ความลับตลอดไป

ทัพพ์สงบสติอารมณ์อยู่ด้านนอกนานสองนานก่อนจะกลับเข้ามาในห้องถึงรู้ว่าคุณย่าตื่นแล้ว และคนที่ประกบคุณย่าแจก็เห็นจะเป็นหมอกที่รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆ

"นี่ก็ดึกมากแล้วนะ กลับกันได้แล้วลูก ย่าก็จะพักผ่อนแล้ว"

"ม่านอยากได้อะไรบ้าง พี่จะกลับไปเตรียมให้แล้วจะกลับมาเฝ้าคุณย่าเป็นเพื่อน" ทัพพ์ถามม่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเขาไม่มีวันปล่อยเธออยู่คนเดียวเฝ้าคุณย่าคนเดียวแน่ คืนนี้เขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

"ไม่ต้องเตรียมอะไรเลยค่ะพี่ทัพพ์ ม่านไม่ได้อยู่เฝ้า"

"ครับ?"

"หมอกจะอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าเองค่ะ ม่านจะกลับบ้านพร้อมพี่ทัพพ์เลย" ทันทีที่ม่านเฉลย ทัพพ์ลากสายตาไปหยุดที่หมอกทันที หมอกที่ในตอนนี้ไม่มองหน้าเขา เห็นชัดว่าในหน่วยตากลมมีน้ำใสๆ หล่อเลี้ยงอยู่ ดีไม่ดีคงโกรธเรื่องที่เขาดุเธอ และเหตุผลที่ครั้งนี้ยอมอยู่เฝ้าก็คงเป็นเพราะรู้ตัวเองดี

"เดี๋ยวหมอกลงไปซื้อของด้านล่างแป๊บนะคะ ฝากอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าก่อนนะ หมอกไปแป๊บเดียว"

"ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม" แทนคุณถาม รู้ว่าน้องไม่โอเคที่ถูกดุ เห็นหน้าหงอยๆ ก็สงสารจริงๆ นั่นแหละ แต่หมอกก็ยังเป็นหมอก ถ้าไม่อยากให้ปลอบใครก็ปลอบไม่ได้

"ไม่เป็นไร หมอกไปคนเดียวได้" บอกแค่นั้นก็เดินออกมาทันที ตั้งใจจะลงไปซื้อที่ชาร์จแบตมือถือมาใช้ก่อน และคงซื้อของกินเล็กๆ น้อยๆ กลับขึ้นมาไว้เลยจะไม่ลงไปหลายรอบ จะอยู่ดูแลคุณย่าไม่ให้คลาดสายตาเลย

หมอกเข้าไปในร้านสะดวกซื้อของโรงพยาบาล หยิบสายชาร์จแบตและของใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่คิดว่าจำเป็นเช่นพวกโฟมล้างหน้า สบู่เหลวและผ้าห่มขนนุ่มขนาดกลางที่คิดว่าพอใช้ชั่วคราว มีหยิบนมและขนมติดมือมาด้วย จังหวะที่วางของทุกอย่างเตรียมจ่ายตังค์ กลับมีมือของใครบางคนยื่นเงินให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์แทนเธอ

หมอกเอี้ยวตัวกลับไปมองถึงได้เห็นว่าเป็นทัพพ์ เขากำลังก้มหน้ามองสบตาเธอเหมือนกัน

เธอไม่อยากคุยกับเขา ถ้าเขาอยากจ่ายตังค์ให้ก็จ่ายเลย เธอแค่รวบของพวกนั้นแล้วออกจากร้าน ปล่อยให้เขาจ่ายตังค์อยู่คนเดียว

แต่พอเดินหนี เขาทำธุระเสร็จก็รีบตามมาติดๆ แล้วแย่งของจากมือเธอไปถือไว้ซะเอง

“ทำอะไรของพี่เนี่ย เอาไปทำไม”

“ช่วยถือ”

“หมอกถือเองได้ พี่จะตามมาทำไม จะตามมาด่าอะไรหมอกอีก” คำถามดังพร้อมกับดวงตากลมใสที่ตวัดกลับมาจ้อง อย่าได้หวังว่าเธอจะลืมในสิ่งที่เขาพูดเอาไว้

"ไม่ได้จะตามมาด่า พี่จะถามว่าอยากได้อะไรหรือเปล่า จะใช้ให้คนที่บ้านเอามาส่ง" สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอและพี่สาวของเธอต่างกันอย่างลิบลับ ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยแม้แต่อย่างเดียว

กับพี่ม่านเขาทั้งสนใจและใส่ใจ กับเธอเขาไม่เคยแคร์

"ไม่ค่ะ"

"อะไร โกรธที่พี่ว่า?"

"ช่างมันเถอะค่ะ หมอกไม่อยากรื้อฟื้น"

"กับทุกเรื่องใช่ไหม" ถึงตอนนั้นที่ทำให้ฝ่าเท้าของหมอกชะงัก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตทันที

"พี่ทัพพ์จะพูดอะไร"

"ที่บอกว่าไม่อยากรื้อฟื้น หมายถึงทุกเรื่องใช่ไหม รวมถึงเรื่องเธอกับพี่ในคืนนั้นด้วย"

"รื้อฟื้นให้มันได้อะไร ทำไมหมอกต้องทำแบบนั้น"

"งั้นส่งเลขบัญชีมาจะโอนเงินให้ มันจะได้จบๆ เรื่องคืนนั้นมันหลอกหลอน พี่ไม่ชอบที่มันคาราคาซัง"