด้วยนะขอรับ”

“อืมแม่จะจัดการให้อย่างดีที่สุด”

เสวียนเจิ้งโจวจำต้องเดินจากไปทั้ง ๆ ที่ยังคาใจ แต่เขาต้องกระทำตามที่ตนเองได้ตัดสินใจเลือกเพราะผู้ใหญ่รับรู้กันทั้งหมดแล้ว อีกทั้งเสนาบดีอวี้จิ่งเทายังฝากจดหมายมาให้บุตรสาวอ่านและปฏิบัติตาม แต่เขายังไม่ได้อ่านใจความในจดหมายเพราะเกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาทหากเปิดอ่านก่อนผู้รับ

คล้อยหลังบุตรชาย หลี่มู่หลันจึงเปิดอ่านจดหมายจากเสนาบดีอวี้จิ่งเทาที่เขียนถึงบุตรสาว ถึงจะรู้ว่าเป็นเรื่องไม่สมควรกระทำแต่ทุกเรื่องในจวนตระกูลเสวียนย่อมมิอาจปล่อยให้หลุดรอดสายตาไปได้

“จินเยี่ย นำจดหมายฉบับนี้เข้าไปให้อวี้ซินเหยียนอ่าน หากนางตัดสินใจเลือกอย่างหลังก็จงรอคอยให้นางลงนามให้แล้วเสร็จค่อยถือจดหมายกลับมาให้ข้า อย่าลืมบอกกล่าวนางด้วยว่าวันรุ่งขึ้นเรือนเล็กหลังนี้จะกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสาวใช้ตระกูลอวี้ผู้มาใหม่ คงไม่ต้องให้ข้าบอกว่านางควรจัดการอย่างไรต่อไป” น้ำเสียงราบเรียบของผู้เป็นใหญ่ในจวนเอ่ยออกไปเมื่ออ่านข้อความในจดหมายจบ

“เจ้าค่ะนายหญิง” สาวใช้รับคำแล้วรีบเข้าไปจัดการตามที่เจ้านายต้องการทันที

“อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลยอวี้ซินเหยียน เวลา 6 ปี เป็นระยะเวลานานเพียงพอที่เจ้าจะพิสูจน์ตนเองให้คนในจวนยอมรับแต่เจ้าก็ไม่มีความสามารถ เช่นนั้นก็จงให้ผู้อื่นเข้ามาทำหน้าที่แทนเสียเถิด อย่างน้อย ๆ ข้าก็มอบสินเดิมคืนให้แก่เจ้าทั้งหมดมิได้เก็บไว้เองเลยสักชิ้น”

หลี่มู่หลันกล่าวเสียงเบา ถึงจะนึกสงสารลูกสะใภ้ใหญ่กับหลานชายพิการอยู่บ้าง แต่นางก็มองเห็นว่าอนาคตอันใกล้คงจะมีแต่ความวุ่นวายเกิดขึ้นในจวนตระกูลเสวียน หากไม่จัดการให้เด็ดขาด จึงตัดใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่นางเล็งเห็นว่าเป็นปัญหา หากครานี้อวี้ซินเหยียนไม่ยินยอมเลือกสักทางคงได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน

จินเยี่ยเข้าไปในเรือนหลังเล็กได้ไม่นานก็เดินออกมาด้วยสีหน้างุนงงสงสัยในหลายเรื่องราว สาวใช้คนสนิทรีบยื่นจดหมายคืนให้เจ้านายที่ยืนรอคอยฟังรายงานอย่างใจจดใจจ่อ

“นางยอมหรือไม่ จินเยี่ย”นายหญิงของจวนถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ยอมเจ้าค่ะ คุณหนูอวี้ซินเหยียนอ่านจดหมายเพียงชั่วครู่ทั้งยังไม่กล่าวสิ่งใดเลยสักคำ จากนั้นก็ลงนามโดยไม่ลังเลเลยสักนิด”

“เช่นนั้นเจ้ารีบไปแจ้งบ่าวไพร่ให้จัดเตรียมรถม้าคันใหญ่ที่สุดของจวน แล้วขนสินเดิมของนางที่ข้าเตรียมไว้ขึ้นไปไว้ในรถม้าทั้งหมด หากชักช้าเรื่องราววุ่นวายใหญ่โตคงมิแคล้วมาเยือนเป็นแน่”

“เจ้าค่ะนายหญิง”