บทที่ 10

ในที่สุดตอนนี้เย่เฟิงก็รู้แล้วว่าทําไมหลีเอียนถึงมาหาตัวเองอีก

เพราะเหตุการณ์เมื่อวาน ก็เลยมาขอโทษเหรอ?

สันนิษฐานว่าลูกชายของเถ่าเเก่เหรินคนนั้นถูกวางยาพิษเข้าเเล้ว!

จากนั้นหลีเอียนก็ปล่อยตัวเองไปเมื่อวานนี้ซึ่งมันดูไร้เหตุผลและน่าอับอายมาก

เมื่อเผชิญกับคําถามที่ค่อนข้างเย่อหยิ่งและก้าวร้าวของหลีเอียน ในเวลานี้ เย่เฟิงยิ้มอย่างไม่แยแส

สองลูกตา จ้องมองซึ่งกันและกันแล้วพูดว่า "สันนิษฐานว่าลูกชายของเถ่าเเก่เหรินถูกวางยาพิษเมื่อวานใช่ไหม? ถ้าฉันเดาถูกละก็ เด็กคนนั้นไม่ตาย และเขาควรจะขอบคุณฉันตอนนี้ใช่ไหมล่ะ"

ดังนั้น ความร่วมมือของคุณกับเขาจึงใกล้สำเร็จแล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ฉันได้ช่วยคุณไปแล้ว แต่เมื่อวานคุณกลับบอกให้ฉันออกไป ใช่ไหมล่ะ？

ดังนั้นวันนี้ความจริงก็ได้ถูกเปิดเผย แม้ว่าฉันจะตบหน้าคุณ ก็ไม่สมควร ใช่ไหม？"

แม้ว่าน้ำเสียงของเย่เฟิงจะเรียบ แต่ทุกถ้อยคําก็สละสลวย และทุกประโยคก็สมเหตุสมผล

เมื่อเสียงพูดตกลงมา หลีเอียนก็ตกตะลึงและดวงตาที่สวยงามของเธอก็ดูประหลาดใจ

เธอไม่คาดคิดว่าเย่เฟิงจะตอบแบบนี้

ผู้ชายคนนี้อยากตบตัวเองกลับจริงๆเหรอ?

สิ่งนี้ทําให้หลีเอียนประหลาดใจเล็กน้อยและในเวลาเดียวกันเมื่อมองไปที่การจ้องมองของเย่เฟิงเธอก็ไม่พอใจเล็กน้อย

คู่หมั้นหุ่นเชิดสองคนแรกยอมจํานนต่อหน้าเธอ และพวกเขาไม่กล้าหายใจ คงไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นทาส

ไม่เพียงแต่คู่หมั้นสองคนเท่านั้น ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เธอสัมผัสด้วยตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก ส่วนมากก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

สําหรับเธอ เธอยอมจํานนเสมอ!

เป็นเพราะความงามของเธอ และยิ่งเป็นเพราะภูมิหลังครอบครัวของเธอด้วย

ไม่มีผู้ชายคนไหนที่อยากจะตีเธอ

เดิมทีทัศนคติของเธอที่มีต่อเย่เฟิงนั้นคล้ายกับสองคนก่อนหน้านั้น มันก็เป็นเเค่ฐานะทาสและเครื่องมือเท่านั้น

ในใจของเธอ เย่เฟิงควรจะคล้ายกับสองคนก่อนหน้าของเธอ: เชื่อฟังประจบสอพลอ และคร่ำครวญ!

อย่างไรก็ตาม......ผู้ชายคนนี้อยากจะตบหลังเธอด้วยซ้ำ?

แม้จะเป็นแค่การพูด แต่ก็ทําให้หลีเอียนโกรธเล็กน้อย

เธอตระหนักว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธออาจแตกต่างจากสองคนก่อนหน้านี้

เขาก็เพียงแค่อยากจะช่วยลูกสาวของเธอเท่านั้นและทำเพื่อเงิน ถึงได้มาเป็นคู่หมั้น

ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่ต้องการทําให้ตัวเองพอใจ

"ถูกต้องไม่มีอะไรผิดปกติที่คุณกลับมาแต่ถึงแม้จะควร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะทําได้! ค้นหาว่าพวกเราเป็นใคร! หึ!

หลีเอียนกัดฟันและพูดอย่างเย็นชา

"โอเค แล้วคุณจะถามอะไรอีกล่ะ เหอะๆ......"

เย่เฟิงยักไหล่และไม่มีอะไรจะพูด

หลีเอียนจ้องมองเขาและทั้งสองขอห้องส่วนตัวและนั่งลง

เย่เฟิงจะเห็นว่านี่คือผู้หญิงที่แข็งแกร่งและครอบงําไปด้วยความหยิ่งผยอง

บางทีมันไม่ใช่เรื่องง่ายสําหรับผู้หญิงคนนี้ที่จะชดเชยตัวเองด้วยการปลอมตัว

"รีบกินข้าวกันเถอะ กินเสร็จเเล้วพวกเราจะไปจดทะเบียนสมรส หลังจากนั้นก็ไปพบน้องชายของฉัน!"

หลีเอียนฟื้นความเยือกเย็นของใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอและพูดว่า

"ห๊ะจดทะเบียนสมรสอะไร"

เย่เฟิงประหลาดใจ

"ใช่ คุณไม่ได้พูดมาก่อนเหรอ? พวกเราแกล้งแต่งงานและทําการแสดงทั้งหมด!"

หลีเอียนสีหน้าเต็มไปด้วยความแน่นอน

"ฉันคิดว่าฉันแค่แกล้งทําเป็นคู่หมั้น จดทะเบียนสมรส ไม่ใช่การแสดงปลอมหรอกเหรอ"

เย่เฟิงถาม

"คุณคิดมากเกินไป แม้ว่าพวกเราจะจดทะเบียนสมรส แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเรา คุณเข้าใจมันให้ดีๆหน่อย!"

หลีเอียนพูดอย่างเย็นชาแล้วอธิบายว่า: เดิมทีฉันวางแผนที่จะหาคู่หมั้นเล็กน้อยเท่านั้น แต่คราวนี้ฉันคิดอย่างรอบคอบแล้วล่ะ

ฉันไม่ต้องการให้ใครถูกฉู่เทียนหลงฆ่าและทําร้ายเพราะฉันอีกแล้ว......”