บทที่ 2 ร้ายกว่าศัตรูของประเทศ

“พ่อจะให้ฉันแต่งงานกับเฉียวชิวเมิ่งงั้นเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่จดหมายในมือของเขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เฉียวชิวเมิ่งเป็นเพื่อนเล่นของเขาในวัยเด็ก

เมื่อตอนยังเป็นเด็ก เฉียวชิวเมิ่งเป็นเด็กที่น่ารักมีเสน่ห์คนหนึ่ง และตอนนี้เธอคงโตเป็นสาวสวยแล้ว

ถ้อยคําของพ่อนั้นเด็ดขาดมาก ทําให้ฉีเติ่งเสียนถึงกับต้องถอนหายใจ และเขาคงทําอะไรไม่ได้นอกจากทําตามความต้องการของพ่อเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่านักโทษแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่อยู่ ทันทีที่ราชาปีศาจออกไป พวกเขาก็สามารถใช้ชีวิตอิสระได้!

“ฉันจะกลับมาตอนไหนก็ได้ ถ้าใครก็ตามทําผิดกฎในช่วงเวลาที่ฉันไม่อยู่ ต้องคอยจดบันทึกให้ฉันด้วย !” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับหรี่ตามอง

นักโทษที่กำลังดีใจก็สงบนิ่งลงในทันที และแต่ละคนเริ่มตัวสั่นเทากลัว

ฉีเติ่งเสียนกวาดสายตามองโดยรอบ แล้วหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางออกจากเรือนจําโยวตูซึ่งเขาอาศัยอยู่มานานกว่าสิบปี และก้าวขึ้นเครื่องบินไปเมืองจงไห่

“ทำไมไปที่ไหนก็ต้องเจอกับพวกผู้หญิงพวกนี้ตลอด?!” เมื่อเขาเดินถึงชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องบิน ฉีเติ่งเสียนก็ชะงักพร้อมกับขมวดคิ้ว

ชั้นเฟิร์สคลาสมีที่นั่งทั้งหมดแปดที่นั่ง หนึ่งในนั้นคืออวี้เสี่ยวหลงที่เขาเพิ่งได้เจอกันไปก่อนหน้านี้

อวี้เสี่ยวหลงอยู่ในชุดลําลองสีดํา แม้ว่าเธอจะถอดเครื่องแบบออกแล้ว แต่เธอก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่

หลังจากอวี้เสี่ยวหลงได้เห็นฉีเติ่งเสียนก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร

“คุณหนูอวี้ไม่ได้บอกนายหรือไงว่า นายมันอยู่คนละโลกกับคุณหนู แล้วนายยังตามขึ้นมาถึงบนเครื่องบินอีก นายต้องการอะไร?!” หลงย่าหนานผู้ช่วยข้างที่อยู่ข้างๆอวี้เสี่ยวหลงถามด้วยเสียงต่ำขึ้นมา

เมื่อได้ยินแบบนั้นฉีเติ่งเสียนก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อยพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก เขาหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งออกมาและไม่สนใจแม้แต่จะมองไปที่สองคนนั้น

อวี้เสี่ยวหลงหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอไม่ชอบผู้ชายที่กวนประสาทแบบนี้ที่สุด

เมื่อตอนที่พวกเขาเจอกันที่ประตูเรือนจําโยวตูก่อนหน้านี้ ฉีเติ่งเสียนเอาแต่เงียบขรึม ตอนนี้กลับแอบตามเธอมาถึงบนเครื่องบินถือว่าเป็นการดูถูกเธอมาก

ผู้ชายเมื่ออยากได้สิ่งสําคัญก็จะยอมจ่ายทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ขว้างทิ้งไป!

ทันใดนั้นจู่ๆก็มีชายสามคนบุกเข้ามา ถือปืนสั้นและพุ่งตรงไปที่อวี้เสี่ยวหลง

“นายพลหญิงอวี้ คุณจับกุมเจ้านายของเรา ทําให้พวกเราเดือดร้อนมาก!” เมื่อคนแรกพูดเปิดประเด็น พร้อมกับยิ้มและหัวเราะเยาะ

ผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสต่างพากันตกใจ สามคนนี้นำอาวุธปืนขึ้นมาบนเครื่องบินได้อย่างไร?!

ฉีเติ่งเสียนวางนิตยสารลงพร้อมกับชำเลืองมอง ก่อนที่จะหยิบนิตยสารขึ้นมาอ่านอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ใบหน้าของหลงย่าหนานซีดเซียว เธอไม่คิดว่าลูกน้องของชายหนวดยาวจะมีความสามารถตามมาบนเครื่องบินได้!

เธอหันไปมองฉีเติ่งเสียน เขานั่งอยู่ในจุดบอดของทั้งสามคน ถ้าเขาถือโอกาสลงมือจัดการก็จะสามารถพลิกโอกาสให้พวกเธอสู้กลับได้

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน ราวกับว่ามีบางอย่างในนิตยสารในมือกำลังดึงดูดเขาอยู่

“ไอ้คนขี้ขลาด โชคดีที่คุณหนูได้ยกเลิกสัญญาการแต่งงานกับเขาแล้ว!” หลงย่าหนานพูดดูถูกเหยียดหยาม แต่ในใจนั้นก็รู้สึกประหม่าเช่นกัน

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “โอ้? ดูเหมือนว่าลูกน้องของชายหนวดยาวยังเป็นปลาที่พลาดตาข่ายอยู่ ยังไม่ถูกฉันจับอีกเหรอ? หรือชายหนวดยาวยังคอยใช้อำนาจหนุนหลังพวกแกอยู่?!”

ชายที่มีปืนพูดเยาะเย้ยว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายพลหญิงอวี้จะต้องสนใจ ไปกับพวกเราซะดีๆเถอะ!”

หลงย่าหนานมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอีกครั้ง ในเวลานี้มีแค่ฉีเติ่งเสียนเท่านั้นที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยทำให้เธอมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้!

“คนขี้ขลาด!” หลงย่าหนานอดไม่ได้ที่จะกัดฟันด้วยความโกรธ เมื่อเห็นว่าฉีเติ่งเสียนทำเป็นมองไม่เห็น

อวี้เสี่ยวหลงมองไปยังคนร้ายทั้งสามคน เธอยิ้มและพูดว่า “พวกนายรู้ไหมว่ามีคํากล่าวในโลกศิลปะการต่อสู้ของจีน - ศัตรูที่อยู่ใกล้มือ ร้ายกว่าศัตรูของประเทศ”