ขอย้ายออก 1

"ทุกคนกลับกันหมดแล้วเหรอลูก" คุณย่าเอ่ยถามคนที่อาสาเฝ้าไข้ ตอนที่เห็นดวงหน้าสวยเศร้าสร้อยก็พอจะดูออกว่าถูกพี่ๆ ว่ามาแน่ๆ

"กลับแล้วค่ะคุณย่า"

"พี่ทัพพ์ว่าอะไรมาหรือเปล่า ทำไมทำหน้างอแบบนั้นล่ะลูก ไหนบอกย่าสิว่าพี่เขาดุอะไรมา" หมอกฝืนยิ้มให้คนที่ห่วงใยเธอมากๆ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวที่เก้าอี้ข้างเตียง

"หมอกเป็นห่วงคุณย่าต่างหากล่ะคะ คุณย่าเจ็บตรงไหนบ้างคะ ต้องมาเจ็บตัวเพราะหมอกแท้ๆ เลย หมอกขอโทษนะคะ" หมอกยกมือไหว้ สำนึกผิดจริงๆ ที่ทำให้คุณย่าต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ

"โทษตัวเองทำไมล่ะลูก ย่าแค่จะใช้โทรศัพท์แล้วเดินไม่ระวังแค่นั้นเอง ไม่เกี่ยวกับหมอกเลย"

"แต่หมอกก็ผิดที่ไม่อยู่ดูแลคุณย่าทั้งที่พี่ม่านไม่อยู่ คุณย่าเป็นห่วงหมอก ตั้งใจจะโทรหาหมอกจนต้องมาเจ็บเพราะหมอก"

"มันไม่ใช่ความผิดของใครเลย คนที่บ้านมีเยอะแยะ คนดูแลย่าก็เยอะแยะเต็มไปหมด เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุนะลูก ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องโทษตัวเองเลย ย่าไม่อนุญาตให้หมอกโทษตัวเองนะลูก" หมอกเม้มริมฝีปากก่อนจะรั้งมือคุณย่ามาประคองเอาไว้อย่างอ่อนโยน

"ถ้าหมอกเจ็บแทนคุณย่าได้ หมอกยอมเจ็บค่ะ" คุณย่ายิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะลูบหลังมือเล็กปลอบ

"ขอบใจมากนะลูก ย่ารู้ว่าหมอกห่วงย่า"

"รักด้วยค่ะ หมอกรักคุณย่ามากๆ เลยนะคะ"

"หลานสาวคนนี้ขี้อ้อนจังเลย น่ารักขนาดนี้ย่าจะอดใจยังไงไหว มันเขี้ยวไปหมดเลย" คุณย่าจับแก้มนุ่มแล้วบีบเบาๆ พลอยทำให้เจ้าของแก้มคลี่ยิ้มออกมา

"คุณย่าเมื่อยตรงไหนไหมคะ เดี๋ยวหมอกนวดให้ค่ะ"

"ย่าปวดขาข้างขวา นวดเบาๆ ก็ได้ลูก"