ขอย้ายออก 2

"ต่อให้ย่าจะดูแลหนู สุดท้ายชีวิตมันก็เป็นของหนูเองนะลูก ย่าส่งเสียงเลี้ยงดูหนู หนูเองก็คอยดูแลย่าแบบนี้ไง อย่าคิดว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อย่าเพราะบุญคุณ ย่าเลี้ยงดูหมอกและม่านเพราะความรัก แต่ชีวิตหนูไม่ใช่ของย่านะลูก" หมอกน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ ไม่เคยเก็บมาคิด เพราะคิดมาตลอดว่าพร้อมทำทุกอย่างตามที่คุณย่าสั่ง จนกระทั่งมันเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้นที่มันทำให้ความคิดของเธอเปลี่ยนไป

"เรื่องงานมันเป็นเรื่องอนาคต ไว้ค่อยคุยกันอีกทีก็ได้ค่ะ แต่ตอนนี้มันจะเป็นไรไหมคะถ้าหมอกจะขออนุญาตคุณย่าย้ายออกไปอยู่คอนโดในช่วงนี้ก่อน หมอกเรียนหนัก ต้องติวกับเพื่อนทุกวันเลย หมอกขอหาคอนโดห้องเล็กๆ สักห้องอยู่ก่อน เสาร์-อาทิตย์ หรือไม่ก็วันศุกร์ตอนเย็นค่อยกลับบ้านได้ไหมคะคุณย่า" ทั้งที่ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เธอจำเป็นต้องทำ จำเป็นมากๆ และคิดว่าพี่ทัพพ์คงพอใจถ้าเธอย้ายออกไป ไม่ต้องทนมองหน้ากันทุกวัน

"เพราะเรียนหนักแน่เหรอลูก ไม่สบายใจเรื่องอื่นหรือเปล่า หมอกบอกย่าได้นะถ้ากำลังไม่สบายใจเรื่องอะไร"

"จริงๆ ค่ะคุณย่า ช่วงนี้ใกล้จบด้วยค่ะ หมอกทบทวนดูแล้วคิดว่ามันสะดวกกว่าจริงๆ" คุณย่ารับฟังเหตุผลของคนตัวเล็กเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

"ถ้าหมอกต้องการแบบนั้นย่าก็ไม่ขัด แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะลูก เรื่องคอนโดให้พี่ทัพพ์ช่วยดูให้ก่อนไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณย่า เดี๋ยวหมอกลองดูที่เดียวกับเพื่อนก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าไม่มีจริงๆ เดี๋ยวให้พี่แทนช่วยหาด้วย"

"งั้นถ้าหาได้แล้วก็บอกย่า เดี๋ยวย่าจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ แล้วไปอยู่เองขาดเหลืออะไรต้องบอกย่านะเข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะคะที่คุณย่าเข้าใจหมอกมากๆ หมอกรักคุณย่าที่สุดเลยค่ะ" คุณย่ายิ้มเอ็นดูคนที่บอกว่ารักย่า หมอกโตขึ้นทุกวัน ความสวยไม่ต่างจากม่าน เด็กสองคนสวยเหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยนเลย

"หมอกของย่าโตขึ้นทุกวัน มีหนุ่มๆ มาจีบบ้างไหมลูก ถ้าเจอคนที่ชอบ พามาเจอย่านะ บอกเขาว่าย่าของหมอกไม่ดุเลย ย่าต้องแน่ใจว่าหนุ่มคนนั้นจะไม่มาทำหมอกของย่าเสียใจ" หมอกยิ้มกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น

"หมอกไม่ฮอตขนาดนั้นหรอกค่ะคุณย่า ความสวยมีน้อย"

"น้อยที่ไหน หมอกของย่าสวยจะตาย ย่าถึงให้พี่ทัพพ์คอยรับส่งเราทุกวันไง" หมอกยิ้มแห้งๆ เรื่องแฟนไม่เคยคิด ไม่เคยคิดเลยจริงๆ

"จะออกไปอยู่ข้างนอกย่าไม่ว่า แต่ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะลูก จะมีแฟนย่าก็ไม่ว่า แต่ต้องรักตัวเองมากๆ นะลูก ผู้ชายบางคนก็ไม่ได้แสนดีแบบที่เราคิด ถ้าเจอผู้ชายเห็นแก่ตัว มันก็มีแต่ตัวเราเองที่เดือดร้อน ไม่ว่าจะยุคไหน ผู้หญิงก็เดือดร้อนและแบกรับมากกว่าผู้ชายอยู่วันยังค่ำ" หมอกรับฟังคำสอนของคุณย่าอย่างตั้งใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในค่ำคืนที่พลาดมันจะมีผลอะไรกับชีวิตของเธอไหม มันคงไม่มีประโยชน์ถ้าเธอจะไปร้องถามจากทัพพ์ว่าคืนนั้นเขาป้องกันหรือเปล่า แต่มันควรเป็นตัวเธอเองหรือเปล่าที่ต้องดูแลความปลอดภัยของตัวเอง

คืนนั้นจำไม่ได้เลยว่ามีอะไรกันไปกี่ครั้ง ในคืนวันเกิดพี่ทัพพ์ ในงานมีเพื่อนของเขาและแขกของคุณย่าเยอะมาก เธอสวมชุดเดรสที่คุณย่าเป็นคนสั่งตัดให้ จนเห็นว่ามันดึกมากแล้วและแขกผู้ใหญ่ก็ทยอยกลับกันหมด เลยคิดจะขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดลำลองที่สบายกว่าตอนแรก แต่เธอกลับถูกดึงแขนเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

ยอมรับว่าคืนนั้นเธอก็ดื่ม แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอเองก็มีสติ รู้ว่าเขาเป็นใคร และอีกหนึ่งเรื่องที่เธอต้องยอมรับกับตัวเองคือเธอชอบพี่ทัพพ์ เผลอชอบตั้งแต่ตอนที่เขาเทียวรับส่งเธอ ตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามหาลัยปี 1 เขาช่วยเหลือ ดูแล เอาใจใส่ทุกอย่าง เธอเลยชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้น และชอบมาโดยตลอด จนกระทั่งมาถึงตอนนี้ที่เธอบอกกับตัวเองว่าควรเลิกชอบได้แล้ว ควรพอแล้วจริงๆ

"หมอก เป็นอะไรหรือเปล่าลูก" เสียงของคุณย่าส่งผลให้หมอกหลุดจากภวังค์