บทที่ 1,017 นั่นคือพระอัครสังฆราช

ฉี เติ่งเสียน แม้ว่าจะอยู่ในเทียนจู่กั๋ว แต่ในเซียงชาน ก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายเช่นกัน

เขาสังหารคนไปมากมายในงานชุมนุมการต่อสู้ครั้งนั้น รวมทั้งสังหารปรมาจารย์ชื่อดังหลายท่าน เมิ่งซวนถง ผู้นำรุ่นเยาว์แห่งสมาคมหง และ เฉิน ซงเฟย นายน้อยหางเสือหนุ่มแห่งหลงเหมิน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นบุคคลสำคัญๆอีก...

การตายของทั้งสองท่านช่างน่าสังเวชยิ่งนัก ซึ่งทำให้ทุกคนในสมาคมหงโกรธมาก!

ชายชื่อ ฉี ล้ำเส้นเกินไปมาก ไม่เพียงแต่เขาตัดหัวตระกูลซ่างกวนเท่านั้นเขายังไปเซียงซานเพื่อฆ่าผู้คนอีกด้วย

สมาคมหงในเซียงชานกำลังเตรียมที่ใช้ หยาง กวนกวน ไม่คิดว่า หยาง กวนกวน จะโผล่มาเพื่อสร้างปัญหาก่อนเขาใช้เงินจำนวนมากเพื่อทุบด้านหน้าอาคารตรงข้ามกับสำนักศิลปะการต่อสู้จ้านเทียนจากนั้นทำการตกแต่ง เสร็จแล้วก็ติดป้ายว่า "สำนักศิลปะการต่อสู้เมี่ยเทียน"

เห็นๆกันอยู่ว่าสิ่งนี้มุ่งเป้าไปที่ใครใช่ไหม?

หากต้องการเปิดสำนักศิลปะการต่อสู้ในเซียงชาน จะต้องได้รับการอนุมัติจากปรมาจารย์ทางด้านศิลปะการต่อสู้หลายท่าน การเปิดอย่างกะทันหันของท่านแม้ว่าจะเป็นเพียงสัญญาณ ก็สามารถทำให้ผู้อื่นอดสงสัยไม่ได้

วันที่ติดป้าย ก็มีคนมามุงดูอยู่ที่หน้าประตู

เป็นผลให้พลังมืดระดับสูง ทั้งหมดพ่ายแพ้โดย หยาง กวนกวน ที่สู้เพียงลำพัง

คนที่ระดับสูงกว่านางถูกโจมตีโดยพวกคนบ้าคลั่งที่และยังมีผู้ชายที่ผอมเพรียวเหมือนคนไม่ดี

ระดับของผีพยาบาทนั้นอ่อนแอกว่าของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เหยียนซุ่ยหลิว เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขายังมีประวัติที่โชคโชนในการสังหารปรมาจารย์นักดาบ เจียเผิงกั๋ว มากกว่าสิบท่านระหว่างทางที่จะหลบหนี!

ไม่จำเป็นต้องพูดเลยว่าปีศาจราตรีแม้ว่าฝีปากของเขาจะมากกว่าความแข็งแกร่งของเขาเองก็ตามแต่ความแข็งแกร่งของเขาเองก็ไม่ได้อ่อนแอ หลังจากถูกแขวนคอคว่ำเมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาก็ทำงานหนักและปรับปรุงศิลปะการต่อสู้ของเขา

เมื่อสองคนนี้นั่งอยู่ในห้องโถง แม้ว่า จ้านเฟยจะมาด้วยตนเอง แต่พวกเขานั้นต่างก็มีความสามารถที่แข่งขันได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ความมั่นใจของ จ้านเฟย ถดถอยลง และชื่อเสียงของเขาก็เป็นที่รุ้จักน้อยลงเช่นกัน ทุกคนต่างสงสัยว่าเขามีความแข็งแกร่งนี้จริง ๆ หรือไม่ ทำไมเขาไม่ดำเนินการในสำนักศิลปะการต่อสู้?

เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในสำนักศิลปะการต่อสู้ นักศิลปะการต่อสู้หลายคนที่มาร่วมงานก็ถูกโจมตีจนตาย เขาเป็นบุคคลที่มีส่วนรับผิดชอบแต่กลับไม่ทำอะไรเลย มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

บางคนถึงกับสงสัยว่า จ้านเฟย ซึ่งเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งใน เซียงชาน มีความสามารถของปรมาจารย์หม่าจริงหรือไม่ และคิดว่าเขาอาจจะกุเรื่องขึ้นมาเองด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว มวยไทเก็ก เป็นศาสตร์ที่ใช้เล่ห์กลมากที่สุด เนื่องจากวิธีการชกมวยนี้มีทฤษฎีเลื่อนลอยมากที่สุดในบรรดาศิลปะการต่อสู้ภายใน และยังเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่ใช้ในการปลอมแปลง

สุ่มหาผู้ชายที่แข็งแกร่งให้เงินจำนวนหนึ่งและขอให้เขาหักกระดูกท่านด้วยนิ้วเดียวแล้วบอกทุกคนว่านี่คือพลังของ มวยไทเก็ก มันทำให้ชื่อเสียงดีขึ้นมาเหรอ?

แต่แล้ว มวยแปก และ หมัดสิงล่ะ? อย่างน้อยที่สุดท่านก็ต้องพิชิตเป้าหมายอันยากลำบากในการพังอิฐต่อหน้าผู้คนใช่ไหม?

ไทเก็กนั้นปลอมได้ง่าย ดังนั้นนักต้มตุ๋นจึงมีมากมายกร่ายกรอง

สำหรับเทคนิคการชกมวยอื่น ๆ ตัวชี้วัดที่ยากจะสูงกว่า หลอกลวงผู้คนได้ยาก

เพียงแค่ จ้านเฟย ฝึกฝน มวยไทเก็ก และเขาไม่กล้าโจมตี ฉี เติ่งเสียน ในสำนักศิลปะการต่อสู้ แม้ว่า หยาง กวนกวน เปิด "สำนักศิลปะการต่อสู้เมี่ยเทียน" เขาก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ ซึ่งมันค่อนข้างซับซ้อน นึกสงสัยว่าเขาเป็นปรมาจารย์ระดับสูงสองขั้นหรือว่าเขาเป็นคนโกหกที่เล่นแต่การตัดผมเท่านั้น?

“อ่า ตีได้แต่ฆ่าไม่ได้ เจ็บจริง! เหมือนพระจนไปงานมอเตอร์โชว์ รู้ดีว่าการเจอคนขายาวจะช่วยให้มีความดีใจเพียงชั่วขณะแต่ไม่มีเงินในกระเป๋า .. ” ผีพยาบาทพ่ายแพ้หลังจากฝึกฝนช่ายหลี่โฟ่ในฐานะปรมาจารย์ เขาเกาเคราเล็กน้อย

หยาง กวนกวนกล่าว: "เมื่อท่านเล่นตามกฎของศิลปะการต่อสู้ ท่านต้องออกจากแนวหน้า เพื่อไม่ให้ทำร้ายผู้คน "

ปีศาจราตรี หัวเราะแปลก ๆ จากด้านข้าง กล่าว: "ข้าคิดว่าปรมาจารย์ที่นี่ในเซียงซานก็ไม่มีน้ำยานี่ ไม่มีใครสามารถต่อกรได้เลยแม้แต่ผู้เดียว!"

“ จ้านเฟย เป็นปรมาจารย์ที่แท้จริง แต่ก็น่าเสียดายที่ใจของเขาไม่ได้ ในงานชุมนุมศิลปะการต่อสู้ ทำให้พวกรองหัวหน้าใหญ่หมดความกล้าหาญ ไม่เช่นนั้นเขาต้องมาประลองในการแข่งขันแล้วสิ!” หยาง กวนกวน พูดอย่างใจเย็น

ปีสาจราตรี และ ผีพยาบาท ส่ายหัว

ปีศาจราตรีกล่าว: "แน่นอน ข้าเห็นมาแล้วเมื่อครั้นที่ทุกคนถูกโจมตทั้งหัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าใหญ่!"

ผู้คนในสำนักศิลปะการต่อสู้เริ่มออกไปทีละคน

เมื่อต้องการกำหนดเป้าหมายกองกำลังของ หยาง กวนกวน รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย คนบ้าผู้นี้และลิงผอมนี้มาจากไหน ทำไมพวกมันถึงทรงพลังขนาดนี้ ทำไมไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อนในเจียงหูนี้?