บทที่ 9

โจวชิ้งแต่งตัวแบบตุ้งติ้งและเซ็กซี่ บิดเอวของเธอขณะเดิน ดูเย้ายวนมาก

ต้องบอกว่าผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ!

เย่เฟิงเคยมีทรัพย์สินจำนวนเล็กน้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โจวชิ้งใช้เงินของเย่เฟิง เพื่อดูแลตัวเอง

ไม่มีร่องรอยของการมีลูกเลยบนร่างกายของเธอ!

เย่เฟิงรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นภรรยาเก่าของเขาเดินมาในอ้อมแขนของคนอื่น

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อยืมเงินจากคุณ! ฉันเก็บเงินไว้รักษาอาการป่วยของนั่วนั่วแล้ว!”

เย่เฟิงกล่าวอย่างเย็นชา

“ไม่ใช่กู้เงินแล้วทำไมคุณถึงตามฉันมาล่ะ? ยังมีความคิดเกี่ยวกับฉันอยู่หรือเปล่า? ฉันต้องเตือนคุณว่าอย่ามีความปรารถนาเช่นนั้น!”

โจวชิ้งเลิกคิ้ว มองดูเย่เฟิงด้วยความรังเกียจ

“ไอ้สารเลวที่น่าสงสาร คุณยังกล้าคิดถึงชิ้งชิ้งอีกเหรอ? คุณจะแสดงคุณธรรมด้วยการฉี่รดได้อย่างไร? ชิ้งชิ้งจะไม่มีวันกลับไปคุณเลิกความคิดนี้ซะ ฮ่าๆ…”

หลิวหาวกล่าวโดยจับเอวของโจวชิ้ง และจูบเขาอย่างแรงบนใบหน้า

“ก็...พี่เหา หยุดทำให้เขาหงุดหงิดได้แล้ว แล้วถ้าเขาคิดไม่ออกแล้วฆ่าตัวตายล่ะ?”

โจวชิ้งบิดร่างและกระซิบกับหลิวเห่า

เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เฟิงก็หันหลังกลับและรู้สึกคลื่นไส้

ตอนแรกตนตาบอดจริงๆ และคิดว่าจะอยู่ด้วยกันกับโจวชิ้งตลอดไป

“เย่เฟิงทำไมคุณไม่ออกไปจากที่นี่ล่ะ อย่ายืนอยู่หน้าประตูบ้านสกปรกหลังนี้! อาหารที่นี่ราคาเป็นหมื่นๆ โชคดีที่ฉันคบกับพี่หลิว ไม่อย่างนั้น หากฉันยังคบกับคนที่ไม่เอาไหนอย่างคน คงไม่มีโอกาสได้กินอาหารไว้ที่นี้ตลอดชีวิต!

ฉันบอกคุณแล้วอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก การที่ติดตามฉันอย่างไร้ยางอายมีแต่จะทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจมากขึ้นเท่านั้น!"

โจวชิ้ง พูดด้วยความอับอายอย่างที่สุดใบหน้าของเธอดูรังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม

“ผมติดตามคุณอย่างไร้ยางอายเหรอ? โจวชิ้ง คุณมีความคิดสูงเกินไปกับตน”

เมื่อเย่เฟิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวโดยไม่พูดอะไร

“อะไรนะ ไม่ใช่เหรอคนจนอย่างคุณ ไม่คู่ควรที่จะมาเลียรองเท้าฉันตอนนี้ด้วยซ้ำ”

โจวชิ้งเงยคางอย่างภาคภูมิใจและกล่าว

ในขณะนี้ มีรถเฟอร์รารี่สีแดงเพลิงขับเข้ามาและหยุดข้างๆ โจวชิ้ง และ หลิวเห่าด้วยเสียงแหลม

ระหว่างคนทั้งสองมีระยะห่างน้อยกว่ายี่สิบเซนติเมตร

"อ้า!"

โจวชิ้งกรีดร้องด้วยความตกใจรู้สึกว่า เมื่อกี้เฟอร์รารีกำลังจะชนเธอ

"นี่ คุณ..."

หลิวเหาก็ตกใจและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังโจวชิ้ง โดยไม่รู้ตัว

ตอนที่เขากำลังจะดุด่า เสียงของเขาก็ติดอยู่ในลำคอ

เพราะวินาทีถัดมา เขาเห็นหญิงสาวสวยน่าทึ่งคนหนึ่งกำลังลงจากรถเฟอร์รารี

ขาที่ยาวเซ็กซี่ เอวและสะโพกที่โค้งเว้าถึงขั้นอันตราย และนิสัยที่เย็นชาและมีเกียรติทำให้ หลิวเหาระงับคำสาปที่ตามมา

สวย! สวยมาก!

โจวชิ้งมองดูหญิงสาวสวยคนนี้และรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

เมื่อเห็นหลิวเหาจ้องมองอีกฝ่าย และแทบจะมีน้ำลายไหล โจวชิ้งรู้สึกโกรธและบีบหลิวเหาแรง ๆ จากนั้น หลิวเหาถึงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

วินาทีต่อมา ภายใต้สายตาที่ไม่เชื่อของ โจวชิ้ง และหลิวเหาเทพธิดาที่สวยงามคนนี้ เดินไปหา เย่เฟิง

“พี่เฟิง รอมานานเท่าไหร่แล้ว คุณไม่โกรธหนูแล้วใช่ไหม”

หลังจากที่หลีเอียนมา เธอก็กอดแขนของเย่เฟิงและถามด้วยเสียงหวาน

เย่เฟิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่า หลีเอียนจะมีประพฤติเช่นนี้ จึงมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ

หลีเอียนกลอกตาและขยิบตา

เย่เฟิงรีบโล่งใจ จากนั้นยิ้มและส่ายหัวแล้วพูดว่า:"รอไม่นานหนอด เอียนเอ๋อ ไม่ว่าใช้เวลานานเท่าไรที่จะรอเธอไปกินข้าวด้วยกัน ผมก็ยอม!"

"เอ่อฮะ."

หลีเอียนยิ้มและพูดด้วยสีหน้าอ่อนหวานและเป็นประโยชน์

เมื่อเห็นฉากนี้ โจวชิ้ง ซึ่งเพิ่งเยาะเย้ยเย่เฟิง และขอให้ เย่เฟิง ไม่ต้องคิดปรารถนาใดๆ เกี่ยวกับเธอ ก็ตกตะลึง

ใบหน้าที่แต่งหน้าหนักดูไม่มั่นใจอยู่พักหนึ่ง