บทที่ 7

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เย่เฟิงก็มาถึงตลาดเช้าในเขตซีเฉิง

มีแผงขายแป้งทอดอยู่ริมถนนทางเข้าตลาด

เหตุผลที่เขาเดินทางมาที่นี่ก็เพราะเขารู้ว่า น้ำมันที่ครอบครัวนี้ใช้นั้นดีจริงๆ

“เจ้านายขอสองกิโล โอ้ไม่ ห้ากิโล แป้งทอดแค่สิบกิโล...ใส่พัฟเต้าหู้สองชามแล้วแพ็คออกไป!”

เย่เฟิงล่าวกับเจ้านาย

เจ้าของร้านมองเย่เฟิงอย่างแปลก ๆ:"หนุ่มน้อย คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาใช่ไหม"

เย่เฟิงส่ายหัวอย่างไร้คำพูด:"ไม่งั้นผมจะให้เงินคุณก่อนไหม!"

พลังงานของมังกรที่หลั่งไหลออกมาจากไตด้านซ้ายของเขาอย่างต่อเนื่อง ไม่เพียงแต่บำรุงและเสริมสร้างร่างกายของเขาเท่านั้น แต่ยังทำให้ร่างกายของเย่เฟิงเหมือนหลุมลึกที่ต้องการสารอาหารจำนวนมาก

นั่วนั่วหิว และเย่เฟิงเองก็หิวยิ่งกว่านั้นอีก!

เขารู้สึกเหมือนจะกินวัวทั้งตัวได้!

เมื่อได้ยินเย่เฟิงบอกว่าต้องจ่ายก่อน เจ้าของร้านก็โล่งใจ เขาชี้ไปที่กองแป้งทอดที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า"นั่นสินะ แต่ถ้าเพิ่มหนึ่งชิ้นก็น่าจะไม่ถึงสิบกิโลกรัม ผมจะชั่งน้ำหนักให้เท่าไหร่ นับเท่าไหร่”

"ดี!"

เย่เฟิงพยักหน้า

ในเวลานี้ มีคนอีกกลุ่มหนึ่งมาที่แผงขายอาหารเช้าแห่งนี้ด้วย

ผู้นำเป็นชายชราที่มีใบหน้าสง่างาม เขาถือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีลักษณะคล้ายตุ๊กตากระเบื้องในมือซึ่งดูมีอายุเพียงหกหรือเจ็ดขวบเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มรูปงามและชายวัยกลางคนผู้สงบ

“คุณปู่ หมอซันบอกแล้วว่าท่านกินข้าวมันๆ ไม่ได้ ถ้าย่ารู้ว่าท่านแอบไปกินแป้งทอดข้างนอก เธอจะว่าคุณอีก!”

ชายหนุ่มรูปงามยิ้มอย่างขมขื่น

“ใครบอกว่าผมออกมากินแป้งทอด ผมออกมาออกกำลังกายตอนเช้านะรู้ไหม”

ชายชราจ้องมองแล้วพูดกับชายหนุ่ม

"โอเค! โอเค! คุณมาที่นี่เพื่อออกกำลังกายตอนเช้า"

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มรูปหล่อไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปู่ของเขาเลย และยักไหล่ด้วยรอยยิ้มเบี้ยว

มีคำที่ว่ากันว่าผู้เฒ่านิสัยเด็ก แม้แต่ปู่ของตนซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้มีอำนาจก็ไม่มีข้อยกเว้น

"น้ำมันที่ใช้ที่นี่ก็ดี เต้าหู้ก็อร่อย ไปกินกันเถอะ!"

ชายชราเดินไปโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ ด้วยสีหน้าละโมบ

“เจ้านายขอแป้งทอดสี่ปอนด์กับเต้าหู้สี่ชามให้เราด้วย”

ชายชรากล่าวว่า

เจ้าของแผงกำลังชั่งน้ำหนักแป้งทอดแท่งให้เย่เฟิง เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็ขอโทษและพูดว่า"โอ้เจ้านาย ขอโทษจริงๆ แท่งแป้งทอดขายหมดแล้ว"

คนที่ทำธุรกิจมาหลายปีนี้ค่อนข้างฉลาด แค่พริบตามองก็รู้ว่าชายชรานั้นไม่เป็นคนธรรมดา

“ไม่มีแล้ว นี่มันอะไรกัน?”

ชายหนุ่มรูปงามขมวดคิ้วแล้วถามชี้ไปที่กองแป้งทอด

“ชายหนุ่มคนนี้จัดการเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว”

เจ้าของร้านอธิบายอย่างสุภาพ

“เข้าซื้อทั้งหมดนี้หรือ กินได้ไหม แบ่งให้พวกเราครึ่งนึงเถอะ!”

ชายหนุ่มเหลือบมองเย่เฟิงอย่างเย็นชาและพูดโดยไม่สมัครใจ

เมื่อมองแวบแรก ปรากฎว่าเขาก็เป็นปรมาจารย์ที่คุ้นเคยกับการครอบงำเช่นกัน!

“นี่...หนุ่มน้อย ขอแบ่งห้พวกขาหน่อยได้ไหม?”

เจ้าของแผงขายของรู้สึกเขินอายเล็กน้อยและมองไปที่เย่เฟิงอย่างอ้อนวอน

เย่เฟิงขมวดคิ้ว เหลือบมองชายชราสักสองสามครั้ง และพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกลาง:"ขอโทษ ผมยังกินไม่พอ ดังนั้นผมจึงไม่อยากแบ่งปัน"

ทัศนคติของชายหนุ่มทำให้เย่เฟิงรู้สึกเบื่อ

เขาเองยังไม่กินอิ่ม แล้วทำไมเขาถึงต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้พวกเขาด้วย?

นอกจากนี้ร่างกายของชายชราคนนี้…

"ฮึ่ม คนเดียวกินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง คุณคือจูปาเจี้ยเหรอ(จูปาเจี้ยเป็นหนึ่งในตัวละครเอกเรื่อง ไซอิ๋ว ซึ่งมีรูปลักษณ์เป็นหมู และกินจู่)... "

โลลิตัวน้อยที่อยู่ถัดจากชายชราพูดอย่างตระการตาโดยที่ปากของเธอพองออก และเห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจเย่เฟิงอย่างมาก