บทที่ 8

ซ่งหยงไท่รีบหมอบลงและยัดยาจิ่วซินที่ออกฤทธิ์เร็วสองสามเม็ดเข้าไปในปากของชายชรา

แต่ว่า อาการของชายชราไม่ดีขึ้นเลย และสีหน้าของเขาก็เจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับกระดาษภายในพริบตา!

"คุณปู่! คุณปู่!"

ซ่งยงไท่ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

ถ้าชายชรามีอะไรผิดปกติ เขาจะอธิบายอย่างไรเมื่อเขากลับไป?

ครอบครัวซ่งไม่สามารถทนกับข่าวร้ายเช่นนี้ได้ ยิ่งไปกว่านี้จะเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ในหยุนเฉิง!

อาเป่ารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกด120

ผู้คนที่สัญจรไปมาโดยรอบและผู้ที่มาทานอาหารที่นี่ต่างชี้นิ้วและพูดคุยกัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ดูเหมือนมีคนหัวใจวายนะ!”

“ร้านแป้งทอดแท่งนี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

ในเวลานี้ ซ่งยงไท่หมดหวังและอยากจะหยิกชายชรา

แต่เมื่อเขาวางมือลงไปสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ชายชราหยุดหายใจ!

วินาทีต่อมา เขาตรวจชีพจรของชายชราและนั่งลงบนพื้นทันทีด้วยความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

ชีพจรก็หยุดเช่นกัน!

ซึ่งหมายถึงชายชรา...ตายไปแล้วเหรอ?

“ไอ้สารเลว คุณเติมอะไรลงในแป้งทอดของคุณ ทำไมคุณปู่ของผมถึงตายทันทีหลังจากกินมัน”

"อธิบาย!"

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณปู่ ผมจะให้คุณทั้งครอบครัวฝังไปพร้อมกับเขา!!”

วินาทีต่อมา ซ่งหยงไท่รีบวิ่งไปหาเจ้าของแผงด้วยดวงตาสีแดง จับคอเสื้อเขาแล้วตะโกน

"ไม่...ไม่มีอะไร! ใช้แค่น้ำมันดีๆ แป้งดีๆ เท่านั้น ไม่ได้เติมอะไรลงไป!"

เจ้าของร้านอธิบายด้วยใบหน้าเศร้า เขารู้สึกเสียใจมาก

ถ้าเขารู้เรื่องนี้ ทำไมเขาถึงมอบแป้งทอดครึ่งแท่งที่เขาควรจะขายให้กับเย่เฟิงให้กับชายชราทั้งสี่คน?

เดิมทีชายชรากำลังจะจากไป!

มันเป็นเพราะว่าความหัวสูงของเขาและความปรารถนาที่จะทำให้ผู้อื่นพอใจที่นำไปสู่ภัยพิบัติที่ไม่จำเป็นนี้

นี่เรียกว่า สร้างปัญหาให้กับตัวเองจริงๆ! !

“แป้งทอดก็ไม่มีอะไรผิดหรอกนั่นเป็นเพราะคุณปู่ของคุณใจไม่ดีและไม่ควรกินอาหารมันเยิ้ม!”

ในขณะนี้มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

เจ้าของแผงหันกลับมาเห็นว่าเป็นชายหนุ่มนั้นที่พูดอยู่ จึงมีความขอบคุณและความอับอายปรากฏบนใบหน้าของเขา

เมื่อกี้ตนยังเยาะเย้ยเขา แต่เขากลับเต็มใจที่จะยืนขึ้นและพูดอะไรที่ยุติธรรมสำหรับเขา

"ขอบคุณ! ขอบคุณ! แป้งทอดของผมไม่มีปัญหาจริงๆ!”

เจ้าของแผงตะโกนพร้อมร้องไห้

“คุณยังกล้าพูดคำประชด!”

ซ่งหยงไท่จ้องมองเย่เฟิง และคำรามด้วยความโกรธ

เย่เฟิงไม่สนใจเขา และเดินตรงไปหาชายชราที่นอนอยู่บนพื้น นั่งยองๆ และคว้าข้อมือของชายชรา

“คุณจะทำอะไร ปล่อยคุณปู่ของผม!”

“อาเบ้า!”

เมื่อซ่งหยงไท่เห็นสิ่งนี้ เขาก็ตะโกนด้วยความตกใจ และในขณะเดียวกันก็ให้คำแนะนำแก่ชายวัยกลางคนผู้มีความสามารถ

อาเป้าตะคอกอย่างเย็นชาและเตะเย่เฟิง

ลูกเตะนี้มีเสียงลมพัด และเดาได้ง่ายว่าเขาก็เป็นคนที่เรียนมวยวูซู

เป็ง!

ในช่วงเวลาถัดมา หมัดของเย่เฟิงก็เข้ามาก่อนและ ชนเข้ากับเท้าของคู่ต่อสู้

เขานั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นท่าทางของเขาดูอึดอัดอยู่แล้ว และทันใดนั้นเขาก็นั่งลงบนพื้นด้วยท่าทางที่ค่อนข้างเขินอาย

อาเบ้าถอยหลังไปสามก้าว แตะนิ้วเท้าขวาบนพื้น ขาทั้งขาสั่นเล็กน้อย

ดวงตาของเขาแสดงประกายที่ตกตะลึง!

"เมื่อรถพยาบาลมา ปู่ของคุณคงตายไปนานแล้ว! ถ้าไม่อยากให้เขาตายก็อย่ารบกวนผมนะ!"

เย่เฟิงนั่งยองๆ อีกครั้งด้วยใบหน้าบูดบึ้งและเตือนซ่งหยงไท่

ซ่งหยงไท่ก็ตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่าอาเบ้าจะถูกหมัดของคู่ต่อสู้กระแทกกลับ

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟิง ใบหน้าเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความรู้สึกลังเล