บทที่ 6

6

นักศึกษา (วิศวะ) ใหม่

"โอ๊ย!! ไอ้พิมพ์หัวกู" ออโต้กุมหัวตัวเองก่อนจะเอื้อมมือมาดึงผมฉันคืนแต่ไม่ได้ดึงแรงมาก เหมือนแค่แกล้งกันเล่น

"โขกแรง ๆ เนี่ยแหละ มึงจะได้ตื่น!" ฉันกระชากผมมันแล้วดึงซ้ำ ๆ

"เฮ ๆ ๆ พวกคุณปีสามกันแล้วนะ!!" อาจารย์วิลเลี่ยมตวาดขึ้นลั่น ทำให้เราสองคนจำต้องหยุดการอาฆาตแค้นต่อกันเพียงเท่านี้

"เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ " ท่านตำหนิก่อนจะหันไปคุยกับนักเรียนใหม่ รวมถึงหัวหน้าจากฝ่ายทะเบียนอีกคน

ในตอนแรกอาจารย์ก็คุยกับนักเรียนใหม่เป็นภาษาอังกฤษ แต่พอมีฝ่ายทะเบียนเข้ามาด้วย ท่านก็เลยสนทนาเป็นภาษาไทยแทน ซึ่งอีกฝ่ายก็พูดไทยได้เช่นกัน

"เอาจริงวิชาของปีหนึ่งปีสอง เทียบโอนได้หมด แต่วิชาของคณะวิศวะบางตัว ก็ยังมีต้องเก็บอีก" อาจารย์วิลเลี่ยมพูดพร้อมกับเปิดเอกสารการเรียนของนักศึกษาคนนั้นไปพลาง ๆ ซึ่งร่างสูงก็หันหลังให้กับพวกเรา แต่หันหน้าคุยกับอาจารย์ด้วยที่เคร่งเครียด

"แต่ที่น่าทึ้งคือ..เรียนบริหารมา แต่ดันทำข้อสอบของคณะวิศวะภาคเหมืองแร่และปิโตรเลียมได้เกือบเต็ม"

"เพราะขนาดเด็กในคณะวิศวะ ยังสอบผ่านมาได้แค่ ห้าคนเอง" อาจารย์วิลเลี่ยมเม้มปากอย่างช่างใจ เพราะปกติแล้วการย้ายคณะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนทำกัน และต้องผ่านการพิจารณาจากอาจารย์หลายฝ่ายด้วยกัน

"ถ้าย้ายมาวิศวะ นักศึกษาจะจบช้าไปหนึ่งนะ. ถ้าจะเก็บเครดิตได้ครบยังไงก็ต้องลงซัมเมอร์ ไหวไหมล่ะ?" อาจารย์วิลเลี่ยมยืนคำนวณเครดิตให้กับเขาพร้อมกับเขียนแผนการเรียนให้คร่าว ๆ

"เรื่องจบช้า..ไม่ใช่ปัญหาเลยครับ เพราะผมไม่ได้รีบ" ร่างสูงตอบกลับไปเสียงเรียบ ฉันที่กำลังตั้งตั้งหน้าเซนชื่อตัวเองอยู่ก็ถึงกับชะงักไปเลยเหมือนกันเพราะเสียงของหมอนี่มันคุ้นมาก ๆ แถมสำเนียงการพูดภาษาไทยที่ไม่ค่อยชัดยังทำให้รู้สึกคุ้นเข้าไปอีก

"โอเค..เท่าที่ดูจากเกรดแล้วเรานี่หัวกะทิ ของฝั่ง BBA เลยนะ ย้ายมาวิศวะก็ดีเหมือนกัน" อาจารย์วิลเลี่ยมดูจะชอบตาเด็กใหม่นี่พอควรเลย อีกอย่างห้องเรียนภาควิชา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม มันก็เงียบจริง ๆ ไม่แปลกที่อาจารย์จะดีใจที่มีคนเข้ามาสนใจเรียนเพิ่ม

"ว่าแต่ทำไมถึงย้ายมาวิศวะละ?" อาจารย์เอ่ยถามอย่างละเอียดเพื่อความแน่ใจ เพราะการจะย้ายคณะแต่ละครั้งมันสำคัญมากจริง ๆ ท่านคงไม่อยากให้เด็กใหม่ตัดสินใจพลาด

"ผมรู้สึกว่าวิชาเกี่ยวกับบริหารมันไม่ค่อยท้าทายนะครับ เพราะผมเองอยู่กับเรื่องการบริหารธุรกิจมาตั้งแต่เด็ก ๆ "

"เลยอยากจะเรียนอะไรที่ยากกว่านั้น และอะไรที่มันสามารถไปต่อยอดกับธุรกิจของที่บ้านได้"

"ภาควิชานี้ตอบโจกย์ดี" ร่างสูงตอบกลับพร้อมกับหันมามองทางทุกคนที่นั่งอยู่ แต่ฉันก็ไม่ได้โฟกัสเขาสักเท่าไหร่ เพราะมือยังคงก้มหน้าเล่นมือถือไถ่จอหางานพิเศษแถว ๆ มหาลัยทำไปพลาง ๆ

"เรื่องเรียนน่ะ ครูคิดว่าไม่น่าหวงเท่าไหร่"

"แต่ที่หวงน่าจะเป็นระบอบรุ่นพี่รุ่นน้องในสังคมของวิศวะมากกว่า เพราะถ้าเราไม่ผ่านการรับน้อง เราก็จะไม่ได้เกียร์รุ่น"

"ที่นี่..เราอยู่กันแบบครอบครัว และการรับรุ่นคือการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว"

"ผมยินดีเข้ารับน้องใหม่พร้อมกับเด็กปีหนึ่ง เพื่อให้ได้เกียร์รุ่นครับ"

"งั้นก็ดี...ไหน ๆ จะย้ายคณะแล้ว ก็จงเป็นวิศวะอย่างเต็มตัว" อาจารย์วิลเลี่ยมยิ้มให้นักศึกษาใหม่ ก่อนจะจรดปากกาเซนชื่อตัวเองลงไปในใบลงทะเบียนเรียนของเขา

ในระหว่างที่เด็กใหม่พูดคุยกับอาจารย์วิลเลี่ยมอยู่นั้น พวกเราทั้งห้าก็นั่งคุยเล่นกันไปพลาง ๆ

"ฝรั่งเหรอวะ?" ไอ้โยเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก

"สูงอย่างกับเปรต" เสียงของไอ้เลโอจอมปากหมาก็เริ่มบลูลี่นักเรียนใหม่แบบขำขันกัน

"เขาพูดไทยได้ พวกมึงเบาได้เบา" ไอ้อาร์เดลหันไปเตือนพวกเพื่อน เพราะมันเองก็ลูกครึ่งเช่นกัน

"มึงรู้จักเหรอไอ้เดล?" ไอ้โยกระซิบถามและคุยกันข้ามหัวฉันกันไปกันมาตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

"รู้จักดิ..เห็นแค่ด้านหลังกูก็จำมันได้เลย ก็ไอ้พี่เนี่ยแหละที่ทำให้สาวนิเทศคนนั้นทิ้งกูไป" อาร์เดลก็รีบเล่าต่อในทันที

"แสดงว่าเขาหล่อกว่ามึงอะดิ" ฉันแกล้งพูดแหย่มันไปเล่น ๆ แต่มือก็ยังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปเพื่อกดหางานพิเศษทำไปพลาง ๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไหร่ เพราะการมาของเด็กใหม่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักหน่อย

"ปากมึงนี่นะ ไอ้พิมพ์" อาร์เดลเลิกคิ้วมองทางฉันอย่างเอาเรื่อง

"หล่อกว่ารึเปล่าไม่รู้ แต่น่าจะใหญ่กว่าแน่ ๆ สาวคนนั้นถึงทิ้งมึงไป" ไอ้เลโอเหลือบมองไปที่เป้ากางเกงของอาร์เดลแบบแกล้ง ๆ

"ไอ้เชี่ยเลโอ มึงเคยนั่ง ๆ อยู่แล้ววูบมั้ย?"

"ไอ้พวกหื่น มึงหยุดลามกสักนาทีดิ กูจะอ้วก" ฉันส่ายหน้ากับบทสนธนาของพวกมันที่เริ่มจะต่ำตมมากขึ้นไปทุกที ๆ

"สารนิเทศที่นั่นก็ใช่ย่อยคุยกับกูมาได้เป็นเดือน ๆ พอเจอไอ้พี่นี้ไปคืนเดียวเท่านั้น..บล็อกไลน์กูเฉย" อาร์เดลระบายความในใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ

"พวกมึง ๆ จำไว้นะ เราจะไม่คุยกับไอ้เด็กใหม่นั้นเด็ดขาด จนกว่ามันจะได้รับรุ่น" ไอ้โยพูดขึ้นเป็นครั้งแรก เพราะการรับรุ่นของคณะวิศวะสำคัญมากจริง ๆ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าตอบรับกันไปในทันที

"อ๋อ...กูจำได้ละคนที่เป็นกัปตันทีมบอลของบริหารไง...คนที่ชื่อเพอร์ (ออโต้) / ชู่ว!! ที่นี่ห้องเรียนนะไม่ใช่สนามบอล ช่วยเงียบกันหน่อย (อาจารย์วิล) ยังไม่ทันที่ไอ้ออโต้จะพูดจบ อาจารย์ก็ดุขึ้นมาอีกครั้งทำให้ทั้งห้องเงียบกริบได้ภายในเสี้ยววินาทีเดียวเลย

"พิมพ์ตะวัน เอากระดาษรายชื่อมาให้เพื่อนใหม่เขียนชื่อทีสิ" อาจารย์วิลเลี่ยมตะโกนเรียกฉัน ซึ่งน่าจะเป็นคนที่ดูมีสติมากที่สุดในห้องนี้แล้วจริง ๆ

"ได้ค่ะอาจารย์" ฉันเดินถือกระดาษตรงไปทางอาจารย์วิลเลี่ยม โดยมีร่างสูงในชุดนักศึกษายืนหันหลังให้อยู่

"อันนี้ของนาย.." ฉันวางกระดาษลงตรงหน้าของนักศึกษาใหม่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพื่อมองหน้าเขาแบบชัด ๆ

🌊☀️🏄🏻‍♀️