บทที่ 5

5

เปิดเทอม

(มีภาพประกอบ)

(พิมพ์ตะวัน)

วันต่อมา

"อ้าว..เปิดเทอมแล้วเหรอลูก?" สามีของแม่เอ่ยทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขาเองก็กำลังเตรียมตัวจะออกไปทำงานเช่นค่ะ

"ใช่ค่ะคุณพ่อ" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะสวมเสื้อแจ็กเกตทับชุดนักศึกษาอีกที

"อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนมั้ยลูก มื้อเช้าเนี่ยสำคัญนะพิมพ์" ท่านเดินเข้ามาพูดคุยด้วยใบหน้าที่ดูปกติดีทุกอย่าง ราวกับคนละคนกับคนเมื่อคืนเลย

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีมหาลัยอยู่ไกลนะคะ..อีกอย่างพิมพ์ต้องรีบจ่ายค่าเช่าหอพักก่อน" ฉันรีบยกมือไหว้คุณพ่อ และหันไปไหว้แม่ของตัวเองที่กำลังเดินจูงมือน้องชายตัวแสบลงมาจากบันไดชั้นสองของบ้านพอดี

"พี่พิมพ์ครับ"พัตเตอร์น้องชายตัวเล็กตะโกนเรียกหาฉันลั่น พร้อมกับวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันไว้ทันที

"พัตเตอร์ไม่อยากให้พี่พิมพ์ไปเรียนเลย...เพราะกว่าพี่พิมพ์จะกลับบ้านก็สองสามอาทิตย์ทีหนึ่งเลย พัตเตอร์เบื่อไม่มีใครสอนทำการบ้านเลย" เจ้าตัวเล็กกระทืบเท้าเบา ๆ และงอแงทันทีที่เห็นฉันใส่ชุดนักศึกษา ซึ่งก็งอแงงแบบนี้มาตั้งแต่ตอนที่ฉันเริ่มเข้ามหาลัยแล้วล่ะ

"งั้นถ้าพัตมีอะไรที่ไม่เข้าใจจริง ๆ ก็โทรมาหาพี่สิ เดี๋ยวพี่สอนทางโทรศัพท์ก็ได้" ฉันย่อตัวลงลูบหัวน้องชาย ก่อนจะหอมแก้มซ้ายและขวาอย่างเอ็นดู

"ไม่เอาอะ..พัตอยากให้พี่พิมพ์กลับมาอยู่บ้าน" พัตเตอร์ส่ายหน้าและไม่ยอมปล่อยเสื้อแจ็กเกตของฉัน

"มหาลัยพี่มันไกล ๆ มาก ๆ เลยนะพัต..ถ้าพี่อยู่บ้านกับหนู พี่ก็คงไปเรียนไม่ทันแน่ ๆ " ฉันอธิบายไปตามความจริงเพราะมหาลัยของฉันอยู่ไกลมากและไหนจะสภาพการจราจรในกรุงเทพอีก ค่าน้ำมันไปกลับก็ไม่คุ้มแล้ว

ฟุ่บ! คุณพ่อเดินมาอุ้มลูกชายคนสุดท้องของเขาขึ้นแนบอกในทันที

"ไม่เอาน่า..อย่างอแงใส่พี่พิมพ์เขาแบบนี้สิลูก พี่พิมพ์เขาต้องไปเรียนหนังสือนะ"

"เพราะอีกหน่อยพอพี่พิมจบมา เขาจะมีงานดี ๆ ทำแล้วมาส่งพัตเตอร์เรียนต่อไง"

"ส่วนการบ้านให้พี่พิ้งช่วยสอน (คุณพ่อ) / พี่พิ้งสอนการบ้านพัตเตอร์ไม่ได้หรอกครับ (พัตเตอร์) " น้องชายส่ายหน้าอย่างไม่ยอมในทันที

"เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวพ่อจัดการน้องเราเอง..พิมพ์รีบไปเรียนเถอะ" คุณพ่อพูดทิ้งท้ายแค่นั้นก่อนจะอุ้มลูกชายไปนั่งที่โต๊ะอาหารเตรียมที่จะทานข้าวเช้าพร้อมกัน

"ขี่รถดี ๆ นะพิมพ์ ถึงหอแล้วก็โทรมาบอกแม่ด้วย แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง" แม่เดินเข้ามาสวมกอดฉันเอาไว้แน่น

"ค่ะแม่" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะยกมือไหว้เพื่อร่ำลา ท่านก็เดินตรงมาส่งฉันถึงลานจอดที่หน้าบ้าน

"แม่รักพิมพ์นะ ไม่ว่าพิมพ์จะมีปัญหาอะไรยังไงก็ตาม..พิมพ์เล่าให้แม่ฟังได้เสมอ" แม่ลูบแผ่นหลังของฉันเบา ๆ และหอมแก้มฉันเช่นทุกครั้ง

"พิมพ์ก็รักแม่ค่ะ" ฉันตอบกลับไปก่อนจะเดินตรงไปที่รถมอเตอร์ไซต์ที่จอดอยู่

"ช่วงนี้พ่อท่านทำงานหนักน่ะ ถ้าท่านพูดอะไรที่ทำให้พิมพ์ไม่สบายใจก็อย่าถือสาพ่อเขาเลยนะ" จู่ ๆ แม่ก็พูดขึ้นในตอนที่ฉันขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์เตรียมจะขี่ออกไป

"พ่อเขาหวังดีกับพิมพ์มาก ๆ และก็รักพิมพ์ไม่ต่างจากลูกคนอื่น ๆ เลยด้วย"

"พิมพ์เข้าใจคุณพ่อดีค่ะ..แม่ไม่ต้องกังวลนะ พิมพ์ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ" ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะสวมหมวกกันน็อคปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของตัวเอง

จริงอยู่ที่ฉันไม่เคยโกรธคุณพ่อ หรือพ่อเลี้ยงของตัวเองเลย..เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านดูแลทุกคนในบ้านรวมทั้งฉันมาเป็นอย่างดี หลังจากที่พ่อแท้ ๆ ของฉันเสียไป ถ้าไม่ได้พ่อเลี้ยงคนนี้ ฉันก็คงไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีข้าวกิน และคงไม่มีเงินเรียน

ณ มหาลัยอเธน่า

ATHENA INTERNATION UNIVERSITY

ตึกวิศวกรรมศาสตร์

สาขา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม

ฉันชื่อพิมพ์ตะวัน หรือที่ทุกคนเรียกสั้น ๆ ว่าพิมพ์ อายุตอนนี้ก็ ยี่สิบเอ็ดปี และกำลังศึกษาอยู่คณะวิศวะ เหมือนแร่ และปิโตรเลียม ชั้นปีที่สาม

ฉันเป็นนักเรียนที่สอบชิงทุนแบบเต็มจำนวนของทางมหาลัยอเธน่าได้ และอเธน่าแห่งนี้คือมหาลัยเอกชนนานาชาติอันดับหนึ่งในไทย และอันดับสามของเอเชีย

ถ้าฉันได้เรียนจบจากที่นี่ บริษัทยักษ์ใหญ่หลาย ๆ แห่งก็จะเข้ามาจองตัวในทันที แถมจะไม่ต้องวิ่งไปหางานเลยด้วยซ้ำ และเป้าหมายที่ชัดเจนของฉัน คือการมีงานดี ๆ เงินเดือนสูง ๆ เพื่อที่จะได้เป็นที่พึ่งพาให้กับน้อง ๆ ทั้งสองคนของตัวเอง

การเกิดมาเป็นพี่สาวคนโตมันต้องแกร่ง ต้องแบกทุกอย่างและก็ต้องสู้เพื่อตัวเองและน้อง ๆ เสมอ...จริงมั้ยละ..

"มึงสาย!!!" ทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียน กลุ่มเพื่อนผู้ชายเกือบ ๆ สี่คนก็พุ่งเข้ามาตั้งท่าเหมือนจะหาเรื่องฉันทันที

"พวกมึงจะโทษกูไม่ได้นะ ก็ป้าสมร ของพวกมึงมาตั้งร้านสาย..กูก็เลยมาสายไปด้วยเลย" ฉันกวาดสายตามองพวกมันพลางถอนหายใจ ก่อนจะยกชุดข้าวเหนียวหมูปิ้งเกือบ ๆ สิบชุดมาให้พวกฝูงแรง ประจำสาขา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม ท้ังสี่ตัว อันมี..ไอ้ออโต้ ไอ้อาร์เดล ไอ้เลโอ และไอ้โย