ตอนที่ 1 จบสิ้นกันเสียที

รักแรกของไทโรน วินเทอร์ หญิงสาวที่เขาเลิกราไปเมื่อหกปีก่อนแต่เขาก็ไม่เคยลืมได้อย่างแท้จริง กลับมาอย่างกะทันหัน

และซีร่า คาลด์เวลล์ไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง เธอนำเด็กชายวัยห้าขวบมาด้วย

เป็นเวลาหนึ่งเดือนที่ไทโรนเอาแต่เก็บงำความลับเอาไว้ด้วยคำอ้างว่าเดินทางไปทำงานต่างเมือง เขาทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับบ้าน

คืนนี้ควรจะเป็นคืนที่แสนพิเศษ เพราะเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของพวกเขา

เอลล่า รี้ดจัดโต๊ะสำหรับมื้อค่ำใต้แสงเทียน ห่อของขวัญ และกระทั่งส่งข้อความหาเขาทางแอปแชท

จนกระทั่งสามทุ่ม เขาก็ยังไม่ปรากฏตัว

แต่เธอกลับได้รับโทรศัพท์จากเรน วินเทอร์ น้องสาวของเขา

น้ำเสียงของเธอเคร่งเครียด “ดูข้อความที่ฉันส่งไปหน่อย”

เอลล่าวางสายแล้วเปิดหน้าต่างแชท

เพียงแวบเดียว รอยยิ้มของเธอก็แข็งค้าง

จานในมือร่วงหล่นแตกกระจายลงบนพื้น เศษกระเบื้องบาดเข้าที่ข้อเท้าของเธอ เกิดเป็นรอยขีดสีแดงบางๆ บนผิว

เธอไม่แม้แต่จะสะดุ้ง

เรนส่งภาพหน้าจอโพสต์ส่วนตัวในอินสตาแกรมของไทโรนมาให้

เขาเหมาท่าเรือเบย์ไลน์ทั้งท่า

เขาอยู่ที่นั่น กับซีร่าและลูกชายของเธอ คนเหล่านั้นกำลังฉลองวันเกิดให้เด็กน้อยใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้ไฟ

เอลล่าก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเลื่อนดูภาพทีละภาพ ซึ่งมีทั้งชายหาด เรือยอชต์ ดอกไม้ไฟ และดอกกุหลาบ

และภาพของไทโรนที่กำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างซึ่งยังคงสวมแหวนแต่งงานของพวกเขากลับวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอยู่บนเอวของผู้หญิงอีกคน

ช่างเป็นฉากรักที่สมบูรณ์แบบ

คำบรรยายใต้ภาพเขียนไว้ว่า “เค้กบลูเบอร์รี่ที่ผมอบเอง สำหรับคนที่ผมรักที่สุด”

แม้จะมองผ่านหน้าจอ แต่ความรักที่แผ่ออกมานั้นช่างรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

สมองของเอลล่าว่างเปล่า เธอคิดอะไรไม่ออก หายใจไม่สะดวก

มือของเธอสั่นเทาขณะเปิดเข้าไปดูโปรไฟล์ของไทโรน เพื่อจะพบว่าไม่มีอะไรเลย มันว่างเปล่า

เธออ้าปาก แต่กลับไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาซ่อนโพสต์ทั้งหมดของเขาไปจากเธอ

และนั่นคือตอนที่เศษเสี้ยวความหวังสุดท้ายอันเปราะบางที่เธอมีต่อเขาสลายไป

ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

เธอโทรหาเขา ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง

ครั้งที่สาม เขากดตัดสาย

แล้วข้อความตอบกลับสั้นๆ ก็เด้งขึ้นมาว่า ไม่ว่าง

มันช่างเย็นชา เมินเฉย และเด็ดขาด

ความรู้สึกหมดหนทาง ความโกรธ ความหึงหวง ความเจ็บปวดใจ ทั้งหมดนั้นพันกันยุ่งเหยิง ฉีกทึ้งเธอจากภายใน

เอลล่าทรุดตัวลงกับพื้น มือเธอกุมศีรษะ พลางหอบหายใจอย่างหนัก หน้าอกของเธอรู้สึกราวกับกำลังจะปริแตก

เธอขยุ้มผมตัวเองแล้วกรีดร้องจนลำคอแสบร้อน ก่อนจะทรุดลงร่ำไห้อย่างเงียบงัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เธอฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเปิดประตู

เรนตัวแข็งทื่อ “เอลล่า พี่โอเคไหม”

ใบหน้าของเอลล่าอาบไปด้วยน้ำตา เธอได้แต่ส่ายหน้า

ขากรรไกรของเรนขบแน่น “ไปกันเถอะ เราจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

เอลล่ากล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ในลำคอแล้วบังคับเสียงให้มั่นคง “ไม่ ฉันจะจัดการเรื่องไทโรนเอง”

แม่ของเธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดบายพาสและยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

เธอจะมาแตกสลายตอนนี้ไม่ได้

เรนจากไปในช่วงเช้าตรู่

เอลล่าเดินเลื่อนลอยไปทั่วบ้านราวกับวิญญาณ เธอเคลื่อนจากห้องหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่ได้มองเห็นอะไรอย่างแท้จริง

เธอและไทโรนเป็นคู่รักวัยเด็ก ทุกคนรู้ว่าเธอรักเขามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

และทุกคนก็รู้เช่นกันว่าไทโรนไม่เคยหยุดรักคนอื่นเลย

เขาไม่ได้แต่งงานกับเธอด้วยความรัก มันเป็นการจัดการของครอบครัว

ถึงกระนั้น หลังจากสามปี เอลล่าก็เชื่อว่าบางที ถ้าหากเธอรักเขามากพอ เขาอาจจะเปลี่ยนใจ ว่าเธอจะสามารถหลอมละลายหัวใจของเขาได้

แต่แทนที่จะเป็นความรัก สิ่งที่เธอพบกลายเป็นหลักฐานการกลับมาพบกันอย่างยิ่งใหญ่ของเขากับคนรักเก่า

รักแรกในวัยเด็ก ความรักที่เติบโตมาพร้อมกับเธอ ตลอดยี่สิบห้าปีในชีวิตของเธอ ได้มอดไหม้ลงจนหมดสิ้น