บทที่ 7

7

ความซวยมาเยื่อนถึงที่

(มีภาพประกอบ)

(เลิกคลาส)

"โอเค เดี๋ยวครูจะให้เลิกคลาสก่อนเวลาสามสิบนาทีนะ" อาจารย์วิลเลี่ยมเงยหน้าขึ้นถามทุกคนอีกครั้ง

"เพราะวันนี้คณะวิศวะเรามีนัดรวมตัวกันที่ลานกิจกรรม เรื่องการรับน้องปีหนึ่ง" อาจารย์วิลเลี่ยมปิดหนังสือลงก่อนจะเดินตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าพวกเราทั้งห้าคน

"ถ้าจะเข้าวิศวะแค่ย้ายหน่วยกิจอย่างเดียวไม่ได้ เราต้องรับรุ่นด้วย" อาจารย์พูดขึ้นกับเพอร์ซุสก่อนจะกดปิดจอโปรเจคเตอร์ด้วยรีโมท

"ทุกคนกลับได้เลย ยกเว้นพิมพ์ตะวัน ครูจะคุยเรื่องงานเด็กทุนปีนี้น่ะ" อาจารย์วิลเลี่ยมเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ พร้อมกับหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมารอ

"งั้นเจอกันหน้าลานรับน้องนะ พวกกูไปดูดบุหรี่ก่อน" อาร์เดลหันมาบอกกับฉัน และใช้หางตามองทางเพอร์ซุสเล็กน้อย

ก่อนที่พวกมันทั้งสี่คนจะลุกจากโต๊ะ พร้อมกับสะพายกระเป๋าเดินนำออกจากห้องไปจนหมด เหลือแค่เพอร์ซุสที่ยังคงนั่งเปิดชีทเรียนอ่านไปคร่าว ๆ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าและเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย

ฟุ่บ! แผ่นกระดาษตารางชั่งโมงทุนที่ฉันต้องทำให้กับทางมหาลัย ซึ่งก็จะเป็นพวกกิจกรรมแทบจะทุกกิจกรรมของมหาลัยเลย ไม่ว่าจะจัดเตรียมงานประชุม รับน้อง หรือกีฬาสี เด็กทุนล้วนแต่ต้องรับผิดชอบทั้งหมด

(อย่างที่รู้กันดี..โลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรี ๆ)

(ค่าเทอมปีละห้าถึงหกแสน แค่ทำงานง่าย ๆ แบบนี้ถือว่าคุ้มมากแล้วจริง ๆ สำหรับเด็กทุนเรียนเต็มจำนวนเช่นฉัน)

"อันนี้คือตารางชั่วโมงทุนอัปเดตจากห้องทะเบียนนะ ชั่วโมงทุนปีนี้กับเวลาเรียนค่อนข้างคาบเกี่ยวกันเยอะเลยนะ"

"ปีนี้อาจจะเหนื่อยหน่อย" อาจารย์วิลเลี่ยมพูดขึ้นเพราะท่านคือคนที่เซ็นชื่อลงบนใบก่อนจะยื่นให้ฉัน

"ขอบคุณค่ะอาจารย์ หนูจะตั้งใจทำอย่างเต็มที่" ฉันยกมือไหว้อาจารย์วิลเลี่ยมไป ถึงแม้ท่านจะดุแต่ในความดุ ความเนี๊ยบก็ล้วนแต่มีความหวังดีมอบให้นักศึกษาทุกคนเสมอจริง ๆ

หลังจากคุยเรื่องชั่วโมงทุนเสร็จ ฉันก็เดินสะพายกระเป๋าออกมาจากห้อง เตรียมจะเดินตรงไปลานกิจกรรม

ฟุ่บ!! ทันทีที่ปิดประตูห้องเลคเซอร์ หัวใจก็แทบจะวายเลยจริง ๆ เพราะ..

"ชะเชี้ยยย!!" ฉันเอามือลูบอกตัวเองด้วยความตกใจ เมื่อเจอเพอร์ซุสยืนกอดอก รออยู่ก่อนแล้ว

"คนเถื่อน ๆ อย่างเธอเนี่ย..ไม่น่าตกใจอะไรง่าย ๆ เลยนะ" เขาพูดขึ้นพร้อมกับก้าวขาเดินตรงหน้าของฉัน

"มีอะไรกับฉันอีกละ?" ฉันเลิกคิ้วถามกลับไปอย่างหัวเสีย

"ห๊ะ??" ไอ้ฝรั่งหัวทองเบิกตาโตขึ้นมาทันที

"มีอะไรกับเธออะนะ?" ร่างสูงมองฉัน พร้อมกับประสานมือเข้าด้วยกันและทำท่าทางแปลก ๆ แบบประสานและเอาส้นมือชนกันเน้น ๆ

"อะ..ไอ้บ้า!!" ฉันรีบดึงมือของไอ้เสาไฟฟ้าลงทันที เพราะกลัวคนอื่นที่เดินผ่านไปผ่านมาจะเข้าใจผิดเอา

"โอ๊ย!! มันไม่ได้หมายความแบบนั้นโว้ย หมายถึง...มีปัญหา มีธุระ .แบบนายน่ะ....มี...ห่าอะไรกับฉันอีก?" ฉันเกาหัวตัวเองซ้ำ ๆ ก่อนจะรีบพูดแก้ไปทันควัน

(นี่เขาไม่เข้าใจภาษาไทย หรือฉันที่พูดภาษาไทยไม่ถูกต้องวะ)

ฟุ่บ!! ร่างสูงยกรองเท้าที่เต็มไปด้วยคราบโคลนจากรอยเท้าเปื้อน ๆ ของฉัน ไม่รวมกับรอยหมึกซึมที่เลอะเต็มรองเท้าสีขาวล้วนแบรนด์ดังที่ราคาเกือบเจ็ดหมื่นจริง ๆ เท่าที่เสิร์ชหาจากในเน็ตมากับไอ้ออโต้

(รองเท้าบ้าอะไรวะเจ็ดหมื่น ไม่ต้องขายไต ชดใช้เลยเหรอไง) ฉันหน้าเสียเล็กน้อย และทำได้แค่พึมพำในใจ

"แล้วไง?" ก่อนจะปากเก่งสู้ไปก่อน แม้ว่าใจจะเต้นตุบ ๆ ๆ แทบจะหลุดออกมาเลย

"เธอจะ..ชดใช้ยังไง?" เขาเลิกคิ้วถามกลับมาเสียงกวน ๆ ก่อนจะยื่นรองเท้ามาแทบจะฟาดใส่หน้าของฉันอยู่แล้ว

"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบด้วย ก็นายยื่นเท้ามาเอง..ฉันไม่เห็นก็เลยเหยียบไป" ฉันข่มความกลัวไว้ในใจและเงยหน้าตอบกลับอย่างสู้สายตา

"เอางี้..อะ..ฉันให้นายทำคืนก็ได้" ฉันยื่นรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเอง ที่ใส่มาสามปีแถมซักจนขาวสะอาดชนิดที่ยี่ห้อหลุดไปเป็นชาติไปตรงหน้าของเขา

"เหยียบสิ..หรืออยากจะละเลงปากกาอะไรก็เชิญเลย" ฉันยื่นปลายเท้าของตัวเองไปตรงหน้าของเขา

"นี่! ฉันไม่มีเวลาเล่นกับเธอหรอกนะ" เขาจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง

ฟุ่บบบ!! พร้อมกับยัดรองเท้าผ้าใบของตัวเองให้กับฉัน

"ถ้าเธอไม่มีจ่ายคืน ก็เอาไปซักให้สะอาดซะ"

"แต่ถ้าทำไม่ได้ก็..เอาเงินมาเจ็ดหมื่น"

"กะ..ก็ได้..แหมรอยแค่นี้เองทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต!" ฉันรีบตอบกลับไปทันที

แม้รู้ดีว่ามันแทบไม่มีทางเป็นไปได้เลยเพราะหมึกซึมมันซึมลึกเข้าไปในเนื้อของผ้าใบแล้วจริง ๆ

(งื้อ ๆ ๆ พระเจ้าช่วยด้วย ๆ)

"มีธุระแค่นี้ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะได้รีบเอากลับไปซักมาคืนให้!" ฉันตอบไปแบบเสียงแข็ง ๆ ก่อนจะเดินหันหลังเตรียมจะไปหาที่ซักรองเท้าให้หมอนี่ ก่อนที่คราบจะฝั่งลึกไปกว่านี้

หมับ!! ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินไปไหนได้ มือหนาของเขาก็คว้าไหล่ของฉันเอาไว้อีกครั้ง

"เดี๋ยว"

"อะไรอีก?" ฉันขมวดคิ้วหันไปถามด้วยเสียงเอื้อม ๆ

"..ถอดรองเท้าของเธอมา" เขาเหลือบตามองลงไปที่รองเท้าของฉัน

"อะไรนะ?" ฉันยิ่งงงหนักกว่าเดิม

"เธอนี่หูหนวกรึไง..ฉันบอกว่าถอดรองเท้าเธอมา ฉันจะใส่" ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาดึงหูของฉันไปพูดใกล้ ๆ

"นายจะบ้ารึไง เท้าฉันเล็กกว่าเธอเป็นเท่าเลย ถ้านายมาใส่รองเท้าฉัน..รองเท้าฉันก็พังพอดี?" ฉันส่ายหน้าอย่างไม่เอาด้วยแน่ ๆ

"แล้วเธอจะให้ฉันเดินเท้าเปล่า ไปรับน้องรึไง?" เขาเอียงคอถามด้วยสีหน้าจริงจังเหมือนกดดันฉันไปในตัว

"…เออ ๆ ๆ ...เอาไป" ฉันทำได้แค่ยืนกำหมัดแน่น ก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าตัวเองให้กับเขาไป