ตอนที่ 7 คุณจะไปเอง หรือจะให้เรียกเจ้าหน้าที่

“ไว้ใจเย็นลงเมื่อไร เราค่อยคุยกัน” ไทโรนพูด

เอลล่าหัวใจสลายอย่างที่สุด

เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยคำใด เธอหลับตาลง นอนนิ่งราวกับกำลังจะเลือนหายไป

ไทโรนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปทำความสะอาดตัวเอง

พวกเขาเคยทะเลาะกันมาก่อน แต่เอลล่าไม่เคยทุบทำลายข้าวของ

เธอไม่เคยต้องการให้เขาต้องมาอ้อนวอนขอการให้อภัย

โดยปกติแล้ว เมื่อความโกรธของเธอเย็นลง เธอก็จะกลับไปหาเขาเอง

เธอก็แค่รักเขามากเกินไป

แต่ครั้งนี้ เธอโกรธจัด เพราะเขาลืมวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของพวกเขา เธอไม่แม้แต่จะต้องการของขวัญที่เขาพยายามจะมอบให้เธอในภายหลังด้วยซ้ำ

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ไทโรนก็ลงไปชั้นล่างแล้วนำข้าวต้มชามหนึ่งกลับขึ้นมา

เขาวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วมานั่งข้างๆ เธอ “ลุกขึ้นมากินนี่ซะ” เขาพูด

เอลล่าพลิกตัวหันหลังให้เขา

ไทโรนนั่งลงแล้วดึงเธอขึ้นมานั่งพิงกับตัวเขา

“กินซะ แล้วผมจะลืมเรื่องที่คุณแกล้งเป็นลมแล้ววิ่งไปฟ้องแม่ผม”

เสียงของเธอแหบแห้ง ใบหน้าเรียบเฉย “ไทโรน ถ้าฉันตายไปจริงๆ คุณจะยังคิดว่าฉันแกล้งทำอยู่ไหม”

เขาอึ้งไป

จริงอยู่ว่าก่อนที่ครอบครัวของเธอจะสูญสิ้นทุกอย่าง เธอเคยถูกตามใจและทำอะไรโดยไม่ต้องคิดมาก

แต่สามปีของการแต่งงานได้เปลี่ยนเธอไป เธอไม่ใช่ทายาทสาวผู้เอาแต่ใจคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ไทโรนหันตัวเธอมาหาเขา “ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่ใจเย็นพอสินะ”

เอลล่าเสียงสั่น “ฉันใจเย็นไม่ได้หรอกค่ะเวลาที่เห็นหน้าคุณ”

ไทโรนปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืน “งั้นผมจะไปอยู่ที่อื่น พร้อมเมื่อไรก็โทรมาแล้วกัน”

เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็มาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงในชุดที่เรียบร้อยและดูสุขุม

เอลล่ายังคงนอนนิ่ง ไร้ชีวิตชีวา เขาเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เธอถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังกับพายุอารมณ์ที่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เรนก็มาหา

เอลล่ายังคงอยู่บนเตียง ซีดเซียว… เงียบงัน

เรนรู้สึกสงสารเอลล่าแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เธอช่วยดึงเอลล่าลงจากเตียง นั่งเป็นเพื่อนทานอาหารเช้า แล้วก็พาเธอออกไปเดินเล่น

ไทโรนเข้มงวดกับเรนเสมอ

ถ้าเรนพูดอะไรผิดหู เขาก็จะตัดค่าขนมของเธอจริงๆ

ถึงกระนั้น อากาศบริสุทธิ์ก็ช่วยได้ อารมณ์ของเอลล่าดีขึ้น แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

เรนดึงเอลล่าไปยังห้างสรรพสินค้าที่ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของ “พี่เอลล่า พี่ไม่ได้บอกพี่ไทโรนเรื่องผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม”

เอลล่าไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ “ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มาก ขอเวลาสงบสติอารมณ์แล้วคิดอะไรหน่อยเถอะ”

เรนเป็นคนปากสว่าง ถ้าเธอรู้ว่าเอลล่าต้องการหย่า ไม่นานทั้งครอบครัวก็คงจะรู้กันหมด

ถ้าพวกเขารู้ เรื่องนี้ก็จะไปถึงหูพ่อแม่ของเธอ

แม่ของเธอยังไม่ทันได้ออกจากโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่เวลา

เรนรีบเปลี่ยนเรื่อง “ไม่ต้องห่วงนะพี่เอลล่า เราไปซื้อของกันดีกว่า อยากได้อะไรเลือกเลย เดี๋ยวพี่ไทโรนจ่ายให้”

เอลล่าพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

เธอหมดความสนใจในทุกสิ่งทุกอย่าง โดยเฉพาะการซื้อของ

เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้า พนักงานรักษาความปลอดภัยก็เข้ามาขวาง “ขอโทษครับคุณผู้หญิง ห้างถูกจองไว้แล้วครับ”

เรนเบิกตากว้าง “ในเมืองนี้ ใครมันจะมีอำนาจมาเหมาห้างหรูของตระกูลฉันได้”

เอลล่าดึงแขนเธอไว้ “ช่างเถอะ ไปที่อื่นกันดีกว่า ฉันแค่อยากออกมาสูดอากาศเท่านั้นแหละ”

เธอออกมาเพื่อสูดอากาศจริงๆ ไม่ได้มีความคิดจะซื้อของเลย

แต่เรนไม่ยอม “ไปถามกันหน่อยเถอะว่าใครเหมาทั้งห้าง”

พนักงานรักษาความปลอดภัยสังเกตเห็นท่าทางที่ดูสง่างามและมั่งคั่งของผู้หญิงทั้งสองคน เขาจึงไม่กล้าที่จะหยาบคาย “คุณผู้หญิงครับ ขอโทษจริงๆ ครับ แต่เราบอกไม่ได้จริงๆ”

สายตาของเรนหรี่ลงอย่างคาดโทษ “ห้างนี้เป็นของตระกูลฉัน ฉันคือเรน วินเทอร์ ถ้ายังขวางทางฉันอยู่ ฉันจะไล่พวกแกออกเดี๋ยวนี้เลย”

พนักงานรักษาความปลอดภัยตัวแข็งทื่อกับคำขู่นั้น เรนจึงฉวยโอกาสดึงเอลล่าเข้าไปข้างใน

“มาเถอะพี่เอลล่า เราไปดูรองเท้าที่ชั้นสามกัน”

พวกเขาก้าวออกจากลิฟต์ และก็ได้พบกับไทโรน

เขากำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง ค่อยๆ สวมรองเท้าให้เธออย่างบรรจง