เสียงของความสุข

“เครื่องประทินโฉมอะไร เกรงว่าจะทำให้ผิวหน้าพังมากกว่างดงาม จิตใจของเจ้าช่างชั่วร้ายยิ่งนักอวี้ซูเซียว” ซินเหยียนก้มลงดอมดมกลิ่นแป้งขาวสำหรับผัดหน้าและผงแต่งแต้มสีสันต่าง ๆ ก็พบเจอกับกลิ่นผิดปกติจึงรีบโยนทุกอย่างออกไปให้พ้นตัว

เครื่องประทินโฉมที่วางเรียงรายอย่างไร้ระเบียบถูกเก็บทิ้งทั้งหมด จะได้ไม่มีผู้ใดนำไปใช้ต่อจนผิวหน้าย่ำแย่เฉกเช่นอวี้ซินเหยียนคนเดิม ในความทรงจำที่นางเห็นคืออวี้ซินเหยียนผู้นั้นผิวพรรณเห่อแดงเป็นหย่อม ๆ จึงจำเป็นต้องทาแป้งให้หนาเตอะเข้าไว้ เพื่อปกปิดร่องรอยที่เกิดจากอาการแพ้เครื่องประทินโฉม

“เครื่องสำอางผสมพิษอ่อน ๆ หรืออย่างไร” นางทั้งเก็บทิ้งทั้งส่ายหัวให้กับความโง่เขลาของอวี้ซินเหยียนผู้นั้น

เมื่อเก็บของทุกอย่างเสร็จสิ้น สายตาช่างสำรวจก็หันไปเห็นพู่กันและกระดาษวางอยู่ไม่ไกล นางจึงนำติดตัวไปด้วย จะได้ใช้เขียนหนังสือหย่าตามที่แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวต้องการ ใช้เวลาจัดการทุกอย่างไม่นานร่างอวบอิ่มที่สวมอาภรณ์ตัวใหม่แต่ยังคงสวมเสื้อคลุมที่พึ่งได้มา ก็เดินจากไปโดยไม่ได้สนใจบอกกล่าวสาวใช้ในเรือนเลยสักคน เพราะจดจำได้ว่าสตรีพวกนี้ไม่มีผู้ใดหวังดีกับตน

“นางมารร้ายหน้าขาวผู้นั้นจะไปที่ใดจึงถือห่อผ้าออกมาจากเรือน แล้วเหตุใดจึงพึ่งนึกอับอายใบหน้าของตนถึงขั้นใช้ผ้าปกปิดใบหน้าเอาไว้”

“คิก คิก คงรู้ตัวแล้วกระมังว่าตนเองอัปลักษณ์จึงนึกอับอาย”สาวใช้ทั้ง 3 คนต่างจับกลุ่มนินทาผู้เป็นนายไม่หยุดปาก เพราะไม่เคยให้ความเคารพเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

สตรีผู้เดินผ่านไปได้ยินเสียงนินทาว่าร้ายตนทุกประโยค แต่นางไม่อยากเสียเวลากลับมาด่าทอโต้กลับในเรื่องไร้สาระ อีกทั้งไม่ต้องการให้เรื่องทะเลาะวิวาทถึงหูแม่สามี หรือมีผู้ใดมาพบเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง หากเป็นเช่นนั้นความหวังที่จะได้หย่า และย้ายออกจากจวนตระกูลเสวียนไปเงียบ ๆ คงมิอาจสมหวังเป็นแน่

‘อดทนนะซิน จนกว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ อย่าได้เผลอไปตบปากผู้ใดจนเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาเด็ดขาด ได้ใบหย่ามาแล้วค่อยสะสางก็ยังไม่สาย’

คนถูกนินทากล่าวซ้ำ ๆ กับตนเองอยู่ในใจครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อระงับดับอารมณ์โกรธ ขาเรียวยาวเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม เพราะภารกิจสระผมให้บุตรชายตัวน้อย ย่อมสำคัญกว่าที่จะต้องมาเสียเวลาตบตีสาวใช้ไร้ประโยชน์พวกนี้

คล้อยหลังที่ซินเหยียนเดินจากไปไม่นาน แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวก็เดินมาที่เรือน ที่เขาไม่เคยมาเหยียบเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ให้ฮูหยินเอกมาพักที่เรือนหลังนี้ สายตาเรียบนิ่งสอดส่องหาสตรีที่มักเสนอหน้ามาพบเขาทุกครั้งที่ก่อเรื่อง ทว่าวันนี้หลังจากก่อเรื่องใหญ่นางกลับให้บุรุษอื่นมาส่งถึงจวน ทั้งยังเงียบหายไปราวกับสายลมที่พัดพา เขาจึงตัดสินใจเดินมาดูที่เรือนหลังนี้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

“อวี้ซินเหยียนอยู่ที่ใด” เมื่อมองหาแล้วไม่เจอ แม่ทัพหนุ่มจึงเอ่ยถามสาวใช้ที่ยืนบิดตัวม้วนด้วยความเขินอาย

“อะ…เอ่อ ฮูหยินน้อยเดินออกไปจากเรือนเมื่อสักครู่นี้เองเจ้าค่ะแม่ทัพน้อย แต่ไม่ได้บอกกล่าวพวกบ่าวว่าไปที่ใด ฮูหยินถือห่อผ้าไปด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งที่ได้สติก่อนใครจึงรีบตอบตามที่นางรับรู้ เพราะเห็นสายตาหงุดหงิดของผู้เป็นนาย

“ห่อผ้าอันใด นางไปที่ใดพวกเจ้าไม่คิดที่จะสอบถามให้รู้แจ้งเลยกระนั้นหรือ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยออกไป ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าบ่าวไพร่

“พวกบ่าวเกรงจะถูกตบตีเจ้าค่ะ เลยมิกล้าเอ่ยถาม”