บทที่ 4

4

ขออย่าให้เจอกันอีกเลย!!

(มีภาพประกอบ)

หญิงสาวพยายามกดปลายเท้าให้แตะถึงขอบสระและพยายามดีดตัวเองให้พ้นขึ้นมาหายใจ แต่สิ่งที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำได้มีเพียงแค่มือทั้งสองข้างของเธอเพียงเท่านั้น

"ชะช่วยด้วย" พิมพ์ตะวันพึมพำ ๆ ใต้น้ำ

"พะ..พ่อขา~" หญิงสาวที่แข็งแกร่งหลับตาลงและนึกถึงแต่หน้าของผู้เป็นพ่อของเธอ..พ่อคนที่เธอไม่มีวันได้พบเจอท่านอีกแล้วในชีวิตนี้

และในเสี้ยววินาทีที่ลมหายใจของเธอใกล้จะหมดลงเต็มที ภาพในอดีตมันก็ย้อนกลับมาจนเธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ใต้น้ำสีฟ้าและแสงไฟจากด้านบนที่ริบหรี่ลงช้า ๆ

เธอมองเห็นมือของใครบางคนที่ยื่นลงมาจากด้านบน แต่มือเล็ก ๆ ของเธอมันเอื้อมไปไม่ถึงแล้วจริง ๆ ฟองอากาศที่มีค่อย ๆ พ่นออกจากจมูกของเธอ

ร่างบางค่อย ๆ จมลงไปจนเกือบถึงขอบสระที่ลึกเกือบ ๆ สองเมตร ขาทั้งสองข้างของเธอที่ดีดไปมาเริ่มเกร็งและแข็งกร้าวคล้ายเป็นตะคริว มือของเธอพยายามจะแหวกว่ายขึ้นไปแต่มันช่างไกลเหลือเกิน...น้ำคลอรีนทำให้ตาของเธอแสบพร่าจนต้องหลับตาลงและปล่อยให้ตัวเองจมลงสู่ก้นสระว่ายน้ำใจกลางบาร์สุดหรูแห่งนี้และ...

ฟุ่บ!!! มือหนาของใครบางคนกระชากเข้าที่ข้อมือและกระชากเธอขึ้นมาพร้อมกับประกอบปาก

พู่ว...พู่ว..ทันทีที่ริมฝีปากหนักประกบทับลงและพ่นลมหายใจเข้าไปในปากของเธอ เหมือนต่อลมหายใจให้กับพิมพ์ตะวันได้อีกครั้ง เธอลืมตาใต้น้ำมองดูใบหน้าของชายผู้ที่ช่วยชีวิตของเธออีกครั้ง

ฟู่ววววว!! ทั้งคู่ลอยพ้นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และคนที่ช่วยเธอก็คือเพอร์ซุส..คนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอจมน้ำเกือบตายนั้นเอง

เพราะเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะว่ายน้ำไม่เป็น แถมเธอยังปากแข็งไม่ยอมบอกแต่แรกอีกด้วยว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น

"..เป็นไรปะ?" ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่กังวลไม่แพ้กัน เขาประคองร่างบางและอุ้มเธอยกขึ้นไปนั่งที่ขอบของสระว่ายน้ำ

"เฮ่อ ๆ ๆ " ร่างบางพยายามหายใจด้วยตัวเอง แต่มันก็จุกแน่นที่หน้าอกมาก ๆ

"…" พิมพ์ตะวันกำหมัดแน่นทั้งสองข้างจ้องมองหน้าเพอร์ซุสอย่างแน่นิ่ง

"นี่ไม่เอาน่า..ฉันก็แค่ล้อเธอเล่นเอง ใครจะไปรู้ว่าเธอว่ายนะน้ำ (เพอร์ซุส) /นายรู้ไหมตัวอะไรที่มันชอบลงมากินในน้ำ..ตัวเหี้ยไง!! (พิมพ์ตะวัน) เธอพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับง้างหมัดและต่อยกระแทกเข้าไปเน้น ๆ ที่มุมปากของเขา

ตุ๊บ!! ใบหน้าหล่อร้ายหันขวับไปตามแรงกระแทกทันที

"ว๊าย..เลือด!!" นางแบบสาวที่เกาะอยู่ขอบสระอีกฝั่งตะโกนขึ้นและชี้หน้าพิมพ์ตะวันอย่างเอาเรื่อง

"เธอต่อยหน้าคนที่เพิ่งจะ..จูบช่วยชีวิตเธอไปเนี่ยนะ" เพอร์ซุสใช้ปลายลิ้นดุน ๆ มุมปากที่มีเลือดของเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

"ชาตินี้ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย" พิมพ์ตะวันรีบยกมือขึ้นถู ๆ ขยี้ริมฝีปากตัวเองด้วยความรังเกียจ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่เคาร์เตอร์บาร์เก็บของต่าง ๆ และเตรียมจะเดินออกไปจากร้าน

"ขอโทษนะพี่แอม" พิมพ์ตะวันยกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่อีกครั้ง เพราะเธอรู้ว่ารุ่นพี่เธอคงโดนตำหนิเอาแน่ ๆ

"รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป เธอกล้าทำแบบนี้กับลูกค้าได้ยังไง?" ผู้จัดการเดินตามมาด่าเธอฉอด ๆ

"ฉันจะไล่เธอ (ผู้จัดการ) / ไม่ต้องไล่..ฉันขอลาออก (พิมพ์ตะวัน) " เธอเดินตรงกลับเข้าไปหาพร้อมกับชี้หน้าไอ้ผู้จัดการร่างท้วมจอมหื่นนั้นอย่างเอาเรื่อง

"..อะ..จะ..จะออกก็ไปสิ" ผู้จัดการหน้าสั่นเล็กน้อย เพราะเห็นตอนที่เธอต่อยเพอร์ซุสแล้วก็นึกกลัวขึ้นมาเหมือนกัน หมัดหนักจนปากแตกขนาดนั้น

พิมพ์ตะวันเดินไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ของเธอ ซึ่งเพอร์ซุสเองก็วิ่งตามออกมาดูเช่นกัน

"นี่..ฉันแค่ล้อเล่นเองนะ เธอโกรธเวอร์ไปรึเปล่าฮะ?" เพอร์ซุสตะโกนถามไป นิ้วโป้งก็กดแผลที่มุมปากไป

"ความเป็นความตาย..มันล้อเล่นได้ด้วยเหรอ?" พิมพ์ตะวันหันกลับมาจ้องหน้าเขาก่อนจะบิดมอเตอร์ไซค์เล็งไปที่รถหรูคันละหลายสิบล้านของเพอร์ซุสที่จอดอยู่ไม่ไกล

ปั่ก ๆ ๆ เธอยกเท้าขึ้นกระทืบที่กระจกมองหน้ารถของเขาแรง ๆ เพื่อระบายอารมณ์โกรธ

ก่อนจะขี่วนรอบลานจอดรถชูนิ้วกลางให้กับเขาเน้น ๆ ก่อนจะบิดออกไปจากบาร์ทั้ง ๆ ที่ตัวเปียกโชก

บรื้น ๆ ๆ ร่างบางบิดรถมอเตอร์ไซค์เร่งความเร็วไปบนท้องถนนที่เงียบสงัดในยามค่ำคืน ไร้ซึ่งแสงไฟใด ๆ จากรถยนต์คันอื่น ๆ แม้ว่ามันจะดูน่ากลัวและอันตราย แต่เธอก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาจนเคยชินแล้ว

บรื้น ๆ ๆ เสียงท่อรถคำรามลั่น หลังจากที่ควบรถมอเตอร์ไซค์ออกไปได้สักพักใหญ่ ๆ ความโกรธที่ครอบงำค่อย ๆ ลดลง และเมื่อสติของเธอค่อย ๆ กลับมา..

"ฉิบหายแล้ว..นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย" เธอพึมพำออกมาใต้หมวกกันน็อกของตัวเองอีกครั้ง

"รถไอ้ฝรั่งบ้านั้นคันละกี่ล้านกันนะ...โอ๊ย..อิพิมพ์ ๆ ๆ ซวยแล้วไง"

"ซวยแน่ ๆ "

ป๊อก ๆ ๆ ๆ พิมพ์ตะวันยกมือซ้ายโขกที่หมวกกันน็อกตัวเองซ้ำ ๆ