ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 อย่าบอกใคร
September 29, 2026
การปกป้องของไทโรนทำให้ซีร่ารู้สึกปลอดภัย
เธอคะยั้นคะยอให้เขารีบตามเอลล่าไป “ไทโรนคะ ฉันไม่เอารองเท้าคู่นั้นแล้วค่ะ คุณไปหาภรรยาของคุณแล้วอธิบายให้เธอเข้าใจเถอะ”
ไทโรนยังคงสงบนิ่ง “เรนอยู่กับเธอ ไม่เป็นไรหรอก ผมจะพาคุณกลับไปที่โรงพยาบาล”
เขาให้พนักงานห่อรองเท้าที่ซีร่าได้ลอง แล้วพาเธอออกจากห้างสรรพสินค้า
คนขับรถทำงานกับตระกูลวินเทอร์มานาน เมื่อเขาเห็นไทโรนเดินออกมา ก็ปาดเหงื่อ “คุณผู้หญิงเพิ่งร้องไห้วิ่งออกไปครับ”
“ขับรถไปเถอะ ไม่เป็นไร” ไทโรนพูดพลางเปิดประตูรถแล้วช่วยพยุงซีร่าเข้าไป
ซีร่ายื่นขวดน้ำให้ไทโรน “ไทโรนคะ ดื่มน้ำหน่อยค่ะ”
เขาไม่ได้รับไว้
ซีร่าลอบมองไทโรนด้วยหางตา เขาดูสงบนิ่ง แต่สายตาของเขากลับเหม่อลอยไปไกล ราวกับจิตใจหลุดลอยไปแล้ว
เธอกระแอมแล้วเรียกชื่อเขาอีกครั้ง เขาถึงกับสะดุ้งแล้วหันกลับมา
ความรู้สึกผิดและความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของเธอ เธอมองเขาแล้วอ้อนวอน “ไทโรนคะ คุณสัญญากับฉันได้ไหมคะ ได้โปรดอย่าบอกใครเรื่องฉันกับลูกนะคะ”
ไทโรนขมวดคิ้วอย่างงุนงง “หมายความว่ายังไง”
เสียงของเธอสั่นเครือ และดวงตาของเธอก็แดงก่ำ เธอพูด “คุณปู่ของคุณใช้คุณมาข่มขู่ฉันในตอนนั้น ท่านบังคับให้ฉันเลิกกับคุณแล้วให้ฉันไปแต่งงานที่ต่างประเทศเพื่อที่คุณจะได้ตัดใจเรื่องเรา”
“ฉันไม่เคยลืมคุณได้เลย ฉันทนอยู่ในชีวิตแต่งงานนั้นและถูกทารุณกรรม เขาบังคับให้ฉันมีลูก ฉันจมดิ่งอยู่กับภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง”
“บางครั้งฉันก็อยากจะหายตัวไปแล้วจบชีวิตลงอย่างเงียบๆ แต่ฉันทิ้งลูกชายของฉันไปไม่ได้”
“บางทีโชคชะตาก็อาจจะยังเมตตาอยู่บ้าง เมื่อปีเศษที่แล้ว เขาเสพยาเกินขนาดจนเสียชีวิต ลูกชายของฉันกับฉันจึงได้เป็นอิสระในที่สุด”
“ฉันอยู่ตัวคนเดียวในต่างแดน ฉันคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ และคิดถึงคุณ นั่นคือเหตุผลที่ฉันพาลูกชายกลับมาอย่างลับๆ”
“ไทโรนคะ ฉันกลัวว่าถ้าคุณปู่รู้เข้า ท่านก็จะทำร้ายเราอีก ฉันขอร้องคุณนะคะ อย่าบอกครอบครัวของคุณว่าฉันกลับมาแล้ว ฉันกลัวเหลือเกิน”
คำพูดจากปากซีร่าเริ่มรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ “ฉันไม่อยากจะรื้อฟื้นความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นอีกแล้วจริงๆ ฉันกลัวว่าคนจะชี้นิ้วนินทาเราสองคน ฉันขอร้องคุณนะคะ จนกว่าฉันจะหายดี ได้โปรดอย่าพูดอะไรเกี่ยวกับอดีตของลูกชายฉันเลย ไม่ว่าจะกับครอบครัวของคุณ หรือกับภรรยาของคุณ ได้ไหมคะ”
...
อารมณ์ของซีร่าสับสนวุ่นวายไปหมด ถึงขนาดที่เธอถึงกับพึมพำเรื่องการจบชีวิตตัวเอง ไทโรนรู้สึกสงสารเธอและดึงเธอเข้ามากอดเพื่อปลอบโยน
“ซีร่า อย่าพูดแบบนั้น ทุกอย่างที่คุณต้องเจอเป็นเพราะผม ผมจะไม่ให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณและลูกชายของคุณ ผมจะรับผิดชอบพวกคุณทั้งสองคนเอง จะไม่ให้ใครทำร้ายคุณได้อีก”
เมื่อได้ยินคำสัญญาของเขา ซีร่าก็ปล่อยโฮออกมา ก่อนจะฝืนยิ้ม “ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะรีบหายดี จะไม่ทำให้คุณต้องเป็นห่วงฉันอีก”
ไทโรนพาเธอกลับไปที่โรงพยาบาล ดูแลให้เธอทานอาหารกลางวันเรียบร้อย ก่อนจะกลับไปยังบริษัท
โทรศัพท์ของเขาแสดงสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสายจากเรนและคนอื่นๆ ในครอบครัว หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็โทรกลับหาเรน
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ ไทโรนก็พูดอย่างสงบนิ่ง “เอลล่าก่อเรื่องพอรึยังล่ะ”
ปลายสาย เสียงของเรนสั่นเครือด้วยเสียงสะอื้น เธอตะโกนใส่เขา “พี่เอลล่าหายตัวไป! แม่กับฉันยังตามหาเธอกันอยู่เลย!”
สายถูกตัดไปอย่างกะทันหัน ไทโรนตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดเพดาน
เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง ความคิดหนึ่งวิ่งวนในสมองของเขาว่าสองตัวป่วนนั่นคงจะร่วมมือกันหลอกเขาอีกแล้ว
โนเอล ฟรอสต์ ผู้ช่วยของเขา ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน “คุณวินเทอร์ครับ การประชุมตอนบ่ายสองโมงครึ่งจะเริ่มตรงเวลาไหมครับ”
ไทโรนตอบรับในลำคอเบาๆ
โนเอลทำงานกับเขามาหลายปีแล้ว เบื้องหลังใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ของเขาคือชายหนุ่มที่เคร่งครัดและมีวินัย ทำงานธุรกิจได้อย่างราบรื่น มีทักษะการต่อสู้เมื่อจำเป็น และจงรักภักดีอย่างที่สุด โนเอลคือมือขวาของเขา
หลังเลิกงาน ไทโรนก็ออกจากบริษัทตรงเวลา
คนขับรถที่ปกติแล้วจะเชื่อฟังเสมอ ถามคำถามที่ไม่ปกติขึ้นมา “คุณไทโรนครับ จะให้ผมไปส่งที่บ้านหรือไปหาคุณคาลด์เวลล์ครับ”
ไทโรนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด “กลับบ้าน”
เป็นครั้งแรกของวันที่ริมฝีปากของคนขับรถโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ไทโรนเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง
เขาเคยคิดที่จะอยู่ห่างๆ สักสองสามวัน ปล่อยให้เอลล่าใจเย็นลง
แต่หลังจากที่บังเอิญเจอเธอเมื่อตอนกลางวัน เธอคงจะอาละวาดแน่ๆ
ป่านนี้ เธอคงจะทุบทำลายข้าวของในบ้านจนระบายความโกรธออกมาหมดแล้ว
ถ้าเธอใจเย็นลงได้ บางทีอาจได้เวลาที่จะต้องคุยกันเสียที
เมื่อไทโรนกลับถึงบ้าน ไปทุกดวงเปิดไว้… แต่เอลล่าไม่อยู่
เขาก็ทำตัวตามปกติ อาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอน แล้วเข้าไปทำงานในห้องทำงาน